Το τρύπιο τζην και η χλωρίνη

«Ρε συ Θόδωρε, γέρασες.»
«Πες μου τώρα τι με μαρτύρησε; Τα μαλλιά που έχουν ασπρίσει ή οι πόνοι στην μέση;»
«Η γκρίνια σου αδερφέ μου, η γκρίνια σου.»

Ovi_greece_0417_048a.gifΑυτά και έμεινα σιωπηλός και σε λίγο ο Γιάννης έφυγε για να κάνει κάτι ψώνια που του είχε ζητήσει η γυναίκα του κι εγώ έμεινα στο καφενείο – παραλιακό για όσους ενδιαφέρονται και η πινακίδα έγραφε καφετέρια – να πίνω μόνος μου ουζάκι. Κοίταξα γύρω μου και ναι, είναι αλήθεια ότι αγριοκοίταξα …πάλι, το ζευγάρι που καθόταν λίγο μπροστά μου, στα αριστερά μου. Πριν λίγο, όταν ο Γιάννης έπινε ακόμα ούζο παρέα μου, το ζευγαράκι είχε γίνει στόχος εποικοδομητικής κριτικής κατ’ εμένα, γκρίνιας κατά τον Γιάννη.

«Τους κάνουν έκπτωση στην τιμή για τις τρύπες στα παντελόνια τους;» Αυτό είπα μόνο και ο Γιάννης το μετέφρασε σε γκρίνια. Όταν κύριε Γιάννη μου εγώ αποκτούσα τρύπα στο τζην και που συνήθως ήταν στον καβάλο, είχα τη γιαγιά μου να το περνάει από τη μηχανή και να βάζει από μέσα μπάλωμα από κανένα παλιό τζην ή κόβοντας την τσέπη. Δεν κυκλοφορούσα καμαρωτά με τρύπες στο παντελόνι και μάλιστα στο γόνατο. Αν αποκτούσα τρύπα στο γόνατο το τζην πήγαινε για να γίνει αργότερα μπαλώματα κι εγώ ποτέ δεν το ξαναφορούσα. Κύριε μοντέρνε Γιάννη μου.

Αλλά εκεί πια που δεν μπόρεσα να κρατηθώ ήταν όταν τη βδομάδα που μας πέρασε για πρώτη φορά είδα σε βιτρίνα ότι τα πουλάνε έτσι, με την τρύπα στο γόνατο.

«Καλά πού ζεις τόσο καιρό, αυτό δεν είναι καινούργια μόδα.» Είπε ο κύριος Γιάννης.
«Δουλεύω Γιάννη μου, κι ένας από τους λόγους που δουλεύω είναι ώστε όταν φθαρεί κάποιο από τα παντελόνια μου να αγοράσω καινούργιο και να μην κυκλοφορώ με τρύπες.»
«Άσε ρε Θόδωρε, τα ξέχασες τα δικά μας…» είπε χωρίς να τελειώσει αυτό που ήθελε να πει ο Γιάννης.

Εγώ δεν απάντησα, απλά αγριοκοίταξα το ζευγάρι και όταν έφυγε ο Γιάννης πάλι το αγριοκοίταξα μέχρι που ήρθαν να με επισκεφτούν οι αναμνήσεις μου, τότε που ο Γιάννης κι εγώ ήμασταν …ας πούμε στο τέλος της εφηβείας μας.

Μόλις είχα αγοράσει καινούργιο τζην και παρόλη την εμμονή μου σε τζην τριμμένο με ελαφρόπετρα Σαντορίνης και τις διαβεβαιώσεις της πωλήτριας ότι το συγκεκριμένο είχε περάσει ώρες ανάμεσα στις συμπληγάδες ελαφρόπετρας, κανένα δεν πληρούσε τα κριτήρια μου. Οπότε περάσαμε στο πλάνο Β.

Πρώτα γεμίζεις την μπανιέρα με χαλαρά ζεστό νερό και μετά χώνεσαι μέσα φορώντας το τζην και κάθεσαι εκεί μέχρι να μουλιάσουν τα πάντα σου. Ακόμα και τα εντόσθιά σου. Ο λόγος; Για να πάρει το τζην τη φόρμα του σώματός σου. Έτσι πρότεινε και ο κατασκευαστής και 39 εκατομμύρια Αμερικανάκια. Άρα ποιος είσαι εσύ να τους αμφισβητήσεις;

Αφού λοιπόν το τζην έπαιρνε την φόρμα του σώματός σου που μεταφράζεται στο ξεχείλωνε τοπικά, και στέγνωνε στα μανταλάκια στην ταράτσα για δυο μέρες, έμπαινες στην επόμενη φάση και την λεγόμενη παλαίωση. Τώρα αν το καλοσκεφτείτε η ιστορία είχε την δικιά της τρύπα. Αγόραζες καινούργιο τζην που το ήθελες να φαίνεται …παλιό και να το βγάζεις από πάνω σου με εγχείρηση και νυστέρι. Κάπου εκεί ξανακοίταξα το ζευγαράκι και το άγριο είχε αρχίσει να φεύγει από το βλέμμα μου.

Στη δεύτερη φάση γέμιζες κουβά με νερό και πέταγες μέσα μερικές σταγόνες πολύ προσεκτικά, χλωρίνη. Μιλάμε για πολύ προσεκτικά και το ανακάτευες και καλά και για πολύ ώρα, γιατί διαφορετικά η χλωρίνη αντί για να «ασπρίσει» το τζην ομοιόμορφα το έκανε σαν να είχε λευκούς λεκέδες εδώ κι εκεί, άρα …άχρηστο για την τρέχουσα μόδα. Αν – κι εδώ κάτι που κάποιοι θα θυμούνται – κάποιοι καταλάβανε ότι κάπως πρέπει να επιβιώσουν και τα ατυχήματα και υπήρξαν εταιρίες ρούχων που βγάλανε τζην με …λεκέδες από χλωρίνη και μάλιστα κάποια περίοδο στις αρχές του ’80 έγιναν και μόδα.

Έτσι, αφού είχες ανακατέψει την ελεγχόμενη δόση χλωρίνης με το νερό καλά και προσεκτικά, έβαζες το τζην μέσα και το ανακάτευες με το νερό για να πάει το μείγμα παντού αλλά αυτό το έκανες για λίγη ώρα ώστε να μην έχει το χρόνο η χλωρίνη να κάνει λεκέδες. Μια μικρή λεπτομέρεια που πολλοί ξεχνούσαν. Σε αυτή τη φάση το τζην το είχες γυρίσει μέσα έξω ώστε ακόμα κι αν γινόντουσαν λεκέδες, η έντασή τους να ήταν στο εσωτερικό τους που δεν βλέπει κανένας.

Περιμένετε, υπήρχε και η τρίτη φάση. Το κόντεμα, το μάζεμα, όταν χρειαζόταν. Αφού λοιπόν το τζην είχε στεγνώσει και ήταν ικανοποιητικά παλαιωμένο με τη χλωρίνη, κόβαμε το κομμάτι που περίσσευε στα πόδια για να εφαρμόζει καλά στο παπούτσι ή καλύτερα στο μποτάκι ή τα ινδιάνικου στιλ μοκασίνια που απαιτούσε η εποχή, και μετά πολύ-πολύ προσεκτικά με το ψαλίδι κάναμε το τελείωμα μικρά κροσάκια.

Με λίγα λόγια – και στη σκέψη χαμογέλασα – αν κάποιος με έβγαζε από όλο αυτόν τον κόπο και μου το πούλαγε έτοιμο, ικανοποιητικά εφαρμόσιμο στο σώμα, ικανοποιητικά πεπαλαιωμένο και με ικανοποιητικό μάκρος εμπλουτισμένο με κροσάκια στο τέλος, το πιθανότερο ήταν …να το αγόραζα, από το να περάσω τόσες ώρες βελτίωσης του κωλοτζήν.

Και χαμογέλασα στο ζευγαράκι με κατανόηση. Μάλλον με περάσανε για κανένα θεότρελο μπανιστιριτζή από τον τρόπο που με κοίταξαν και έφυγα γρήγορα από την παραλιακή καφετέρια παρατώντας το ούζο μου μισό. Αργότερα στο σπίτι έβγαλα το τζην από την ντουλάπα. Το τζην που δεν σιδερώνεις γιατί τα τζην …δεν σιδερώνονται ποτέ. Το κοίταξα. Είδα και το ψαλίδι. Το σκέφτηκα. Το ξανασκέφτηκα και ομολογώ ότι η επανάσταση μπήκε μέσα μου.

Αλλά δεν το έκανα ο δειλός. Γιατί γέρασα!

Θόδωρος Νάσος

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Το τρύπιο τζην και η χλωρίνη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s