Πενήντα χρόνια, Μία ώρα, Ένα λεπτό

Πέρασαν.
Πέρασαν κιόλας πενήντα χρόνια!
Το ξαναδιαβάζω και δεν το πιστεύω.
ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ.
Όντως, είναι απ’ αυτά που τα βλέπεις μπροστά σου και αδυνατείς να συνειδητοποιήσεις πώς ακριβώς έχει συμβεί αυτό.
Μα πενήντα χρόνια;
Λες και ήταν μια βδομάδα, ένας μήνας, έστω, ένας χρόνος;

Κοινοτοπίες, μου φωνάζει μια φωνή απ’ το βάθος της αιθούσης της ιστορικής στιγμής!

Ovi_greece_0417_041a.gifΚοινοτυπίες αλλά μ’ έναν π@τσο να! θα απαντήσω αγοραία.
Που είναι πανταχού παρών…
Και τα πάντα γ@μών.
Αυτή η σιγανοπαπαδιά το γλυκό πουλί του χρόνου και της …νιότης.
Το γλυκό πουλί που διαβρώνει τα πάντα, που βρίσκεται, από το χορό της αποφοίτησης, στο χορό του Ζαλόγγου σε διάστημα μερικών δευτερόλεπτων, μάλιστα μερικοί, ανάμεσά τους κι εγώ, πιστεύουν πως ήταν εκεί, στον τελευταίο χορό δηλαδή, πριν φτάσουν οι ίδιοι.

Ο Κόλλιας ανακοινώνεται ως πρωθυπουργός της Ελλάδας. Ξαφνικά, αναπάντεχα, με τίτλο της εφημερίδας Αυγής της 21ης Απριλίου του 1967, που δεν πρόλαβε να κυκλοφορήσει:
«ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»!

Ο Κόλλιας. Ένας εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, πρωθυπουργός. Τροφή για σκέψη, για να αντιληφθούμε τι ακριβώς σημαίνει «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη».
(Απ’ το κοντρόλ με ρωτάνε πού πρέπει να ρίξουν το γέλιο-κονσέρβα!)
Είμαι 13ων, στη μέση της σχολικής χρονιάς και ο Κόλλιας έρχεται με μια αλλαξοκωλιά, μια κυβίστηση εναιωρήματος ουρανίου, να καθίσει στο σβέρκο της χώρας, δοτός, απρόσκλητος, μίζερος, προδότης, ανθρωπάριο, γιος ιερέα, βαθιά θρησκευόμενος, συνεργαζόμενος στο παρελθόν στενά με το παλάτι, με ανάμιξη στην υπόθεση Λαμπράκη ώστε να ρίξει …σκοτάδι στην υπόθεση.

Είμαι 13ων, στη φουλ δημοτική του Γέρου Παπανδρέου και όλως αιφνιδίως ηναγκασμένος ίνα ομιλώ και εκφράζομεν τε γραπτώς εις την αρχαϊκήν καθαρεύουσαν.

Είμαι 13ων και τα τανκς που, …ερπυστριοφορούν, τραντάζουν για τα καλά, εκτός από τους δρόμους που ακολουθούν για να αποκλείσουν τις στρατιωτικές δυνάμεις αι οποίαι ουδεμίαν σχέσιν έχουσι (μα τι γράφω;) με το πραξικόπημα, τραντάζουν επίσης και την αξιοπιστία του συνολικού πολιτικού συστήματος.
Και βάζουν τη χώρα στο γύψο.
Για μια ατελείωτη περίοδο επτά χρόνων!
Ατελείωτη. Μάλιστα.
ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝΕ. Ήταν ατελείωτα; Χα!
Σιγά μην ήταν ατελείωτα. Αν το πιστέψω αυτό είμαι …τελειωμένος!
Κι όμως!
Πρέπει να το πιστέψω. Να βάλω ενδιάμεσα στις πανομοιότυπες μέρες που κυριάρχησαν αυτά τα ΠΕΝΗΝΤΑ χρόνια, να βάλω σημάδια, αναγνωρίσιμα σημάδια απ’ τον εγκέφαλό μου που να δίνουν το στίγμα του χρόνου που πέρασα.
Αλλιώς είναι μια μέρα, άντε μια βδομάδα. Το πολύ!
Το πανό της εξέγερσής μου δεν γράφει σχεδόν τίποτα πια.
Διακρίνεται μονάχα μια αχνή λέξη, γραμμένη μ’ ένα κόκκινο που αν βάλει στοίχημα για το τι χρώμα είναι θα το χάσει! Γιατί ούτε το ίδιο δεν θυμάται την απόχρωσή του!
Διακρίνεται μια αχνή λέξη που γράφει «ΚΑΤΩ».
Τώρα αυτό δεν είναι σίγουρο, μπορεί να γράφει και ΝΑΤΟ.
ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο.
«Της μεταπολίτευσης καημένη γενιά όλα άχρωμα και λειψά…»
Αλλά αυτό είναι σκηνές από ταινία προσεχώς.
Τι προσεχώς δηλαδή που τώρα είναι όλα παρελθόν.
Αυτό είναι ένα μέλλον μάλλον, του 1967, που έχει ήδη περάσει στο παρελθόν. Σας μπέρδεψα. (Επίτηδες!)
Ακόμα και τώρα που γράφω, η ώρα πέρασε κι η επέτειος καπνίζει σα σβησμένο τζάκι στην αλληλουχία της ιστορίας.
Πέρασαν κιόλας πενήντα χρόνια.

Κι η δικτατορία είναι ακόμα εδώ.

Γιώργος Καλατζής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s