Ζορίζομαι τελευταία.

Ζορίζομαι τελευταία.

Δεν θέλω να τελειώσει.
Η μέρα.
Ή μάλλον το 24ωρο.
Τραβάω το ύφασμά του να ξεχειλώσει.
Κάνω νοήματα στο φως να συνεχίσει να ανάβει.
Προσπαθώ να χακάρω τον υπολογιστή που κανονίζει την ώρα και να επιβραδύνω τη διάρκεια των δευτερολέπτων, να τα κάνω τριτόλεπτα αν είναι δυνατόν και εκτόλεπτα.
Μάταια.
Οι κωδικοί είναι 64μπιτοι και άσπαστοι.
Προσπαθώ να συνθηκολογήσω με τη νύκτα να διαρκέσει αυτή τουλάχιστον περισσότερο αφού ούτως ή άλλως με πολύ δυσκολία κλείνουν τα μάτια μου.
Αυτό πετυχαίνει για λίγο, οι νύκτες είναι ατελείωτες καμιά φορά…
Τίποτα απ’ αυτά δεν πετυχαίνει στην ουσία.
Το 24ωρο απτόητο, εκεί, δεν σταματάει με τίποτα, είναι εργασιομανές, είναι απτόητο, είναι ακάματο, στο μεροκάματο.
Αντοχές σούπερμαν, χωρίς ενοχές για τη φθορά που προκαλεί, για τις συμφορές που φέρνει.
Γιατί έχει το άλλοθι πως φέρνει και χαρές, και γλέντια και ηλιόλουστες μέρες, γεμάτες…
Ζορίζομαι πολύ τελευταία.
Με τον ύπνο να πολιορκεί το μυαλό μου κι εκείνο απ’ τα τείχη του κάστρου του να αντιστέκεται με σθένος, να πλημυρίζει το πάτωμά του με αδρεναλίνη για να μείνει ξύπνιο.
Και κάθε φορά που ο ύπνος νικά, και νικά πάντα, τα όνειρα να μαζεύουν τα υγρά με τη σφουγγαρίστρα της αναμονής για τη νέα μέρα.
Ως πότε;
Ζορίζομαι πολύ τελευταία.
Δεν θέλω να τελειώσει…

Γιώργος Καλατζής

Ovi_greece_0417_026a.gif

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s