Το λούσιμο – μέρος Β’

Πού είχαμε μείνει; Α, στη σιωπή της Στέλλας μετά το: Δεν είμαι σίγουρη αν είσαι έτοιμη να το ακούσεις.

Ovi_greece_0417_016a.gifΗ συνέχεια είχε με εμένα να τρώω τα νύχια μου στο σαλόνι και τον γιο μου να συνεχίζει κάθε βράδυ με το τρίπτυχο ξύρισμα, λούσιμο και μπάνιο. Η Στέλλα να μη μιλάει πάρ΄ όλες τις πιέσεις.

– Πες μου μωρή θα με σκάσεις.
– Δεν νομίζω ότι είσαι έτοιμη.
– Τι θα πει, δεν είμαι έτοιμη, τρελάθηκες; Για τον γιο μου μιλάμε.
– Αυτό ακριβώς.

Δοκίμασα τα πάντα. Από το γλυκό, βρε Στελλίτσα, εγώ που σε αγαπώ περισσότερο από την αδελφή μου μέχρι το Στέλλα θα ανοίξω το στόμα μου και θα πω όλα όσα έχεις πει για όποιον τα έχεις πει. Βράχος η Στέλλα.

Την Στέλλα πραγματικά την αγαπώ περισσότερο από την αδελφή μου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπώ την αδελφή μου. Έρχεται μάλιστα δεύτερη σε θέμα αγάπης.

– Βάσω, εγώ είμαι.
– Το κατάλαβα.
– Και δεν έχεις να πεις κάτι;
– Καλησπέρα.
– Δεν θα με ρωτήσεις τι κάνω;
– Θα το αποφύγω για σήμερα.
– Γιατί;
– Γιατί για να με πάρεις τέτοια ώρα, μάλλον κάτι έκανες.
– Βάσω, έχω πρόβλημα με τον Άρη.
– Μπα;
– Λούζεται κάθε μέρα.
– Κι αυτό εσύ το λες πρόβλημα;
– Ακριβώς.
– Να το εξετάσεις ρε Λουκία.
– Γιατί λούζεται κάθε μέρα;
– Γιατί ο αέρας στην Αθήνα είναι γεμάτος βρώμα και καυσαέρια.
– Βάσω για τον Άρη μιλάμε.
– Λουκία σε έχουν πειράξει τα μνημόνια.
– Είναι αλήθεια.
– Τότε πάρε τηλέφωνο τον Τσακαλώτο κι άσε εμένα ήσυχη.

Και το έκλεισε. Και μετά απορεί γιατί είναι δεύτερη στην αγάπη μου. Και τότε μου ήρθε. Μου ήρθε η μοναδική πιθανότητα που δεν θέλει η Στέλλα να μου πει. Το αγόρι μου έχει ερωτευτεί μεγαλύτερη. Σοκ η μάνα και δεν ξέρω πού να κλάψω. Το οιδιπόδειο του παιδιού μου του βγήκε. Τώρα θα θελήσει να σκοτώσει και τον πατέρα του.

– Αντώνη πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά για τον Άρη.
– Τι σου έκανε πάλι ρε Λουκία; Βγήκε έξω χωρίς μπουφάν;
– Είσαι πολύ μαλ@κας Αντώνη αλλά κινδυνεύεις.
– Εγώ κινδυνεύω;
– Διπλά μαλ@κας Αντώνη, το παιδί έχει πρόβλημα κι εσύ αμέσως ανησύχησες για τον εαυτούλη σου;
– Ρε Λουκία εσύ μου είπες ότι κινδυνεύω.
– Να σε σκοτώσει ο Άρης.
Ταφόπλακα σιωπής και μόνο η ανάσα του Αντωνάκη ακούγεται.
– Τι λες ρε Λουκία βραδιάτικα;
– Ο γιος μας γνώρισε μια μεγαλύτερή του, πολύ μεγαλύτερή του, ξέρεις από αυτές που γουστάρουν πιτσιρικάδες και του αλλάζει τη ζωή και τον κάνει και λούζεται κάθε μέρα και του βγάζει το οιδιπόδειο και θα στραφεί εναντίον σου γιατί έτσι είναι το οιδιπόδειο και θα σου κάνει κακό.
Αυτά όλα τα είπα μονορούφι. Ο Αντώνης έκανε πάλι διάλλειμα σιωπής. Αυτό πάντα με εκνεύριζε μαζί του. Κάνει σιωπές για να νομίζεις ότι σκέφτεται.
– Και ανησύχησες για μένα Λουκάκι μου.
– Βρε μαλ@κα για τον γιο μας ανησυχώ. Θα καταλήξει στη φυλακή γιατί θα το θεωρήσουν ανθρωποκτονία μιας και θα σε πάρουν και για άνθρωπο.
Ε, δεν άντεξα.
– Έλα ρε Λουκία, τα μεγαλοποιείς πάλι τα πράγματα.
– Δεν μεγαλοποιώ τίποτα απολύτως.
– Ρε Λουκία να σου πω κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα μαζί σου;
– Λέγε.
‘Αντε να δούμε τι θα μας πει τώρα ο Αντωνάκης.
– Είσαι τρελή, γι’ αυτό δεν αμφέβαλα ποτέ.
– Αντώνη για να με προσβάλεις σε πήρα η γιατί έχουμε πρόβλημα με το παιδί; Κι εσύ είσαι μαλ@κας.
– Άσε με να τελειώσω. Τρελή, θεότρελη, αλλά πάντα ήσουν άνθρωπος με μεγάλη δόση λογικής, ψυχραιμίας και πολύ διαβασμένη. Όταν όμως πρόκειται για τον Άρη δεν πιάνεσαι. Ξεφεύγεις τελείως και κατεβάζεις ότι πιο υστερικό υπάρχει. Γιατί;
Και του το ‘κλεισα. Πού να καταλάβει ο Αντωνάκης τον πόνο της μάνας.

Οκτώ και μισή η ώρα και η πόρτα ανοίγει με τον Άρη να ακολουθεί τη μυρωδιά από σουβλάκια. Του είχα δώσει λεφτά νωρίτερα ώστε όταν γυρνάει από το φροντιστήριο να πάρει σουβλάκια και για τους δυο μας.

– Καλώς τον κουβαλητή μου. Καλώς το παλικάρι μου.
– Άσε τις αηδίες μάνα γιατί πεινάω.
– Δεν σε ταΐζει η κακούργα;
– Ποια ρε μάνα; Στο φροντιστήριο ήμουν.
– Τι δεν έχει κουζίνα; Δεν μαγειρεύει; Δεν ξέρει να μαγειρεύει σε τέτοια ηλικία;
– Ποια ρε μάνα;
Βάλαμε χαρτοπετσέτες ανάμεσά μας και τις τηγανιτές πατάτες σε πιάτο κι αρχίσαμε να τρώμε. Εγώ ένα με πίτα χωρίς κρεμμύδι κι ένα καλαμάκι, ο Άρης δυο με πίτα απ’ όλα και τρία καλαμάκια.
– Να κόψω και μια ντομάτα, να πούμε ότι φάγαμε και σαλάτα; Φώναξα από την κουζίνα, αλλά απάντηση δεν πήρα. Σε λίγο όμως που επέστρεψα στο τραπέζι με την ντομάτα γαρνιρισμένη με ρίγανη και ελαιόλαδο, είδα τον Άρη σε μια κατάσταση αφασίας καθισμένο με τα μάτια κλειστά να …χαϊδεύει τα μαλλιά του.

– Άστα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα ….έκανα πως τραγουδούσα αλλά ήμουν έτοιμη για ανάκριση κάτω από τον πολυέλαιο.
– Άσε ρε μάνα, είχα πρόβλημα και με έσωσε ο Μήτσος.
– Τι πρόβλημα; Είπα παίρνοντας βαθιά ανάσα και γιατί το παιδί μου πήγε στο Μήτσο για συμβουλή και δεν ήρθε σε μένα;
– Πιτυρίδα μάνα.
– Ε, δεν σου πήρα εκείνο το σαμπουάν για την πιτυρίδα; Και ξέρεις γιατί το λένε κεφάλι και ώμοι; Γιατί η πιτυρίδα πέφτει από το κεφάλι στους ώμους.
– Σοβαρά; Λογικό ακούγεται. Δεν το ήξερα.
– Και λοιπόν τι συμβουλή σου έδωσε ο Μήτσος με τα δικά μου λεφτά που δεν μπορούσα να σου δώσω εγώ, η μάνα σου;
– Ότι για να φύγει πρέπει να τα λούζεις με αυτό το σαμπουάν κάθε μέρα.
– Κάθε μέρα;
– Κάθε μέρα. Και κοίτα τώρα … Και ανέμισε τα μαλλιά του με εμένα να βάζω τα χέρια πάνω από την ντομάτα και τις πατάτες να τα προστατεύσω.

– Τίποτα. Βλέπεις; Πιτυρίδα τέλος.
– Και δεν θα σκοτώσεις τον πατέρα σου;
– Αυτό λέω να το αφήσω για σένα. Είπε το παιδί μου και παίρνοντας το τελευταίο καλαμάκι έφυγε για το δωμάτιό του. Χωρίς ντουζ, χωρίς λούσιμο. Ούτε τα χέρια του δεν έπλυνε από τη λίγδα ο βρωμύλος.

Λουκία Κοντοπόδη

************************************************

Μέρος Α’:  Εφηβικό καθημερινό λούσιμο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s