Ο ηλίθιος και ο μίζερος

Οι μίζεροι άνθρωποι  είναι μια κατηγορία ανθρώπων εξίσου βλαβερή με τους ηλίθιους. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που με την συνεχή κατήφεια τους και την νωθρότητά τους, μπορούν να σου ρουφήξουν κάθε ίχνος ψυχικής δύναμης που διαθέτεις και να σε εξαντλήσουν.

Βρίσκονται πολύ πιο κοντά μας από όσο νομίζουμε ή μπορούμε να φανταστούμε. Και μας επηρεάζουν πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε ότι μπορούν.

Ovi_greece_0317_025a.gifΟ μίζερος άνθρωπος είναι αυτός που όταν νιώθεις άσχημα θα ψάξει κάτι χειρότερο να σου φέρει ως παράδειγμα, νομίζοντας ότι έτσι θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Είναι αυτός που θα σε κάνει να πιστέψεις ότι είσαι τυχερός που έχεις έστω αυτή τη δουλειά, ενώ άλλοι δεν έχουν καθόλου. Λες και το να δουλεύεις δεκατέσσερις ώρες σε μια δουλειά που δεν σου αρέσει και πληρώνεσαι με ψίχουλα, μπορεί να θεωρηθεί έστω και λίγο τύχη.

Ο μίζερος άνθρωπος είναι αυτός που δε βρίσκει σε τίποτα και πουθενά την ομορφιά και προσπαθεί να σου φορέσει κι εσένα τα ίδια μαύρα γυαλιά για να μη βλέπεις τίποτα. Είναι αυτός που θα σε προτρέψει να συμβιβαστείς και να δεχτείς πράγματα και αλήθειες που ξέρεις πολύ καλά ότι είναι λάθος.

Είναι αυτός που θα σε πει ρομαντικό βλάκα και θα γελάσει αν προσπαθήσεις να βοηθήσεις έναν άγνωστο στο δρόμο. Το θεωρεί μάταιο κόπο. Δε θα αλλάξει κάτι, γιατί ασχολείσαι? Δεν είναι δική σου δουλειά.

Θα σου κλέψει τη χαρά μετριάζοντάς τη. Θα κολλήσει δίπλα σου στις καλές στιγμές, κάνοντάς τις να φαίνονται ασήμαντες κι ανούσιες. Η αγαπημένη του φράση είναι «σιγά μωρέ» και η μετριότητα είναι κύριο χαρακτηριστικό της ύπαρξής του. Σε βλέπει να πετάας από χαρά και βιάζεται να σε προσγειώσει, «για το καλό σου».

Είναι αυτός που βολεύεται στην ασφάλεια της φυλακής του, που ξεμυτίζει μόνο όταν μπορεί να κρεμαστεί από κάποιον άλλο και που ξαναγυρνάει γρήγορα μέσα, μην τυχόν και βρει την πόρτα κλειστή.

Είναι αυτός που έχει καταθέσει τα όπλα και έχει πατήσει το διακόπτη του μυαλού του για να μη σκέφτεται, γιατί δεν μπορεί να αντέξει τις ίδιες τις σκέψεις του που του φωνάζουν «ξύπνα».

Ο μίζερος άνθρωπος είναι αδύναμος κι αυτό δεν είναι κακό από μόνο του. Δεν είναι όλοι δυνατοί. Δεν αντέχουν όλοι το ίδιο. Το κακό είναι ότι (ηθελημένα ή μη) παρασύρουν και τους υπόλοιπους στην παραίτηση, την απραξία και το σκοτάδι.

Και το κακό είναι ότι η μιζέρια της ψυχής γίνεται μια επικίνδυνη συνήθεια. Ένας βούρκος, από τον οποίο όσο ο χρόνος περνά, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να βγούμε. Στην αρχή γιατί δε θέλουμε, γιατί μας έχει βολέψει και μας αυτή η παραίτηση, αυτό το «μάταιος κόπος, τι θα αλλάξει?», αυτή η ηρεμία της ακινησίας. Πολύ δελεαστική μερικές φορές.

Αλλά όταν το μυαλό παύει να λειτουργεί, αρχίζει να υπολειτουργεί και το σώμα. Κι όταν το σώμα δεν κινείται, το μυαλό γεννάει φόβους. Ανασφάλειες τρομερές  που σε κάνουν συνεχώς να φρενάρεις, ώσπου ο ίδιος γίνεσαι μια μιζέρια που τραβάει το ίδιο του το είναι στον πάτο. Κι από κει μετά δεν μπορείς να ξεφύγεις, όσο κι αν το θες.

Προσπαθείς, αλλά δεν μπορείς πια να το κάνεις μόνος. Χρειάζεται από κάπου να πιαστείς. Και πιάνεσαι από τους πιο φωτεινούς, πιο γελαστούς, πιο δραστήριους ανθρώπους. Πιστεύεις ότι η δύναμή τους θα σε τραβήξει στην επιφάνεια, αλλά τελικά εσύ τους τραβάς στον πάτο …όπως έκανε κάποτε κάποιος άλλος σε σένα.

Αν λοιπόν είστε δυνατοί, προσπαθήστε να σταθείτε διπλά δυνατοί και για εκείνους. Μην τους αφήσετε να σας βουλιάξουν, βάλτε κι άλλη δύναμη και τραβήξτε τους κι αυτούς έξω.

Κι αν πάλι πέσετε σε ηλίθιους (γιατί παρουσιάζουν και ομοιότητες) που δεν είναι απλώς αδύναμοι που δεν άντεξαν, αλλά ηλίθιοι- ηλίθιοι που παρκάρισαν το μυαλό τους στην άκρη γιατί είναι πιο ξεκούραστο (και κακά τα ψέματα, είναι πιο εύκολο να πετάς το μπαλάκι της ευθύνης στο σύστημα, στους πολιτικούς, στην τηλεόραση, στο οτιδήποτε μακριά από τον κώλο μας και να επαναπαύεσαι στην ηρεμία του πάτου) μείνετε μακριά τους.

Αυτοί δεν αξίζουν ούτε το χρόνο, ούτε τον κόπο, ούτε το φως σας. Αυτοί είναι οι μίζεροι εκ πεποιθήσεως και άξιοι της μιζέριας τους και του φτωχομπινεδισμού τους. Αυτοί το μόνο που κάνουν είναι να κολλάνε στις ράχες και να ρουφάνε αίμα μέχρι να το στραγγίξουν. Και μετά σαν καλά παράσιτα θα κάνουν ένα σάλτο και θα πάνε αλλού.

Αντιμετωπίστε τους ανάλογα: Ανάμεσα στα δυο νύχια και «τσικ!»

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s