Ιστορική και εθνική ταυτότητα

Κανονικά η ιστορία είναι γεγονότα αντικειμενικά γραμμένα και βασισμένα σε πραγματικά στοιχεία. Πιο συγκεκριμένα, η ιστορία μελετά κυρίως γραπτές πηγές που μας δίνουν πληροφορίες για το παρελθόν, ενώ ως προϊστορία αναφέρεται η εποχή για την οποία δεν έχουμε γραπτές πηγές ή που αυτές δεν μας είναι κατανοητές. Η μελέτη των γεγονότων περιλαμβάνει την καταγραφή τους, αλλά και τα αίτια που οδήγησαν σε αυτά, όπως και τους γενικούς νόμους της ιστορικής εξέλιξης. Αυτό θεωρητικά, και στην πράξη, πέρα από τους ιστορικούς υπάρχουν δεκάδες ειδικότητες επιστημόνων που δουλεύουν για την τεκμηρίωση ιστορικών γεγονότων όπως οι ανθρωπολόγοι, κοινωνιολόγοι, ακόμα και ψυχολόγοι.

Δυστυχώς ενώ αυτή είναι η θεωρία, ενώ αυτή είναι η κυριαρχούσα πραγματικότητα ανάμεσα στους επιστήμονες που μελετούν την ιστορία, δεν είναι και η πραγματικότητα που αγγίζει την κοινωνία πολλών εθνών – ίσως εδώ θα έπρεπε να γράψω: των περισσοτέρων. Τις περισσότερες φορές το δόγμα που επικρατεί στη μετάδοση της ιστορίας στον κόσμο είναι, πρώτον ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές και δεύτερον ότι η αναφορά στην ιστορία γίνεται με γνώμονα τα συμφέροντα του …έθνους. Όπου η λέξη «έθνος» μπορεί να αντιπροσωπεύει την εθνική ενότητα – πάντα ανάλογα του πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας αυτήν την εθνική ενότητα, το συμφέρον του κόμματος, αυτό το έχουμε δει ήδη, ή το συμφέρον ενός, που αυτό κι αν δεν το έχουμε δει και πάρα πολλές ακόμα παραφράσεις ή παραλλαγές, συμπεριλαμβάνοντας και τη μυθοποίηση του παρελθόντος για καθαρά εθνικιστικούς λόγους.

Ovi_greece_0317_060a.gifΤόσο ο Ηρόδοτος όσο και ο Θουκυδίδης περιγράφοντας την μάχη των Θερμοπυλών (σύγχρονες γραπτές πηγές και μαρτυρίες) όταν μιλάνε σε αυτούς που πολεμήσαν στις Θερμοπύλες αναφέρονται μεν στον Λεωνίδα και τους 300 Σπαρτιάτες αλλά υπήρχαν και άλλοι 5,000 τουλάχιστον. Φωκείς και Λοκροί κυρίως αλλά και Έλληνες από όλες τις υπόλοιπες πόλεις/κράτη της κεντρικής και Στερεάς Ελλάδας όπως Βοιωτοί, Θεσσαλοί, ακόμα και Κορίνθιοι που συστρατευτήκαν με τον Λεωνίδα στη πορεία του προς τις Θερμοπύλες. Άξιοι και γενναίοι οι 300 του Λεωνίδα αλλά οι υπόλοιποι γιατί έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια της ιστορίας; Και μάλιστα της ιστορίας που διδάσκονται σήμερα, εν έτη 2017, τα παιδιά μας στο σχολείο. Δεν ήταν οι Φωκείς και οι Λοκροί αρκετά Έλληνες ή η αναφορά τους δεν βοηθάει στο ίματζ που θέλουμε να προβάλλουμε;

Ξέρετε όλα αυτά είναι κουβέντες που τις κάναμε από τότε που είμασταν μαθητές, πριν από πάνω από σαράντα χρόνια, αλλά ποτέ δεν κάναμε τίποτα για το θέμα. Σήμερα η γενιά μας, αυτή που κάποτε τα έλεγε όλα αυτά προκαλώντας το τότε διδασκαλικό κατεστημένο, είναι το σημερινό κατεστημένο κι όμως δεν κάνει τίποτα για να υπερασπιστεί την αλήθεια αλλά συνεχίζει να καμαρώνει τους 300 του Λεωνίδα, ρίχνοντας λάσπη στους τάφους των 5,000 άλλων Ελλήνων ή εμπνευσμένοι από ένα πίνακα του Νικολάου Γύζη έχουμε δημιουργήσει αυτό το τεράστιο ψέμα/μύθο του κρυφού σχολείου. Προσέξτε, αυτά τα διδάσκονται τα παιδιά σήμερα, εν έτη 2017, στο σχολείο και μάλιστα στο μάθημα της ιστορίας.

Η Φιλανδία για μένα υπήρξε το μεγαλύτερο μάθημα στο θέμα αυτό. Ένα έθνος που η ιστορία του, αυτή που διδάσκεται, είναι ένα συνονθύλευμα μύθων, συνειδήτων ψεμάτων, στρεβλώσεων και παραλήψεων με μισές αλήθειες. Όλα αυτά ανακατεμένα τόσο πολύ ώστε οι σημερινοί Φιλανδοί να έχουν στήσει μια ιστορική ταυτότητα σε παραμύθια που επειδή διαψεύδεται από την πραγματικότητα καθημερινά – ειδικά τα τελευταία 30 χρονιά που βγήκαν από την απομόνωση – τους έχει κάνει να στραφούν στην εσωστρέφεια και σε ένα ιδιόρρυθμο εθνικισμό χωρίς βάση, αλλά με πολύ φανατισμό. Πως αλλιώς θα μπορούσαν να υπερασπιστούν το ψέμα αν δεν γίνονταν φανατικοί του πίστευε και μη ερεύνα;

Στην αρχή της μετοίκισής μου και από προσωπική λόξα άρχισα να ασχολούμαι με την ιστορία της χώρας και δεν σας κρύβω ότι σαν αλεξιπτωτιστής τη βρίσκεις μαγευτική. Από τους θρύλους της Καρέλιας στις λίμνες και τα δάση μέχρι την αντίσταση μπροστά στον γιγάντιο Σοβιετικό Γολιάθ, όλα έχουν την μαγεία τους. κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου ένα καινούργιο τότε βιβλίο, στα αγγλικά, με τίτλο «Η συνοπτική πολιτική ιστορία της ανεξάρτητης Φιλανδίας». Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, αποτέλεσμα δουλείας τριών Φιλανδών πανεπιστημιακών, αλλά με δυο πράγματα που μου κάνανε εντύπωση. Πρώτον υπήρχαν πάρα πολλές αναφορές και παραπομπές σε δυο άλλα βιβλία Φιλανδών πανεπιστημιακών, σε σημείο που να αναρωτηθείς γιατί κουράζομαι και δεν παίρνω εκείνα τα βιβλία που έτσι κι αλλιώς τα έχουν όλα μέσα και το πιθανότερο αφού είναι και η πηγή, περισσότερες πληροφορίες. Το δεύτερο που με εντυπωσίασε ήταν ότι και οι τρεις πανεπιστημιακοί, που ζούσαν και διδάσκανε στην Φιλανδία, είχαν κυκλοφορήσει πολλά βιβλία και μελέτες σχετικά με την Φιλανδική ιστορία, το 90% από αυτά να έχει εκδοθεί στην Ρωσία ή στον Καναδά.

Όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρχε πιθανότητα να το αφήσω έτσι και ξεκίνησα στην αναζήτηση των βιβλίων των δυο πρώτων. Ο πρώτος τοίχος βρέθηκε όταν επιβεβαιώθηκε ότι τα βιβλία τους δεν έχουν εκδοθεί στην Φιλανδία, αλλά το ένα στη Ρωσία και το άλλο στον Καναδά. Ο δεύτερος τοίχος ήταν όταν ανακάλυψα ότι κανένα βιβλιοπωλείο δεν τα διέθετε – ειδικά αυτό που ήταν γραμμένο στα αγγλικά και τυπωμένο στην Καναδά – και ότι δεν υπήρχε πιθανότητα ούτε να τα φέρουν ποτέ, ούτε να τα παραγγείλουν, παρόλο που το μεγαλύτερο αγγλόφωνο βιβλιοπωλείο του Ελσίνκι έχει συνεργασία με τον συγκεκριμένο εκδοτικό που εκδίδει πολλά βιβλία Φιλανδών μεταφρασμένα στα αγγλικά. Ο επόμενος τοίχος ήταν ακόμα μεγαλύτερος και ισχυρότερος. Το υπουργείο εξωτερικών και το υπουργείο εσωτερικών της Φιλανδίας από το 1972 είχε απαγορεύσει την έκδοση ή τη διανομή των δυο βιβλίων. Έτσι πέρασα στο plan B που ήταν η επικοινωνία με τον εκδοτικό για να μου το στείλουν, όπου εκεί έμαθα ότι δεν είχε γίνει δεύτερη έκδοση του βιβλίου γιατί η πρώτη είχε κυνηγηθεί πολύ ακόμα και μέσα στον Καναδά από την εκεί φιλανδική πρεσβεία με μηνύσεις και διαβήματα στην καναδική κυβέρνηση και επειδή η πρώτη έκδοση είχε λίγα αντίτυπα δεν είχε μείνει πια κανένα. Ή τουλάχιστον έτσι είπαν σε μένα.

Με αυτά κι εκείνα είχαν πατήσει όλα τα κόκκινα κουμπιά μου και είχαν προκαλέσει το πείσμα και την περιέργειά μου. Έτσι μετά από ένα σχεδόν χρόνο, χάρις σε φίλους, γνωστούς (μεγάλο ρόλο έπαιξε γνωστός αμερικανοφιλανδός μεταφραστής Φιλανδικής λογοτεχνίας) και γνωστούς γνωστών βρέθηκα με το 70% περίπου του βιβλίου σε φωτοτυπίες. Πώς είναι οι μαγικές εικόνες που όταν το βλέπεις σε μια κλίση βλέπεις μια εικόνα κι όταν το βλέπεις σε άλλη βλέπεις μια άλλη; Έτσι κάπως έγινε η Φιλανδική ιστορία για μένα. Ο εθνάρχης, που εγκαθίδρυσε και επέβαλε την Φιλανδική δημοκρατία ήταν ένας στυγνός δολοφόνος, ρατσιστής, φασίστας που λογικά τον ετοιμάζανε για κρεμάλα στη Νυρεμβέργη μαζί με τα άλλα χιτλερικά καθάρματα και άδικα όχι μόνο του χαρίσανε τη ζωή αλλά τον «εξόρισαν» σε ένα σαλέ στην Ελβετία. Και αυτό ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου, ειδικά όταν ανακάλυπτες το ρόλο που έπαιξαν οι Φιλανδοί ηγέτες και στην περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (μια περίοδος μαύρη τρύπα σε αυτό που διδάσκονται τα παιδιά στα φιλανδικά σχολεία, απλά δεν υπάρχει, είναι σαν να έκανε διακοπές η ιστορία στη Φιλανδία μεταξύ 1939-1944) αλλά και στη συνέχεια στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Τα δε γεγονότα που οδήγησαν στην ανεξαρτησία και τον εμφύλιο είναι απλά ανατριχιαστικά και απάνθρωπα μερικές φορές. Μάλιστα από πολλούς ιστορικούς ο φιλανδικός εμφύλιος αναφέρεται ως ο πιο αιματηρός και δολοφονικός εμφύλιος μετά τον τριακονταετή μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης.

Από ότι φαντάζεστε αυτές οι καινούργιες γνώσεις με επηρεάσανε πολύ και φυσικά μετά λειτουργεί και σαν ντόμινο που η μια πληροφορία φέρνει την άλλη, ήταν και τα ταξίδια που άρχισα να κάνω στην Φιλανδία και να μιλώ με κόσμο και ειδικά με αυτούς που είχαν ζήσει τον πόλεμο και τη συνέχεια, με αποτέλεσμα μια καινούργια Φιλανδία να εμφανίζεται μπροστά μου που δεν είχε καμία απολύτως σχέση με αυτή που μέχρι τότε έβλεπα και βλέπουν οι πολλοί. Και πολύ φυσικά η κάθε απάντηση, το κάθε καινούργιο κομμάτι πρόσθετε ερωτήσεις που όλες οδηγούσαν στην εξής μια: γιατί;

Η απάντηση ήταν πάντα η ίδια. Για λόγους εθνικής ενότητας. Τα πάθη από τον εμφύλιο και οι πληγές, παρόλο που έχουν περάσει εκατό ακριβώς χρόνια δεν έχουν κλείσει ακόμα. Υπάρχουν οικογένειες, ειδικά ανάμεσα στους κόκκινους (οι αντίπαλοι ήταν οι λευκοί και οι κόκκινοι, όπου οι κόκκινοι ήταν φιλοσοβιετικοί) που έχουν πολύ βαθιές πληγές και έχουν αδικηθεί τρομακτικά και απάνθρωπα χάνοντας ανθρώπους τους στα όρια του κανιβαλισμού. Αυτοί δεν πρέπει να μάθουν την αλήθεια γιατί θα κάνουν κάθε συνεννόηση αγεφύρωτη. Τα πάθη είναι ακόμα ζωντανά (αυτό πρέπει να παραδεχτώ ότι το είδα κι εγώ) και η αλήθεια μπορεί να ξεκινήσει κάτι ανεξέλεγκτο (σε αυτό δεν συμφωνώ, γιατί τα πάθη είναι ζωντανά σε αυτούς που έχουν ακόμα ζωντανές μνήμες). Την περίοδο του ψυχρού πολέμου, Φιλανδοί πρόεδροι, πρωθυπουργοί και πολιτικοί κάνανε από ανάγκη (υπάρχουν πολλοί λόγοι που ορίζουν την ανάγκη ακόμα και το γεγονός ότι η Φιλανδία είχε απομονωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο σαν δορυφόρος της Μόσχας και μάλιστα ήταν ακόμα σε εμπόλεμη κατάσταση με ΗΠΑ και Βρετανία μέχρι το 1996 από τον Β’ ΠΠ) υποχωρήσεις που αγγίζανε τα όρια της εξευτελιστικής προδοσίας. Προσωπικότητες όμως που έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη Φιλανδική ιστορία.

Ovi_greece_0317_060b.gifΈνα απλό παράδειγμα, ο Λίππονεν, αγαπημένος Φιλανδός του Γιωργάκη Παπανδρέου. Στην αυτοβιογραφία της η Ροζάν Ρίτζγουεϊ, πρέσβης των ΗΠΑ στη Φιλανδία το 1977-1980 και αργότερα μέλος των κυβερνήσεων Ρήγκαν και Μπους, αναφέρει ότι ο Λίππονεν ήταν ο πληροφοριοδότης της CIA σε ότι συνέβαινε στην τότε κυβέρνηση Κέκονεν και ειδικά στις επικοινωνίες που είχε (ακόμα και προσωπικές) με την ΕΣΣΔ. Τότε ο κατά τα άλλα σοσιαλιστής Λίππονεν ήταν υπουργός και προσωπικός σύμβουλος του προέδρου Κέκονεν. Μάλιστα η Ρίτζγουεϊ αφήνει το υπονοούμενο ότι ο Λίππονεν ήταν έμμισθος πληροφοριοδότης. Ξέρετε πώς λέγεται αυτό; Είμαι σίγουρος ότι ξέρετε. Κατασκοπία υπέρ ξένης δύναμης που μάλιστα – στα χαρτιά – βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Φαντάζομαι ότι ξέρετε και την ποινή. Ο Λίππονεν όμως έγινε πρωθυπουργός της Φιλανδίας από το 1995 έως το 2003 και φυσικά ο Γιωργάκης τον θεωρεί τον …σοσιαλιστή μέντορά του! Κι αυτό ήταν πάλι ένα απλό παράδειγμα μεταξύ όλων όσων ανακάλυπτα σταδιακά και σε μια εποχή που ο Λίππονεν …ήταν πρωθυπουργός της Φιλανδίας.

Πριν από μερικά χρόνια ήμουν στο κέντρο του Ελσίνκι και έτυχε να περπατάω μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό που τον «στολίζουν» με όλη τη σημασία της λέξης, τέσσερα γιγάντια αντρικά αγάλματα. Την ίδια στιγμή ξεναγός με γκρουπ πέρναγε αντίθετα με μένα εξηγώντας τους ότι αυτές ήταν απεικονίσεις …αρχαίων Φιλανδών από το 3,000 π.χ. Κούνησα το κεφάλι μου και προσπάθησα να μην εκνευριστώ με την άγνοια του …ξεναγού αλλά παράλληλα λυπήθηκα τους τουρίστες για τις πληροφορίες που είχαν πληρώσει και παίρνανε. Αυτό όμως είναι το αποτέλεσμα ενός έθνους που μέσα από μύθους, στρεβλώσεις και παραμύθια χτίζει μια ιστορική ταυτότητα αυτοσχεδιάζοντας. Διαβάζεις το καταστατικό των αληθινών/Γνήσιων Φιλανδών, της πιο εθνικιστικής παρουσίας στην Φιλανδική πολιτική ζωή και στις αναφορές τους για την ιστορία της Φιλανδίας βάζεις τα γέλια με την άγνοιά τους. Κι όμως αυτοί με αυτά τα παραμύθια έχουν πάρει μαζί τους το 20% των Φιλανδών, σήμερα είναι κυβέρνηση και μετατρέπουν ένα κράτος δημοκρατικό και πρότυπο ελευθεριών σε ένα χάος φασισμού και ρατσισμού. Έχουν στηρίξει όλο το μίσος τους στην αμφισβήτηση από τους πάντες και ειδικά από τα γεγονότα της ιδίας της ιστορίας τους. Τη στιγμή που ανακάλυψαν ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου και ότι ο ήλιος δεν περιστρέφεται γύρω από τη Φιλανδία αντιδράσανε με μίσος. Αυτή είναι η σημερινή Φιλανδία.

Αλλά τι ξέρουμε εμείς σήμερα για την ελληνική επανάσταση; Όχι, το αποτέλεσμα δεν θα άλλαζε αν μαθαίναμε ότι ο Κολοκοτρώνης για παράδειγμα δούλευε για τα συμφέροντα του Τσάρου (που συμπεριλαμβάνανε την κυριαρχία του Ρώσου πατριάρχη εις βάρος του Φαναριού), για το ότι κανένας Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν κήρυξε καμία επανάσταση την 25η Μαρτίου κανενός 1821, ή ότι οι Μαυρομιχαλαίοι ήταν πολύ πιο πατριώτες από τον αγγλογαλλοελεγχόμενο Καποδίστρια που δολοφονήσαν. Θα μειωνόταν η αξία της απελευθέρωσης αν μαθαίναμε τι σουπιά ήταν αυτός ο καταχραστής εξουσίας ο Παπαφλέσσας; Μην τον μπερδεύουμε με τον Παπαμιχαήλ, άλλος αυτός. Και για να γυρίσω στο Κολοκοτρώνη, πόσο θα μειωνόταν η αξία του αν μαθαίναμε την αλήθεια για τη γενοκτονία της Τριπολιτσάς; Ίσως αυτό να γινόταν μάθημα, ότι ήταν απλοί άνθρωποι με τα πάθη, τα ελαττώματα και ακόμα και τις κακίες ή τα στερεότυπα των απλών ανθρώπων και ότι οι αληθινές επαναστάσεις ξεκινάνε από απλούς ανθρώπους. Ποιο εθνικό συμφέρον βοήθησε η αγιοποίηση τους; Ίσως έτσι να μαθαίναμε ότι δεν είμαστε ο επιούσιος λαός, ότι όλα δεν είναι άσπρο και μαύρο. Ίσως να μας έκανε πιο συνειδήτους πολίτες. Πιο καλούς Έλληνες που δεν χτίζουν κάστρα ιστορίας στην άμμο και δεν κρύβουν 5,000 γενναίους γιατί ο αριθμός 300 ακούγεται πιο κάλος για το ίματζ μας όταν φωνάζουμε, this is Sparta.

Αλλά θα μου πείτε τι ψάχνω τώρα, εδώ δεν ξέρουμε, δεν διδασκόμαστε, την αλήθεια για τον Πελοποννησιακό πόλεμο το 431 π.χ. και θα ξέρουμε τι έγινε το 1821 μ.χ.; Σας προκαλώ, έτσι και χωρίς να γκουγκλάρετε ή να το ψάξετε, έτσι από αυτά που θυμάστε, τι έγινε στον Πελοποννησιακό πόλεμο; Γιατί έγινε; Εδώ αμφιβάλω αν θυμούνται κάτι αυτοί που πηγαίνουν σχολείο αυτή τη στιγμή. Όσο για το Βυζάντιο εκεί πια σηκώνω τα χέρια. Κωνσταντίνος και Ελένη, γιατί βρήκαν τον σταυρό, Ιουστινιανός για το «Εν τούτω νίκα» και τον Παλαιολόγο για την άλωση. Τι περίεργο, όλα συνδεδεμένα με την εκκλησία και την μυθοπλαστική εθνοσωτήρια ιστορία. Σαν το κρυφό σχολείο που εμπνεύστηκε από ένα πίνακα για να εξυμνήσει τον ρόλο (τον απειροελάχιστο) της εκκλησίας που συνέχιζε να τρώει από τα θύματα, στη διάρκεια της σκλαβιάς. Άγνοια όμως απόλυτη για το ποιος ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος για παράδειγμα, αυτός που υποτίθεται ότι ανακάλυψε τον σταυρό, άθικτο μετά από τόσους αιώνες, που αν αφήσεις ξύλο στο μπαλκόνι μετά από ένα χειμώνα έχει σαπίσει. Άγνοια για έναν αυτοκράτορα που άφησε το στίγμα του ακόμα και στην Βρετανία και είναι κομμάτι της Αγγλικής μυθολογίας μαζί με τον Βασιλιά Αρθούρο. Κανένας Έλληνας δεν τα ξέρει αυτά. Γιατί; …γιατί δεν βολεύουν. Δεν βολεύει το γεγονός ότι η γυναίκα του Μέγα Κωνσταντίνου ήταν Αγγλίδα πριγκίπισσα πιστή παγανιστικών θεωριών, δεν βολεύει ότι στην πραγματικότητα ο Κωνσταντίνος χριστιανός δεν ήταν, απεναντίας ήταν έντονα παγανιστής επηρεασμένος από τους Δρυΐδες της γυναίκας του. Αλλά …είχε μια μαμά, άλλο πράγμα. Κανένας δεν ξέρει τίποτα για τα 1000 χρόνια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όχι Βυζάντιο, Βυζάντιο και βυζαντινή αυτοκρατορία δεν υπήρξαν ποτέ. Το Βυζάντιο σαν όρος είναι κατασκευή των Δυτικών ιστορικών του 18 αιώνα ακόμα και για λόγους εσωτερικής προπαγάνδας για να μην φανεί η παρακμή της δύσης εκείνη την εποχή. Κι όμως στα ελληνικά σχολεία διδάσκουν την …Βυζαντινή ιστορία!!! Ένας όρος υποτιμητικός ακόμα και υβριστικός για τους ιστορικούς του 18ου αιώνα γιατί δεν θέλαν να συνδέσουν την «πραγματική» Ρώμη με αυτούς τους ανατολικούς βρομύλους. Δεν θέλαν να συνδέσουν την Ευρώπη τους με αυτούς.

Ένας λαός δεν επιτρέπεται να έχει στρεβλωμένη και μυθοπλασμένη ιστορική ταυτότητα γιατί αυτό τους κάνει Φιλανδούς, πολίτες χωρίς πραγματική εθνική ταυτότητα που το παραμικρό βοριαδάκι τους διαλύει και τους κάνει θύματα του κάθε λαοπλάνου σφετεριστή. Τους κάνει Σκοπιανούς που κοντεύουν να γίνουν διεθνής περίγελος με τις εικονικές ιστορικές τους πραγματικότητες. Και αν οι Φιλανδοί είναι για φτύσιμο με τα 600 χρόνια ιστορίας τους τότε οι Έλληνες με τις 5,000 τουλάχιστον, είναι για μεγάλη ροχάλα. Κατά τα άλλα τραβάμε ζόρι με την Μακεδονία που είναι ελληνική όταν οι ίδιοι έχουμε ξεπουλήσει την ιστορία μας.

Για να έχει ένας λαός εθνική ταυτότητα πρέπει πρώτα από όλα να έχει ιστορική ταυτότητα που να πηγάζει απ την αλήθεια και την αποδοχή της αλήθειας. Το μεγαλύτερο σημερινό παράδειγμα λαού που ζει με στρεβλωμένη ιστορική ταυτότητα δεν είναι ουτε η Φιλανδία ούτε τα Σκόπια αλλά οι ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να έχουν εκλέξει έναν πρόεδρο που εκφράζει το εθνικό τους παραμύθι και τους οδηγεί ακόμα και σε έναν εμφύλιο.

Αλλά μετά από όλα αυτά, έρχεται και η σημειολογία της πραγματικής αξίας που έχει η 25η Μαρτίου για τον Έλληνα και ξέρετε πού φαίνεται πιο πολύ; Στον μπακαλιάρο και τη σκορδαλιά. Μάλιστα, στη μπάκα του, στην αρπαχτή του. Στον μπακαλιάρο και τη σκορδαλιά που είναι συνδεδεμένοι με την ελληνική απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό!

Άντε καλή σας όρεξη τώρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s