Όχι φως, μόνο μια λάμψη

Η μέρα μεγαλώνει και δεν έχω αποφασίσει ακόμα πώς νιώθω γι αυτό. Ο χειμώνας ήταν βολικός, βόλευε εμένα δηλαδή, γιατί μπορούσα να κρυφτώ μες τα σκοτάδια του, μπορούσα να χαθώ μες τις σκιές του, μπορούσα να προσποιηθώ κι εγώ σαν ένα ακόμα κατεβασμένο και βιαστικό πρόσωπο, που μόνη του έγνοια είναι να φύγει από τους κρύους και υγρούς δρόμους, κεφάλι σκυμμένο, πόδια που σχεδόν τρέχουν, χέρια χωμένα βαθιά στις τσέπες και ανεβασμένοι γιακάδες ως το λαιμό, μάτια μισόκλειστα, κρύο, γύμνια, σκοτάδι. Τι βολικός τρόπος να κρυφτείς. Τι βολικός τρόπος κανείς να μη σε προσέξει, γιατί είσαι ακόμα ένας γκρίζος άνθρωπος μέσα στο γκρίζο της πόλης, και κανείς δεν αναρωτιέται ποτέ γιατί βιάζεσαι τόσο, γιατί σκύβεις τόσο πολύ, γιατί κοιτάς κάτω, γιατί δε χαμογελάς, είναι χειμώνας βλέπεις, είναι χειμώνας κι οι ψυχές φοβούνται τους χειμώνες μην τις παγώσουν, και χώνονται στα κορμιά που τρέμουν κάτω από δυο και τρεις στρώσεις ρούχα.

Ovi_greece_0317_068a.gifΜα όλοι οι χειμώνες κάποτε περνούν, έτσι κι αυτός πέρασε κι η μέρα άρχισε να μεγαλώνει, τι λέω, ήδη μεγάλωσε αρκετά, και δεν μπορώ να κρύβομαι μέσα στο γκρίζο γιατί πέρασε κι αυτό και γέμισε η πόλη ήλιο και φως και μάλλον μοιάζω περισσότερο με σκιά που ξέχασε να μικρύνει έτσι που συνεχίζω να περπατώ σκυφτός και βιαστικός, χωμένος μέσα στο γιακά μου και τις τσέπες μου.

Μεσάνυχτα κι η πόλη είναι γεμάτη με φως.

Αδύνατο να κοιμηθώ και τριγυρνάω μέσα στους άδειους τοίχους του σπιτιού που κάποτε ήταν κι αυτό γεμάτο φως και χρώμα, ψάχνω κάτι να φάω για να απασχολήσω τα χέρια μου κι ύστερα ανάβω ακόμα ένα τσιγάρο και σβήνω τα φώτα και διώχνω το φως και σε ψάχνω στη λάμψη της κάφτρας μου, έτσι όπως σε θυμάμαι να φωτίζεις τα πάντα με μια μικρή λάμψη που ξεχώριζε μέσα στις σιωπηλές νύχτες, και σκέφτομαι ότι μάλλον αυτό υπήρξες πάντα για μένα, όχι ένα φως καθαρό λευκό κι εκτυφλωτικό σαν τις ανατολές του Αυγούστου, μα μια πορτοκαλοκίτρινη λάμψη από φωτιά να ξεχωρίζει στο μαύρο της ζωής μου, η αντίθεση στον κόσμο μου που ήταν πάντοτε γεμάτος σκιές και γκρίζο, μια σπίθα μικρή μα που δεν μπορούσα πραγματικά ποτέ μου να αγγίξω.

Κάθε μεσονύχτι και ένας απολογισμός.

Τα λάθη μου, τα λάθη σου, τα δικά μου τη μια να μοιάζουν ασήμαντα και τα δικά σου τεράστια, την άλλη τα δικά μου τέρατα κι εσύ ένα άπιαστο τέλειο που δε μου άξιζε ποτέ. Μηνύματα αναπάντητα και κλήσεις προωθημένες και στίχοι από τραγούδια που όσο μισώ τόσο τα ακούω γιατί μ’ αρέσει μάλλον να με βασανίζω, ίσως πάλι συνήθισα τόσο πολύ στον πόνο που δε θέλω πια να τον αποχωριστώ γιατί δε θα ξέρω μετά τι να την κάνω τόση μοναξιά και τόση ησυχία.

Κι ήσουν μια λάμψη μικρή από φωτιά φτιαγμένη, ίσα να ξεχωρίζει στα σκοτάδια και να φωνάζει στις σιωπές. Εδώ είμαι. Εδώ.

Αντρέας Νικολαΐδης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s