Απάνθρωποι αυτοματισμοί

Κάποια στιγμή μεταμεσονύχτια Πέμπτης έστειλα και το τελευταίο άρθρο μου και άρχισα να κάνω σχέδια ξεκούρασης για την επόμενη. Παρασκευή το πρωί ξύπνησα και το πρώτο πράγμα που έμαθα, πριν ακόμα από τον καφέ και το τσιγάρο, ήταν ότι ο Τραμπ βομβάρδισε αεροδρόμιο του Ασάντ για να τον τιμωρήσει γιατί είδε στις ειδήσεις παιδάκια να υποφέρουν από χημικά που είχε ρίξει ο Σύριος δικτάτορας. Η πρώτη μου σκέψη ήταν, πάρε άλλο ένα Αμερικανάκι που βομβαρδίζει μια χώρα στου διάολου τη μάνα, για να ανεβάσει τα ποσοστά του στη κοινή του γνώμη. Άμεση επόμενη σκέψη, άντε να δούμε πόσοι θα πνιγούν πάλι στο Αιγαίο. Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, για την ακρίβεια μετά τις τρεις, φορτηγό χτυπάει στην καρδιά της Στοκχόλμης και μουδιάζουμε όλοι. Τα νέα καταιγιστικά. Υπήρχε βόμβα στο φορτηγό που δεν την πυροδότησε ο τρομοκράτης. Παγώνουμε όλοι.

Ovi_greece_0417_023a.gifΌσοι ξέρουν την Σουηδική πρωτεύουσα ξέρουν ότι το σημείο, η είσοδος του πολυκαταστήματος που χτύπησε το φορτηγό είναι …πώς ήταν στην Αθήνα παλιά το Μινιόν, ο Λαμπρόπουλος και ο Μπακάκος; Όλα μαζί και ταυτόχρονα. Κι ακόμα χειροτέρα γιατί ακριβώς από κάτω είναι ο κεντρικός σταθμός του μετρό της Στοκχόλμης. Εκεί που συναντιούνται όλες οι γραμμές. Και όλα συνέβησαν Παρασκευή, την ώρα που οι πολλοί σχολάνε και πάνε για έναν καφέ, μια μπίρα. Καταλαβαίνετε τι θα συνέβαινε αν η βόμβα εκρήγνυτο; Δεν μιλάμε για 5, 10, 50 ή εκατό θύματα. Θα μιλούσαμε για εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες. Για μια χώρα στα γόνατα. Και ποια χώρα; Τη χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών στην Ευρώπη. Στη χώρα που δεν κάνει διακρίσεις και στη χώρα που ο ξένος νιώθει ντόπιος από την πρώτη μέρα που θα φτάσει. Στη χώρα όνειρο του σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το πρώτο που είπαμε όλοι ήταν …ΙΣΙΣ, εκδίκηση για το χτύπημα του Τραμπ. Αλλά και μέσα σε λίγες ώρες; Αλλά τι άλλο θα μπορούσε να ήταν; Να σας πω κάτι και όσο τρελό και να είναι, οποίος ξέρει από Σκανδιναβία, θα το καταλάβει αμέσως. Ο δράστης ήταν Ουζμπέκος, δηλαδή από την παλιά Σοβιετία. Από τα παλιά στερεότυπα των Σκανδιναβών που θέλουν ό,τι παλιό Σοβιετικό εχθρό, ακόμα και σήμερα που δεν υπάρχει η Σοβιετία. Για φανταστείτε να ήταν Ιρακινός ή Σύριος; Αύριο η Φιλανδία θα πέταγε απ’ έξω όλους τους πρόσφυγες από τα κέντρα προσφύγων. Και το Φιλανδία γιατί η φασιστική κυβέρνηση ευκαιρία ψάχνει, αν της δοθεί και μέσα στη γειτονιά της ακόμα καλυτέρα.

Για όλα αυτά από ό,τι έχω δει σε μια γρήγορη ματιά, υπάρχουν πολλές αναφορές στα ελληνικά ΜΜΕ με φωτογραφίες, βίντεο, υποθέσεις, ψέματα (όπως συνήθως) και παραπλανητικές πληροφορίες ή υπερβολές. Υπάρχουν ακόμα κι εκείνοι που είδαν στα γεγονότα της Στοκχόλμης τον Τραμπ προφήτη που τα είχε προβλέψει. Άλλο ήταν όμως αυτό που από χτες με έχει προβληματίσει. Ο αυτοματισμός μας στις απαντήσεις. Και τελικά μήπως αυτός ο αυτοματισμός υπαγορεύει την ζωή μας τα τελευταία χρόνια.

Χωρίς να είναι άνευ ευθυνών οι Αμερικανοί πρόεδροι, έχουμε εκπαιδευτεί να πιστεύουμε ότι κάθε φορά που πέφτουν τα ποσοστά αποδοχής τους από το κοινό τους κάνουν έναν πόλεμο αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις. Το έκανε ο Νίξον, το έκανε ο Μπους, ο Κλίντον, ο Ομπάμα, το κάνει και ο Τραμπ. Ποια η διαφορά; Αμερικάνοι φονιάδες των λαών και άντε στο Σύνταγμα πορεία. Προσοχή, έγραψα στην αρχή ότι κανένας Αμερικανός πρόεδρος δεν είναι άμοιρος ευθυνών και όλοι τους λίγο πολύ το κάνανε. Φονιάδες των λαών οι Αμερικάνοι. Και ο Ασάντ; Θα μου πείτε ο Ασάντ είναι θέμα των Συρίων. Όπως ο Μουγκάμπε; Που στο τέλος δεν θα έχει μείνει κανένας ζωντανός στη Ζιμπάμπουε για να προεδρεύει ο Μουγκάμπε; Πάλι για να μη παρεξηγηθώ: Δεν δικαιολογώ την ενέργεια του Τραμπ, απεναντίας θεωρώ ότι μόλις σκότωσε διπλωματικές προσπάθειες ετών. Αλλά κοιτάξτε πως λειτούργησαν οι αυτοματισμοί. Εμείς είπαμε ο δολοφόνος ξαναχτυπά, αλλά αυτοί που τον ψηφίζουν, που τον εκλέγουν, και του έχουν δώσει το βαλιτσάκι με τα πυρηνικά, είπαν εκδικήθηκε το θάνατο παιδιών. Οι δικοί τους αυτοματισμοί.

Άλλος αυτοματισμός. Γιατί ο ΙΣΙΣ να χτυπήσει την χώρα που πραγματικά έχει σταθεί ανεξάρτητη σε κάθε παραβίαση του διεθνούς νόμου, από την εισβολή στο Ιράκ μέχρι τη στάση που κρατάει για το παλαιστινιακό (που υποτίθεται είναι θέμα για τους του ΙΣΙΣ), που έχει δώσει φιλοξενία ρεκόρ σε πρόσφυγες από τη Συρία και σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρώπης; Χτυπάνε την Σουηδία σαν εκδίκηση για το χτύπημα του Αμερικάνου στον μεγαλύτερο εχθρό τους;

Και μέσα σε όλα αυτά το ΔΝΤ υποχωρεί κλείνοντας συμφωνία με την Ελλάδα επειδή ο Τσίπρας πούλησε τσαμπουκά ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος έχει υπογράψει περισσότερες περικοπές και κλαδέματα;

Ίσως όλα αυτά να ακούγονται λίγο μπερδεμένα αλλά μήπως οι αυτοματισμοί έχουν πια γίνει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τον κόσμο γύρω μας, στερώντας μας την όποια κρίση; Θα επανέλθω στο θέμα της Συρίας. Από την προηγούμενη Τρίτη που ξεκίνησαν να προβάλλονται εικόνες με τα δηλητηριασμένα και νεκρά παιδιά στη Συρία, όλοι είχαν φρικάρει. Πηχυαίοι τίτλοι ζητούσαν το κεφάλι του Ασάντ επι πίνακι. Την Παρασκευή, οι ίδιοι ακριβώς ούρλιαζαν κατά του Τραμπ που κατέστρεψε ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο, που μάλλον από εκεί είχαν ξεκινήσει τα αεροπλάνα που βομβάρδισαν αθώους με χημικά. Η δε μεγαλύτερη κατηγορία τους κατά του Τραμπ, ήταν ότι δεν έχει σχέδιο για το τι θα γίνει μετά τον βομβαρδισμό και αυτό από μόνο του αποδεικνύει ότι το έκανε για καθαρά εσωτερικούς λογούς. Δηλαδή ο Μπους καλά έκανε που εισέβαλε στο Ιράκ γιατί είχε …σχέδιο για τον Σαντάμ; Κι αν ο Τραμπ άνοιξε την πόρτα, τότε να περιμένουμε την Μέι να βομβαρδίσει την Ισπανία για το Γιβραλτάρ, μιας και η δική της δημοφιλία πέφτει, ή τον Ερντογκάν να κάνει απόβαση στη Ρόδο πριν το δημοψήφισμα στις επόμενες ώρες;

Δυστυχώς χρειάζεται να το επαναλάβω γιατί κάποιοι είσαστε έτοιμοι να μου βάλετε ταμπέλες. Κι’ αυτό αυτοματισμός είναι! Δεν μιλάω για τον Τραμπ, την Μέι ή τον Μπους και τον Ασάντ per se, μιλάω για τους αυτοματισμούς κρίσης που έχουμε αναπτύξει.

Ξέρετε, έχω μια προσωπική ιστορία που θα την κουβαλάω, πολύ φοβάμαι, για όλη μου τη ζωή. Όταν έγιναν τα γεγονότα με του δίδυμους πύργους στην Νέα Υόρκη, έτυχε μετά από μερικές μέρες να μιλήσω με κάποιον φίλο στην Ελλάδα και μου είπε: έλα μωρέ καλά να πάθουν τα Αμερικανάκια, τόσους έχουν σκοτώσει στο Ιράκ. Ακόμα κι αυτή τη στιγμή που επαναλαμβάνω τα λόγια του νιώθω σοκ. Αλλά δεν φταίει αυτός, φταίνε αυτοί οι τρομακτικοί αυτοματισμοί που τον κάνανε να πει αυτές τις απάνθρωπες λέξεις.

Και τελικά αυτοί οι αυτοματισμοί μας που ξεκινάνε από τον Μπους, τον Τραμπ και τους Γερμανούς, πόσο περνάνε στην καθημερινότητα μας. Πόσο κρίνουμε τις καταστάσεις ακόμα και μέσα στον άμεσο οικογενειακό μας κύκλο σε υπαγόρευση αυτοματισμών; Και τι γίνεται όταν οι αυτοματισμοί παντρεύονται με τα στερεότυπα;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s