Μνήμες παραμορφωμένες

Σαν παλιό πίνακα ζωγραφικής, έτσι σε θυμάμαι. Πινελιές, θολές κι αδιόρατες σε φόντο σκοτεινό, και κοφτερές γωνίες, αποφασιστικές, οριστικές, όπως το τέλος σου. Ένα χρώμα που δεν υπάρχει στ’ αλήθεια μα κάποιος το ζωγράφισε εκεί, στο λευκό καμβά σου, ή μήπως ήμουν εγώ; Ανάθεμα κι αν ξέρω πια τι είναι τελικά όσα θυμάμαι από σένα, είναι δικά σου απομεινάρια ή δικές μου μνήμες παραμορφωμένες, αλλαγμένες, έτσι ώστε να ξεχάσω κάποια κι άλλα να τα θυμάμαι;

Ovi_greece_0417_021a.gifΘυμάμαι μια νύχτα σαν σε όνειρο, θυμάμαι ένα δρόμο υγρό και κακοφωτισμένο, θυμάμαι μια χλωμή θολούρα από κάποιο φως στη γωνία, θυμάμαι ένα μονότονο, στικτό ήχο βροχής, και θυμάμαι τα βήματά σου να σπάνε τη σιωπή, τεράστια κομμάτια πάγου να πέφτουν από ψηλά. Δεν ξέρω γιατί κάθε φορά που θυμάμαι τα βήματά σου έρχονται κομμάτια πάγου στο μυαλό μου. Ίσως να ‘ναι η παγωνιά που με τύλιξε σαν το πήρα απόφαση πως δεν είσαι πια δική μου. Ίσως να ‘ναι η παγωνιά που με τύλιξε σαν κατάλαβα ότι ποτέ δεν ήσουν δική μου, αλλά έτσι είχα διαλέξει να πιστεύω.

Και μου ‘χει μείνει μόνο μια φωτογραφία σου και βλέπω σε σένα ό,τι μου δείχνει εκείνη, έχει σταματήσει το χρόνο κάπου στο τότε κι ήσουν κι εσύ κάπως έτσι κι εγώ πίσω από το φακό, κι έχω ξεχάσει πια ήταν εκείνη η στιγμή κι όμως είναι όλα όσα έχω. Μες το μυαλό μου σε κρατάω όπως είσαι σε κείνη τη φωτογραφία, όμως σ’ έχω ξαναδεί και πολύ μετά κι είχες αλλάξει, κι αυτή η αλλαγή σου με μπερδεύει γιατί χώνεται στο μυαλό μου και παραμορφώνει την εικόνα της φωτογραφίας σου, σε κείνη ήσουν ακόμα δική μου και αυτό που είδα αργότερα δεν ήταν πια, και κάπως έτσι κατέληξα να σ’ έχω μέσα μου σαν παλιό πίνακα ζωγραφικής, με πινελιές θολές όπου δεν είσαι πια η ίδια, με κοψίματα αποφασιστικά κι οριστικά όπως το τέλος σου.

Αυτό που μισώ περισσότερο σε σένα είναι ότι ακόμα εξουσιάζεις το πώς νιώθω, τόσους μήνες, ένα χρόνο σχεδόν μετά, ακόμα ξυπνάω τα πρωινά και δε νιώθω τίποτα μέχρι να βγω και να δω από μακριά το καινούργιο σου σπίτι, μέχρι να δω τα φώτα σου να σβήνουν και να ξέρω πως άνοιξες την πόρτα σου, ξεκίνησες τη μέρα σου, και τότε αποφασίζω να ξεκινήσω κι εγώ τη δική μου. Κι είναι φορές που με κάνεις να μισώ όλο τον κόσμο, τον μισώ γιατί τον έχω ολόκληρο μπροστά μου κι είναι απέραντος κι εσύ ένας μοναδικός κόκκος από άμμο, κι όμως καταφέρνεις με την έλλειψή σου να ταράζεις τις ισορροπίες μου, να κάνεις τον κόσμο μου να μοιάζει ατελής, μισός και άδειος. Άχρηστος.

Θέλω κάποια στιγμή να σε αφήσω κι εγώ να φύγεις. Εσύ έφυγες από καιρό όμως εγώ ακόμα σε κρατάω και θέλω πια να φύγεις και να μ’ ελευθερώσεις. Να μη σε μισώ. Να μη με μισώ. Να πάρω τα χρώματα του κόσμου μου πίσω  και να τον ξαναβάψω.

 

Ανδρέας Νικολαΐδης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s