Το βράδυ που η Σελήνη νιώθει μοναξιά

Το βράδυ που η Σελήνη νιώθει μοναξιά.

Όταν η Σελήνη νιώθει μοναξιά,
Το πρόσωπο της στην Γή γυρνά,
Συντροφιά να βρεί από τα πλάσματά της.

Όντα υπαρκτά με σάρκα και οστά,
Μα και πλάσματα φανταστικά,
Στων ανθρώπων γεννημένα τα όνειρα.

Και ακούει των λύκων τον ψαλμό,
Της γλαύκας το μοιρολόι,
Και η φάλαινα στον ωκεανό,
Για της Σελήνης την μοναξιά τραγουδάει.

Μα αυτή ασημένιο ποτάμι γίνεται,
Και στην θάλασσα ξεχύνεται,
Από κοντά τη φάλαινα ν’ακούει.

Απ’των ανθρώπων το μυαλό,
Μια ανίερη γενιά ξεπηδάει,
Νοσφεράτου και λυκανθρώπων.

Τους θνητούς κυνηγώντας σε κάθε γωνιά,
Τους φόβους τους για το άγνωστο σκοτάδι,
Προσωποποιώντας και αυτό το μαγικό το βράδυ.

Χρήστος Μουζεβίρης

Ovi_greece_0317_073a.gif

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s