Σ’ εκδικούμαι

Έχασα πια το μέτρημα του χρόνου, μετρούσα μέχρι χθες εννιά μήνες χωρίς εσένα και σήμερα δεν ξέρω πια, σήμερα θα μπορούσε να είναι ολόκληρος χρόνος και περισσότερο, μα όσο ο χρόνος περνά ο κόσμος μου συρρικνώνεται, τον μικραίνω από μόνος μου για να με προστατεύσω, να σώσω τα λιγοστά που μου άφησες κι όμως όταν ξαπλώνω τα βράδια έρχεσαι με τη βία μέσα μου και παίρνεις τη μεριά σου στο κρεβάτι μου που ακόμα έχει το σχήμα του κορμιού σου. Πόσο χρόνο ακόμα θα μου κοστίσεις; Για πόσο ακόμα θα περνά η αντανάκλασή σου φευγαλέα στον καθρέφτη και θα κοιτάζω πίσω μου αλαφιασμένος;

Καμιά φορά νομίζω πως δεν έφυγες ποτέ, παρά είσαι κρυμμένη κάπου εκεί γύρω και παρακολουθείς τα πάντα, κι αν το μυαλό μου κάνει πως σου ξεφεύγει τότε εμφανίζεσαι, στο σχήμα του κρεβατιού, στην αντανάκλαση του καθρέφτη, στη σκιά που έπιασε η άκρη του ματιού μου, σε εκείνο το τραγούδι που ξαφνικά έπαιξε στο ράδιο κι είχα καιρό να το ακούσω. Με εκδικείσαι, αυτό είναι, όμως δεν έφυγα εγώ, θυμάσαι; Εσύ ήσουν που ήθελες περισσότερα από όσα μπορούσα να σου δώσω και όλα σου τα είχα δώσει, μα τίποτα δεν είναι αρκετό ποτέ για σένα. Έφυγες πρώτη και τώρα έρχεσαι με θράσος ακόμα και ζητάς κι άλλα, και δεν έχω δύναμη ή δε θέλω και τόσο να φύγεις και κάθομαι και σου μιλάω.  Με αναγκάζεις να θυμάμαι. Αλλά σ’ εκδικούμαι κι εγώ.

Ovi_greece_0417_031a.gif

Σ’ εκδικούμαι γιατί ξέρω πως κάθε φορά που τυλίγεις τα χέρια σου γύρω του, τα δάχτυλά σου για μια στιγμή μόνο δε νιώθουν τη σιγουριά στο άγγιγμά τους, γιατί στις άκρες τους η μνήμη έχει κρατήσει το δικό μου σώμα. Μια στιγμή είναι μονάχα αλλά μου φτάνει, και ξέρω πως όταν χώνεις το πρόσωπό σου στο λαιμό του, ακόμα και τώρα σε ξαφνιάζει το άρωμά του που σου έγινε οικείο πια αλλά δεν είναι δικό σου. Τίποτα δεν είναι δικό σου έτσι όπως στα είχα δώσει εγώ. Έτσι όπως σε είχα αφήσει να διαπεράσεις τους πόρους μου και να κυλήσεις στις φλέβες μου, να χτυπάς μαζί με την καρδιά  μου και να την κάνεις ακόμα και να χάνει τους χτύπους της όταν το ήθελες εσύ.

Δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. Όχι όσο σε βλέπω παντού, όχι όσο γυρίζεις πίσω. Σ’ εκδικούμαι.

Αντρέας Νικολαΐδης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s