Πόσους θυμάσαι;

Σαββάτο απόγευμα και καθόμαστε με τον Γιάννη για ένα καφέ στο κέντρο. Ο Γιάννης παραπονιέται για τα οικονομικά κι εγώ κοιτάζω τον καφέ μου μπας και δω ότι κερδίζω το λαχείο. Δυστυχώς αυτό το Σαββάτο αποφάσισα να πιώ καπουτσίνο και σε καπουτσίνο το μέλλον σου δεν το βλέπεις. Αυτό είναι ελληνικό προτέρημα και μοναδικότητα.

«Και δεν φαίνεται να υπάρχει και λύση ρε Θόδωρε,» συνεχίζει τη μουρμούρα ο Γιάννης.
«Τι λύση ψάχνεις ρε Γιάννη;»
«Να, ένα λόττο, ένα λαχείο…»
«Α, κι εσύ γεμάτος ελπίδα για το μέλλον και τις προοπτικές της χώρας είσαι.»
«Αλήθεια, αν γίνουν εκλογές τι θα ψηφίσεις;» Και έμεινα με το φλιτζανάκι του καπουτσίνο στα μισά της διαδρομής.

Ovi_greece_0317_066a.gifΠροσπάθησα να κάνω ότι σκέφτομαι αλλά η αλήθεια είναι ότι σαν από κρυμμένη στο μυαλό μου οθόνη εμφανίζονταν εικόνες από πρόσωπα που μόνο για την ψήφο μου δεν είναι.

«Ρε συ Γιάννη, να σε ρωτήσω κάτι άλλο;»
«Για πες.»
«Το ΠΑΣΟΚ το θυμάσαι, έτσι δεν είναι; Αυτό του Αντρέα.»
«Ε, ναι βρε, μικρότερος είμαι αλλά όχι τόσο μικρός.»
«Έξι μήνες διαφορά δεν λέγεται μικρότερος αλλά τέλος πάντων, άλλο ήθελα να ρωτήσω. Ονόματα θυμάσαι; Ονόματα υπουργών, πολιτικών …» Και το άφησα μισοτελειωμένο.
«Αστειεύεσαι; Φυσικά και θυμάμαι.»
«Αντε, πες μου μερικά.»
«Κατσιφάρας, Κουτσόγιωργας, Τρίτσης, Γεννηματάς, Βάσω Παπανδρέου, Χαραλαμπόπουλος, Κακλαμάνης…» Ο Γιάννης ανέφερε κι εγώ μέτραγα στα δάχτυλα.
«…Πεπονής, Δρεττάκης, Αρσένης, Σημίτης, Μερκούρη, Κακλαμανάκη, Τσοβόλας, Λιάννης, Λαλιώτης…»
«Φτάνει. Φτάνει Γιάννη.»
«…Κυπριωτάκη, Ρουμελιώτης…»
«ΣΤΑΜΑΤΑ!»
«Καλά ντε, μη θυμώνεις. Εσύ ρώτησες.»
«Σωστά. Το ξέρεις ότι μου ανέφερες έτσι στο πόδι, δεκαεπτά ονόματα;»
«Δεκαεπτά ε; Ξέχασα τον Πάγκαλο και τον Παπούλια.»
«Δεκαεννιά.»
«Τον Σκουλαρίκη τον είπα;»
«Είκοσι.»
«Φτάνουν ή να προσπαθήσω κι άλλο;»
«Γιατί με αυτούς προσπάθησες;»
«Ε, ήταν εύκολο.»

Πήρα βαθιά ανάσα για να δώσω την πρέπουσα σοβαρότητα σε αυτό που ήθελα πραγματικά να πω.
«Όλοι αυτοί Γιάννη μου μεσουρανήσαν πριν από 30 χρόνια. Έτσι δεν είναι;»
«Πάνω κάτω. Κοιτά ρε πως περνάει ο καιρός. Και μετά αναρωτιόμαστε πού πάνε τα μαλλιά μας.»
«Τώρα εδώ και μια πενταετία μεσουρανεί ο ΣΥΡΙΖΑ που μάλιστα είναι και κυβέρνηση τα τελευταία 2 χρόνια και αυτή τη στιγμή. Σωστά;»
«Σωστά.» Με κοίταξε όλο απορία ο Γιάννης.
«Για πες μου ρε Γιάννη, πόσα ονόματα θυμάσαι;»

«Χμμμ!»
«Ο Χμμμ ανήκει σε όλα τα κόμματα, ονόματα πες μου.»
«Ο Βαρουφάκης.»
«Αυτός ούφο περαστικός ήταν, αλλά ας πούμε ένας.»
«Ο Τσακαλώτος.»
«Δύο.»
«Ο Φίλης.»
«Αυτός ήταν περιπατητής αλλά δεν πειράζει, τρία.»
“Ο Καμμένος.»
«Αυτός Γιάννη μου κυβέρνηση είναι αλλά ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, τουλάχιστον όχι ακόμα.»
«Ο Κοτζιάς.»
«Τέσσερα.»
«Αυτή με τα ανακατεμένα μαλλιά.»
«Αυτή όνομα δεν έχει;»
«Έλα μωρέ, ξέρεις πια λέω.»
«Την Αναγνωστοπούλου λες;»
«Δεν είμαι σίγουρος. Έχει ανακατεμένα μαλλιά;»
«Ας πούμε ότι λες αυτήν. Πέντε.»
«Περίμενε, το έχω.»
«Τι έχεις ρε Γιάννη;»
«Την Γεροβασίλη»
«Μπράβο αγόρι μου. Έξι.»
«Κι ο Δραγασάκης ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι;»
«Έτσι λέει. Οπότε Επτά.»
«Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον.
«Για κοιτά λοιπόν, έτσι με μια σκέψη θυμήθηκες πριν από τριάντα χρόνια είκοσι ονόματα που ήταν σε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και όταν ήρθε στο σήμερα ήξερες μόνο επτά ονόματα από την κυβέρνηση και τα υπόλοιπα του ΣΥΡΙΖΑ.»
«Εντάξει, έχουν δύσκολα ονόματα.»
«Το Μουζάλας ή το Κοτζιάς είναι δύσκολο όνομα;»
«Στο ΣΥΡΙΖΑ κι αυτοί; Τι λες βρε παιδί μου.»
«Κάτσε, δεν τέλειωσα.»
«Αμάν ρε Θόδωρε, εξετάσεις πολιτικής ιστορίας περνάω;»
«Περίμενε, έχω λόγο. Πες μου τώρα ποιους θυμάσαι στην αντιπολίτευση όταν ήταν ο Αντρέας πρωθυπουργός και μάλιστα της ΝΔ την αντιπολίτευση, όχι άλλα κόμματα.»
«Χμμμ,» έκανε ο Γιάννης αλλά αμέσως μετά λάμψανε τα μάτια του.

«Έβερτ, Αβέρωφ, Μητσοτάκης, Σουφλιάς, Κεφαλογιάννης, Μάνος, Βαρβιτσιώτης, Μπενάκη, Γκελεστάθης, Μάνικας, Δήμας, ο Αχιλλέας ο Καραμανλής, Παπαδόγγονας, Τζαννετάκης…»

«ΦΤΑΝΕΙ!»
«Καλά ντε, μη φωνάζεις.»
«Εχουμε και λέμε, δεκατέσσαρα ονόματα έτσι στο πόδι. Για πες μου τώρα ρε Γιάνναρε, μερικά ονόματα από τη σημερινή αντιπολίτευσή της ΝΔ;»
«Άδωνις και Βορίδης.»
«Αυτοί είναι τσόντα ΝΔ άλλα τέλος πάντων, δυο.»
«Ο γιος του Βαρβιτσιώτη.»
«Έτσι θα μείνει αυτός στην ιστορία, βουλευτής λόγω μπαμπά. Τρεις.»
«Ο Βουλγαράκης.»
«Ήταν, τον έφαγε το Βατοπέδιο.»
«Η Ντόρα.»
«Η κόρη. Τέσσερεις.»
«Ο Τζιτζιτέτοιος.»
«Με προσπάθεια πέντε, άλλα βουλευτής δεν είναι.»
«Ο Γιακουμάτος. Το βρήκα;»
«Έξι.»
«Ο μάγκας ο Μεϊμαράκης.»
«Μπράβο Γιάννη, επτά.»
«Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλον.»

Και μείναμε για λίγο σκεφτικοί. Δεν μπορεί, το να θυμάσαι τόσα ονόματα τριάντα χρόνια μετά και να μην ξέρεις τα ονόματα αυτών που σε κυβερνούν ή θέλουν να σε κυβερνήσουν τώρα …κάτι σημαίνει. Ή ότι έχει μηδενιστεί η κυβέρνηση και αυτοί που μας κυβερνούν ή ότι αυτοί που μας κυβερνούν είναι ανάξιοι να τους μνημονεύσεις, να τους αναφέρεις, έστω να τους περιγράψεις.

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s