Βιτσέντζος Κορνάρος

“Κ’ εγώ δε θε να κουρφευτώ κι αγνώριστο να μ’ έχου
μα θέλω να φανερωθώ, κι όλοι να με κατέχου
Βιτσέντζος είν’ ο ποιητής και στη γενιά Κορνάρος
που να βρεθή ακριμάτιστος, σα θα τον πάρη ο Χάρος.
Στη Στείαν εγεννήθηκε, στη Στείαν ενεθράφη,
εκεί ‘καμε κι εκόπιασεν ετούτα που σας γράφει.
Στο Κάστρον επαντρέυτηκε σαν αρμηνεύγει η φύση,
το τέλος του έχει να γενή όπου ο Θεός ορίσει”

Ovi_greece_098aΜε τους παραπάνω στίχους, γραμμένους στον χαρακτηριστικό ιαμβικό 15σύλλαβο της κρητικής λογοτεχνίας, αυτοσυστήνεται ο Βιτσέντζος Κορνάρος, βασικός εκπρόσωπος του λογοτεχνικού είδους και γεννημένος στη Σητεία της Κρήτης, στις 29 Μαρτίου του 1553 (σύμφωνα με κάποιους άλλους στις 26/3).

Ο ποιητής στον οποίο, σύμφωνα με τους περισσότερους μελετητές αποδίδονται τα δύο εκ των τριών αντιπροσωπευτικότερων έργων της κρητικής λογοτεχνίας, ο Ερωτόκριτος και η Θυσία του Αβραάμ, υπήρξε γόνος αρχοντικής βενετσιάνικης οικογένειας, που γεννήθηκε και έζησε στην Κρήτη. Ο αδερφός του, Ανδρέας Κορνάρος, επίσης συγγραφέας, εκτιμάται ότι συνέγραψε μια Ιστορία της Κρήτης, που δεν εκδόθηκε ποτέ.

Από το 1580 και μετά, ο Βιτσέντζος Κορνάρος έζησε στο Χάνδακα (παλιά ονομασία του σημερινού Ηρακλείου), όπου παντρεύτηκε τη Μαριέτα Ζένο, με την οποία απέκτησε δύο κόρες. Το 1591 ανέλαβε στην περιοχή διοικητικά αξιώματα. Μεταξύ 1591 – 1593, περίοδο κατά την οποία την περιοχή μάστιζε η πανούκλα, διετέλεσε υγειονομικός επόπτης. Υπήρξε επίσης μέλος της Ακαδημίας των Παράξενων, ενός λογοτεχνικού συλλόγου, ιδρυτής του οποίου ήταν ο αδερφός του.

Σύμφωνα με παλαιότερους μελετητές, μεταξύ αυτών και των Λίνου Πολίτη και Κ.Θ. Δημαρά, τα δύο μεγάλα έργα που αποδίδονται στον Κορνάρο, εκτιμάται ότι γράφτηκαν πολύ αργότερα από την εποχή που έζησε ο ποιητής, συγκεκριμένα, κατά τον 17ο αιώνα, βάσει της χρονολογίας 1635, που αναγράφεται στο χειρόγραφο της Θυσίας του Αβραάμ, ενώ ο Ερωτόκριτος τοποθετείται ακόμα μεταγενέστερα, κατά το 1645 με 1648. Σε αυτήν την αντίληψη παραμένει ακόμα σήμερα πιστός ο γνωστός σκηνοθέτης του θεάτρου, Σπύρος Ευαγγελάτος.

Ο Βιτσέντζος Κορνάρος πέθανε στον Χάνδακα, το 1613 ή 1614.

Λίγα λόγια για τα δύο έργα:

Γνωστός στο ευρύτερο κοινό κυρίως από τη σύγχρονη μελοποίησή του από τον Χριστόδουλο Χάλαρη και την εκπληκτική ερμηνεία του από τον Νίκο Ξυλούρη, ο Ερωτόκριτος είναι η έμμετρη ερωτική μυθιστορία δύο νέων, του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, μέσα από την οποία προβάλλονται πέρα από τον έρωτα, αξίες όπως η πίστη, η γενναιότητα, η τιμή και η φιλία. Το έργο γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, αποτελείται από 10.012 ομοιοκατάληκτους στίχους.

Η Θυσία του Αβραάμ είναι ένα θρησκευτικό δράμα, γραμμένο στο ίδιο ύφος και με την ίδια λογοτεχνική τεχνική. Αντλεί θεματικά από το γνωστό επεισόδιο της Παλαιάς Διαθήκης, σύμφωνα με το οποίο ο Αβραάμ εκλήθη από τον Θεό, προκειμένου να δοκιμαστεί η πίστη του, να θυσιάσει τον γιο του Ισαάκ. Όταν, μετά από έντονη ψυχική δοκιμασία, ο Αβραάμ αποφάσισε να εκτελέσει τη θυσία του παιδιού του, εμφανίστηκε ένας άγγελος που έσωσε τον Ισαάκ και στη θέση αυτού θυσιάστηκε ένα αρνί.

Τα δύο έργα, μαζί με την Ερωφίλη του Γεωργίου Χορτάτση, θεωρούνται τα πιο αντιπροσωπευτικά λογοτεχνικά κληροδοτήματα, που άφησε στους μεταγενέστερους η Κρητική Λογοτεχνία.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s