Ο αγενής κι η ρουμπινιά Πικάσο

Εδώ και δυόμιση χρόνια υπήρξε μια αλλαγή συγκατοίκου. Για πάνω από σαράντα χρόνια έχω κατά περιόδους συγκατοικήσει με χελώνες, σαύρες, ένα λαγό, χάμστερ, ινδικό χοιρίδιο, πολλά σκυλιά και μια γάτα. Αυτά εκούσια και συνειδητά. Ακούσια έχω επίσης συγκατοικήσει με ποντίκια, κατσαρίδες και σε ένα σπίτι στην Αγγλία με τερμίτες. Παρενθετικά, όταν αποκαλύφθηκαν οι τερμίτες και υποχρεώθηκα σε μετακόμιση, έμαθα ότι οι τερμίτες και οι κατσαρίδες ανήκουν στην ίδια οικογένεια και όχι, δεν είναι είδος μυρμηγκιών.

Γενικά λατρεύω τα σκυλιά και δεν τραβάω κανένα απολύτως ζόρι με το τι …μάρκα είναι, παρόλο που από προσωπική εμπειρία έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στα μαύρα Βελγικά ποιμενικά και στα Γαλλικά μπουλντόγκ. Επαναλαμβάνω, αυτό δεν έχει να κάνει με τη «ράτσα» αλλά γιατί σαν ανεξάρτητες προσωπικότητες τα δυο Βελγικά και το ένα «δείγμα» μπουλντόγκ (για όσους δεν γνωρίζουν είναι μινιατούρες μπουλντόγκ) που είχα, αποδείχτηκαν άψογοι σύντροφοι και συγκάτοικοι. Με τις γάτες από την άλλη έχω την σχέση του …μακριά και αγαπημένοι.

Ovi_greece_0417_010aΊσως σε αυτό να έπαιξε ρόλο και ο ένας γάτος που είχα για μια φορά στη ζωή μου. Τότε ζούσα στην Αγγλία και μάλιστα ήταν στο πρώτο μου σπίτι όταν βρέθηκα μέσα σε δέκα μέρες να έχω ένα πολύ τρυφερό γέρικο σέτερ, κάτασπρο από ηλικία (κάποτε, από ότι μου είπαν, είχε καφέ κηλίδες), ένα χάμστερ τρελαμένο που κυκλοφορούσε ελεύθερο στο σπίτι και στο τέλος τον Rudy. Rudy στα αγγλικά σημαίνει «αγενής» και αυτό το γατί ήταν η προσωποποίηση της αγένειας.

Κατ’ αρχή ο Rudy, ο κύριος Αγενής, αυτοπροσκαλέστηκε στο σπίτι. Πέσαμε να κοιμηθούμε τρία ζώα και ξυπνήσαμε τρία ζώα και τον Rudy να μας κοιτάει από το παράθυρο. Μέσα από το παράθυρο. Ήταν ήδη μέσα στο σπίτι. Ο κύριος καθόταν εκεί αγενέστατα και μας κοιτούσε. Χωρίς κολάρο, χωρίς ταυτότητα, χωρίς τίποτα. Χορτάτος. Μάλιστα χορτάτος γιατί είχε φάει το φαγητό του χάμστερ και ότι είχε αφήσει ο Άλεξ, το σέτερ. Μια μικρή έρευνα στην γειτονιά αποδείχτηκε άκαρπη. Ο γάτος δεν είχε ιδιοκτήτη, πολύ περίεργο για Αγγλία, και είχε αποφασίσει να αλλάξει γειτονιά και να παρκάρει στο δικό μου σπίτι. Όχι, καλύτερα να παρκάρει στη ζωή μας. Βλέπετε ο Rudy είχε την πεποίθηση ότι ο κόσμος γύρω του δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τα κέφια του με τον δύστυχο Άλεξ μόνιμο θύμα του. Το χάμστερ γενικά γλύτωνε τα πολλά-πολλά γιατί μικρό έτσι που ήταν μπορούσε να κρυφτεί εύκολα από τα βάρβαρα παιχνίδια του Rudy ή να πάει στο σπιτάκι του και να ξεσπάσει στη ρόδα. Ο Άλεξ υπέφερε και μερικές φορές απορούσα με την υπομονή του μιας και ο Rudy δίπλα του ήταν μια χαψιά. Από το να του δαγκώνει την ουρά μέχρι να πετάγεται πάνω του ξαφνικά από το πουθενά, μόνιμα φοβόμουν μην του προκαλέσει κανένα έμφραγμα.

Όσο για μένα μην το ψάχνετε. Άπειρες φορές τον είχα στριμώξει εξηγώντας του πολύ σοβαρά, ποιός είναι το αφεντικό στο σπίτι και σε ποιον ανήκουν όλα όσα βλέπει γύρω του και δεν πρέπει να τα πειράζει. Ματαιότης ματαιοτήτων. Ένα βάζο είχα ο δύσμοιρος και έγινε κομμάτια. Ο καναπές κόντευε να χάνει το ύφασμα σε λωρίδες. Για το χάμστερ είχα αρχίσει να βάζω τη τροφή του μέσα στο κλουβί του γιατί του την έκλεβε. Ο Άλεξ έτρωγε αμάσητα τα πάντα για να προλάβει να αδειάσει το πιάτο του πριν πλησιάσει ο Rudy.

Αλλά οι περιπέτειες με τον Rudy δεν τέλειωναν εδώ. Ανάθεμά με κι αν κατάλαβα ποτέ πώς τα κατάφερνε αυτό το γατί κι έβγαινε από το σπίτι για …βόλτα κάθε βράδυ. Προσοχή, δεν μιλάμε για Ελλάδα, μιλάμε για Αγγλία που κλειδώνει η πόρτα στις εννιά και κανένα παράθυρο δεν μένει ποτέ ανοιχτό, είσαι δεν είσαι μέσα. Αυτό το μυστήριο, ανάμεσα σε μερικά άλλα που πάντα αφορούσαν τον Rudy, έμεινε αναπάντητο. Λίγο μετά την μετακόμιση του Rudy στο σπίτι μου αρχίσαν να εμφανίζονται στη γειτονιά τα αποτελέσματα των νυχτερινών εξόδων του που μάλιστα οδήγησαν και σε κάποιες εντάσεις. «Εγώ κύριε Εγγλέζε μου να κάνω στείρωση στον Rudy, εσύ όμως πού ξέρεις ότι αυτός είναι ο πατέρας αφού ο ίδιος μου λες ότι η γάτα σου δεν βγαίνει ποτέ έξω από το σπίτι και παράθυρα και πόρτα είναι καινούργια και ασφαλή; Πώς τα κατάφερε ο Rudy; Με τηλεπάθεια;» Αυτό τη δεύτερη φορά που έμεινε έγκυος η γάτα ενός γείτονα.

Γενικά ο Rudy έβλεπε τον κόσμο γύρω του θρασύτατα και για την διασκέδασή του κι όσο συγκατοικήσαμε όλοι οι γείτονες υποχρεώθηκαν να αυξήσουν κατά ένα μπουκάλι την καθημερινή τους παραγγελία στο γάλα. Το ότι Αγγλία και το γάλα το φέρνει ο γαλατάς το πρωί και το αφήνει έξω από την πόρτα σου. Όσο συγκατοικήσαμε. Γιατί μια μέρα ο Rudy έφυγε. Κι έφυγε άδικα γιατί αν απλά είχε φύγει θα είχα χαμογελάσει, «μεγάλε αλανιάρη Rudy» και δεν θα είχα πει τίποτα άλλο. Αλλά τον χτύπησε αυτοκίνητο ένα βράδυ και το πρωί τον βρήκα στην εξώπορτα νεκρό. Είχε συρθεί από το δρόμο μέχρι το σπίτι. Έτσι από τότε οι γάτες βγήκαν οριστικά από τη ζωή μου και δεν ήθελα ούτε καν να φανταστώ ότι έχω γάτα ξανά, και αυτό που το έκανε ακόμα πιο οδυνηρό ήταν το γεγονός ότι σε σύντομο διάστημα «έφυγε» και ο Άλεξ από φυσικούς λόγους. Είπαμε, ήταν πολύ γέρος αλλά εγώ πάντα θα είμαι σίγουρος ότι ο Άλεξ πέθανε από στεναχώρια για το τέλος του Rudy.

Αλλά στη ζωή δεν πρέπει ποτέ να λες ποτέ. Όλα ξεκίνησαν από το γεγονός ότι η υγεία μου δεν μου επέτρεπε πια σκυλί, ειδικά ένα μικρό κατάμαυρο υπέροχο σπανιέλ που όπως όλα τα σκυλάκια αδιαφόρου ηλικίας χρειάζονται και το τρέξιμο και τη βόλτα τους και το παιχνίδι τους, κι εγώ με το μπαστούνι ήμουν μάλλον κακή παρέα σε αυτό το σπορ. Έτσι με πολύ πόνο, το μικρό σπανιέλ επέστρεψε στα αδελφάκια του σε ένα υπέροχο αγροτόσπιτο κι εγώ βρέθηκα με γάτα. Θηλυκιά. Λευκή με κάτι μεγάλα μαύρα σχήματα στη πλάτη που με πολύ φαντασία, θυμίζουν …λαγό. Έτσι στην αρχή πήγα για Rabbit αλλά γάτα με όνομα λαγός δεν παίζει με τίποτα. Ακολουθήσαν σειρά από άλλα ονόματα, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων φιλανδικών …βρισιών, αλλά τίποτα δεν δούλευε και μετά από ένα μήνα το γατί ήταν ακόμα αβάπτιστο. Εκτός …εκτός από το γεγονός ότι κατά περιόδους εγώ τη φώναζα … Rudy χωρίς καν να το καταλαβαίνω. Όταν το κατάλαβα ένιωσα περίεργα γιατί το μεν γατί είχε αρχίσει να ακούει στο ήχο του ονόματος, ενώ από την άλλη …ο Rudy ήταν ένας, ήταν αρσενικός και δεν υπάρχει περίπτωση να αντικατασταθεί. Έτσι εβαπτίσθει Ruby. Τίποτα ρουμπινένιο επάνω της η Ruby κι όλοι ρωτάνε γιατί το όνομα, άλλα …είναι το μυστικό μας. Εμένα και της Ruby.

Γενικά η Ruby ό,τι αντίθετο με τον Rudy. Ήρεμη και πολύ κτητική, χαδιάρα και παιχνιδιάρα. Το κτητική φάνηκε από τις πρώτες επισκέψεις όταν όποιος με πλησίαζε έβγαζε δόντια και νύχια στο στιλ, μην ακουμπάς, αυτός μου ανήκει. Όλα καλά, αλλά …Rudy δεν ήταν κι εμένα το τράβαγε η ψυχή μου το αυθάδικο. Η σχέση μας από περίεργα απόμακρη μέχρι «έχω κάτσει στο πληκτρολόγιο κι αν δεν με χαϊδέψεις εγώ δεν κουνιέμαι από εδώ.» Κάποιες περιόδους που αντιμετώπισα κάποιο πρόβλημα με την υγεία μου, δίπλα μου να μην κουνιέται και στην παραμικρή μου κίνηση να πετάγεται και να με κοιτάει. Μια μέρα έμεινε γύρω στις οκτώ ώρες ακίνητη να με παρακολουθεί.

Πριν από τρεις βδομάδες και μέσα στη σκοτεινιά μιας ακόμα κρίσης από τον διαβήτη μου, βγήκαν από τα κουτιά πινέλα, σπάτουλες και χρώματα και μετά από πέντε περίπου χρόνια, ξαναστήθηκε το τρίποδο και μπήκε καμβάς στο τελάρο. Η Ruby σε ντελίριο. Κανένας δεν της εξηγούσε τι γινόταν και τι ήταν όλα αυτά τα καινούργια πράγματα που εμφανίστηκαν στον μπλε καναπέ του γραφείου μου. Μια δοκιμή να χωθεί σε ένα κουτί με χρώματα αποδείχτηκε άκαρπη, ο ελεύθερος χώρος όπως και να στριμωχνόταν ήταν μικρός και όταν δοκίμασε να αφαιρέσει ένα δυο σωληνάρια και ένα βαζάκι για να κάνει χώρο αντιμετώπισε πολύ αυστηρή ματιά από μένα και υποχώρησε. Είπαμε, Rudy δεν είναι.

Την επομένη άρχισα να περνάω με κόλλα τον καμβά και να φτιάχνω χρώματα. Η Ruby στον μπλε καναπέ δίπλα στο τρίποδο να παρατηρεί ακίνητη. Αλλά όχι χαλαρά, με ένταση. Να κάθεται με το σώμα της στητό και να βλέπει την κάθε μου κίνηση. Δυο ώρες εκεί, ούτε για νερό δεν πήγε. Όταν τέλειωσα και βγήκα από το δωμάτιο η Ruby παρέμεινε στη θέση της. Ακίνητη. Και μετά από δυο ώρες εκεί ήταν στην ίδια θέση να παρατηρεί τον καμβά. Εκτός από μερικά διαλλείματα για φαγητό, νερό και τουαλέτα, η Ruby πέρασε όλες τις επόμενες ώρες μέχρι το επόμενο πρωί, στην ίδια θέση με την ίδια στάση.

Σιγά-σιγά αρχίσαν να μπαίνουν χρώματα και μορφές. Η Ruby σε κατάσταση υπνωτισμού να είναι εκεί συνέχεια και να παρακολουθεί την κάθε μου κίνηση. Σταδιακά και μέχρι να στεγνώσουν τα χρώματα για την επομένη στρώση μπήκε και δεύτερος καμβάς. Η Ruby δεν ξέρει που να πρωτοκοιτάξει, στο τρίποδο ή στον πάγκο που είναι ο μισοέτοιμος καμβάς.

Λοιπόν για να μην σας πολυζαλίζω, τρεις βδομάδες τώρα η Ruby είναι μόνιμα στο γραφείο μου, στον καναπέ, και είτε με παρατηρεί τι κάνω ή κάθεται ακίνητη παρατηρώντας τους καμβάδες. Όταν δε δεν είμαι στο δωμάτιο, κάθεται μπροστά στην πόρτα σαν φύλακας για να μην μπει κανένας άλλος μέσα. Στην αρχή δεν το παρατήρησα και μετά μου φάνηκε αστείο. Στη συνέχεια – επειδή συνεχιζόταν με την ίδια ένταση, περίεργο για γάτα – το έψαξα στο Google και μάλιστα ρώτησα και σε ένα φόρουμ καναδικό για γάτες αν είναι κάτι ιδιαίτερο που συμβαίνει. Καμία απάντηση.

Αυτή τη στιγμή η Ruby κάθεται στον μπλε καναπέ και κοιτάει μια εμένα μια τον καινούργιο καμβά που μπήκε στο τρίποδο, πάντα στητή, πάντα με την ίδια ένταση.

Λοιπόν, πριν της βάλω κανένα πινέλο στο στόμα για να δω αν θέλει να ζωγραφίσει ή αρχίσω να ψάχνω γατοψυχολόγο, όποια άποψη, ιδέα ή σκέψη δεκτή και καλοδεχούμενη!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s