Μα… τι κάνεις;; #4

Κάνοντας το πρώτο παιδί έπεσα κι εγώ στην παγίδα του να-προλάβω-να-τα-έχω-όλα-μην-τυχόν-και-χρειαστεί-κάτι-και-αλίμονο-που-δεν-θα-το-εχω-και-αμάν-τι-θα-κάνω.  Τουτέστιν ένα σπίτι για να μένουμε κι ένα για να βάλουμε μέσα όλα αυτά που χρειάζεται να έχει κάθε άνθρωπος που θα φέρει στον κόσμο ένα παιδί.

Αλλά δε μου έφτανε μόνο αυτό, έπεσα και στη δεύτερη παγίδα: Να-ακούω-και-να-θυμάμαι-πολύ-καλά-όλα-αυτά-που-μου-λένε-οι-παλιότερες-μαμάδες-που-έχουν-μεγαλώσει-ένα σκασμό-παιδιά-και-ξέρουν.Να-διαβάζω-κάθε-άρθρο-περί-παιδιού-και-ψυχολογίας-να-μπω-σε-κάθε-γκρουπ-στο-facebook-που-μιλάει-για-γονείς-παιδιά-συνταγές-για-φαγητά-και-μαγικά-φίλτρα-για-να-χάσω-τα-ρημαδια-τα-κιλά.

ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ.

Όταν πήγα να γεννήσω την πρώτη φορά είχα μαζί μου και σοφέρ να κουβαλάει το μισό σπίτι στην κλινική, μη χρειαστεί να κάνω πιστολάκι, να βάλω κανένα καλλυντικό, κανένα βιβλίο (πέντε-δέκα) να διαβάζω, το λάπτοπ για να περνάω και την ώρα μου και κανένα βερνίκι για τα νύχια μου. Και φυσικά το μαξιλάρι μου και τα σεντόνια μου γιατί είμαι και λίγο υποχόνδρια. Τρίχες κατσαρές. Τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία όταν έφτασε η στιγμή.

Ovi_greece_0317_023a.gifΤη δεύτερη φορά που έγινα μαμά είχα πετάξει τα μισά πράγματα που είχα από την πρώτη φορά, γιατί ή μου ήταν άχρηστα, ή δεν είχα καταλάβει 2 ½ χρόνια μετά πώς λειτουργούν και σε τι χρησιμεύουν, ή γιατί διαπίστωσα πως αυτοί που τα έφτιαξαν δεν έχουν παιδιά. Όπως πχ. με ένα παρκοκρέβατο που έστησα μια φορά και δεν μπόρεσα να ξεστήσω  παρά μόνο όταν του άλλαξα τον αδόξαστο με ένα σφυρί και το διχτάκι του το έκανα απόχη για πεταλούδες. Το ίδιο και με ένα τεράστιο αρκούδο που τραγουδάει και απαγγέλει ποιηματάκια και που μόλις του έβαλα μπαταρίες νόμισα πως άκουγα τον Pennywise (όλοι επιπλέουμε εδώ κάτω) και για να τον ξεφορτωθώ έπρεπε να τον τεμαχίσω και να τον χώσω σε τρεις σακούλες (πίσω μου σ έχω Σατανά).

Για να γεννήσω πήγα με ακουστικά στα αυτιά ακούγοντας Def Leppard και μόνο με τα ρούχα που φορούσα κι όσες μέρες έμεινα στην κλινική  έκοβα βόλτες σέρνοντας ως τα μεσάνυχτα ζητιανεύοντας καφέ και κανένα τσιγάρο στη ζούλα (που φυσικά δε μου έδινε κανείς).

Η παροιμία «όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι» δεν υπήρξε ποτέ πιο ολοζώντανη μπροστά μου. Κι όταν ακούω ανθρώπους να λένε «μην αφήνετε τα παιδιά σας να παίζουν με τα κινητά/τάμπλετ όταν είστε στην καφετέρια, μιλήστε όλοι μαζί για κάτι που σας ενδιαφέρει» κι έχω να βγω για να καφέ τρεις μήνες (και κάθε μέρα, όλη μέρα μιλάμε όλοι μαζί για κάτι που μας ενδιαφέρει-λεφτά που δεν έχουμε-φάε τον αρακά σου-πάλι ήρθε το ρεύμα?- πάλι χέστηκε το μωρό?) με πιάνει φαγούρα.

Όχι μόνο κινητό και τάμπλετ τους δίνω, αλλά κι ένα σκασμό πατατάκια και εφτά μπάλες παγωτό προκειμένου να ΜΗΝ μιλάνε για μια φορά για να μπορέσω να μιλήσω κι εγώ λιγάκι και να ξεδιπλώσω το λεξιλόγιό μου που έχει συρρικνωθεί επικίνδυνα σε λεξιλόγιο νηπίου. Λίγο ακόμα και θα κάνω αγκού.

Κόβω το κεφάλι μου ότι αυτοί που τα λένε όλα αυτά ή δεν έχουν παιδιά, ή τα παιδιά τους μεγάλωσαν προ πολλού και ξέχασαν. Ή ζουν σε άλλο κόσμο. Ή ζω εγώ σε άλλο κόσμο, τέλος πάντων.

Οπότε όταν με ρωτάνε τι κάνεις; Απαντώ: Ό,τι μπορώ! Γιατί είμαι μαμά.

Κατερίνα Χαρίση

*****************************

Μα …τι κάνεις;; #1#2#3#4#5

 

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “Μα… τι κάνεις;; #4

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s