Το πλάσμα με τα φουξ

Σε έναν από αυτούς τους μοντέρνους φούρνους που έχουν τα πάντα- γλυκά, παγωτά, ψωμιά, κουλούρια, γάλατα, καφέ – και όλα μοσχοβολάνε Ε, συντηρητικά και διογκωτικά – περιμένω να πάρω τον καφέ μου, μιας και το άραγμα του πισινού στα φουσκωτά μαξιλάρια των καναπέδων στα καφέ αποτελεί ένδοξο παρελθόν και ανήκει στις εποχές που οι τσέπες μου είχαν εκτός από αέρα κοπανιστό και λεφτούλια μέσα.

Ovi_greece_0317_024a.gif«Στη ζωή πρέπει να μάθεις να ελίσσεσαι», μου είχε πει κάποτε κάποιος, έτσι όταν μπήκα στην εποχή της Μ.Α. (Μεγάλη Αφραγκία) , η έννοια του «καφέ στο χέρι» πήγε σε άλλη διάσταση κι έχω πάρει πλέον μάστερ. Στην αρχή μου κακοφάνηκε, αλλά τώρα το διασκεδάζω, μιας και κάθε φορά ο πισινός μου φιλοξενείται και σε άλλο παγκάκι (λίγο λίγο, γύρισα όλο το Βύρωνα έτσι), άσε που ένας καφές στο χέρι, δυο κουτιά χυμό και δυο σακουλάκια πατατάκια ή δυο παγωτά για τα τέκνα κοστίζουν λιγότερο από έναν καφέ για έναν σε μια καφετέρια.

Μπαίνει λοιπόν μια… ένας θηλυκός άνθρωπος (?) τέλος πάντων, κοντά στο 1.90, ίσως 40 κιλά, με πορτοκαλοκίτρινη επιδερμίδα αποτυχημένου σολάριουμ, μαλλί κατακίτρινο, κατσαρό και ξασμένο του τύπου 80’s hairband, ψεύτικη βλεφαρίδα 10 πόντων με γκλίτερ και κολλημένη στραβά, νύχι γκόλουμ που δεν αγγίζει τίποτα (προφανώς με τέτοιο νύχι είναι αδύνατο να αγγίξεις οτιδήποτε), πλατφόρμα που του προσθέτει άλλους 20 πόντους (φτάνουμε στα 2.10), διχτυωτό ολόσωμο …κάτι χρώματος φουξ, διχτυωτό καλσόν φουξ, και από μέσα φουξ μπικίνι (τόινγκ), 9 παρά το πρωί αυτά (και όχι, ΔΕΝ ήταν ντραγκ κουίν θεά).

Περιττό να πω ότι τα μικρά σκιάχτηκαν στη θέα του πλάσματος από το υπερπέραν και ενώ ο μικρός έμεινε με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια γουρλωμένα έτοιμος να κλάψει, ο μεγάλος με ρώτησε (καθόλου ψιθυριστά): «Τι είναι αυτό μαμά»? (έλα μου ντε; Πήγα να πω ότι του λείπει κι ένα φουξ φωτόσπαθο αλλά το βούλωσα.)

Η κοπέλα που βρίσκεται πίσω από το τεράστιο ψυγείο- βιτρίνα με όλα τα καλούδια, η οποία είναι 50 πόντους κοντύτερη,50 κιλά βαρύτερη και 50 φορές πιο οξύθυμη από το κανονικό, φορώντας το ψυχρό, επαγγελματικό της ύφος της λέει «Καλημέρα, τι θα θέλατε σήμερα?» για να εισπράξει ένα βλέμμα ελαφίσιο (προβαρισμένο)  και να διαπιστώσει ότι το πλάσμα ή δεν κατάλαβε την ερώτηση, ή δεν έχει αποφασίσει ακόμα.

Μου έδωσε τον καφέ και με κοίταξε κάπως (γνωριζόμαστε) και είπα μέσα μου ότι «οκ, αυτό θέλω να το δω» και περιμένω.

Κάποια στιγμή μετά από ένα πεντάλεπτο, το πλάσμα αρχίζει να τη ρωτάει το περιεχόμενο του κάθε τι που βρίσκεται μέσα στο ψυγείο- βιτρίνα δείχνοντας κάθε φορά με το δάχτυλο και το νύχι να κάνει «τσικ» στο τζάμι, κι εγώ βλέπω την Ελένη σιγά σιγά να αλλάζει χρώμα κι ένα μικρό συννεφάκι με αστραπόβροντα να σχηματίζεται πάνω από το κεφάλι της. (Αλλάζω πόδι και βολεύομαι καλύτερα και περιμένω να απολαύσω τη στιγμή της έκρηξης.)

Αφού έμαθε το όνομα του κάθε εδέσματος και τι περιέχει ακριβώς το κάθε κρύο σάντουιτς και η Ελένη (εκτός από το ότι είναι έτοιμη να την αρπάξει από το λαιμό και να της ξεριζώσει τη βλεφαρίδα) αγχώνεται λιγάκι γιατί πίσω από το δίμετρο ον σχηματίζεται μια μικρή ουρά και την καθυστερεί, της λέει το θεϊκό: «Αχ, δεν μπορώ να αποφασίσω, όλα φαίνονται τόσο παχυντικά»!

(Καραλόλ, αλλά παραμένω σοβαρή)

«Άκου μαντάμ», της λέει στο τέλος και κατακόκκινη από θυμό, αν θες κάτι που δεν παχαίνει, πάρε μια σόδα από το ψυγείο και πήγαινε δίπλα. Θα δεις κάτι καφάσια με μαρούλια μέσα. Πάρε ένα και πες του Σάκη ότι στο κερνάω εγώ. Άντε γεια!»

Και φεύγει η θεά να εξυπηρετήσει την ουρά. Κλαίω.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s