Ισορροπιστής

Ποτέ μου δε θα καταλάβω πώς λειτουργεί ο χωρισμός. Η διαδικασία στην οποία μπαίνει κανείς όταν πρέπει να μοιράσει για να αποχωριστεί όλα αυτά που κάποτε μοίρασε για να τα ενώσει, αυτά που κουβαλά ο καθένας μέσα του, αποκτημένα με την ίδια τη ζωή του, ή κληρονομημένα από ό,τι τον απαρτίζει, ο μικρός θησαυρός του: Η ζωή του.

Ovi_greece_0317_056a.gifΟι παράξενες αυτές δυνάμεις που έλκουν κι απωθούν τις ανθρώπινες υπάρξεις, αποφασίζουν κάποτε πως για σένα αυτός είναι ο άνθρωπός σου, κι ακόμα κι αν εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις το γιατί και δε νιώθεις ασφαλής να μοιράσεις τα υπάρχοντα της ψυχής σου, σε παρακολουθείς από μακριά σαν τρίτο πρόσωπο να το κάνεις, καταθέσεις από τα κομμάτια σου μέρα με τη μέρα, βλέπεις τα μέσα σου να αδειάζουν και τρομάζεις, τα βλέπεις εκτεθειμένα κι ευάλωτα μπροστά στα πόδια αυτού που όρισαν οι παράξενες αυτές δυνάμεις, κι όλο αδειάζεις και αδειάζεις, και ενώ αρχίζεις και νιώθεις αυτό το κενό να σε γεμίζει με βαρύ αέρα και περιμένεις ότι θα πρέπει κάπως να το ξαναγεμίσεις με αυτά που θα πάρεις πίσω, βλέπεις ότι δεν παίρνεις τίποτα κι όμως συνεχίζεις, μέχρι που στραγγίζεις ολόκληρος και δεν έχεις τίποτα πια να μοιραστείς.

Το αστείο είναι πως για να υπάρξει αυτή η ένωση πρέπει πάντα να δίνεις, όμως κανείς δε σου λέει σίγουρα ότι θα πάρεις και κάτι πίσω αν και αυτό θα έπρεπε να είναι η ίδια προϋπόθεση και για τον άλλο, όμως να που εσύ πάντα καταφέρνεις να αδειάσεις πρώτος και χωρίς απόθεμα δεν έχεις πια με τι να τροφοδοτήσεις αυτή την ένωση, κι αρχίζουν σιγά σιγά οι ραγισματιές. Τις βλέπεις να απλώνονται τεράστιες γραμμές, ίσα π’ ακούγονται, σα να περπατάς πάνω σε χιλιόμετρα λεπτού πάγου, κι εσύ ψάχνεις ασφαλές μέρος να πατήσεις κοιτώντας γύρω σου τα κομμάτια να διαλύονται και να βουλιάζουν στο παγωμένο νερό, μέχρι που απομένεις να ισορροπείς σ’ αυτό που σου αναλογεί για όσο ακόμα αντέξεις.

Γαντζώνεσαι από αυτό το μικροσκοπικό κομμάτι και η παγωνιά μουδιάζει τα δάχτυλά σου, απλώνεται μέσα σου και τρέμεις από το κρύο ίσως κι από το φόβο, δεν έχεις τίποτα άλλο πια για να πιαστείς, κι αφήνεσαι να σε παρασύρει η μοίρα σου στο τέλος.

Κι ύστερα ξυπνάς σαν από ένα κακό όνειρο αλαφιασμένος, κοιτιέσαι από πάνω ως κάτω και είσαι στεγνός, γελάς από ανακούφιση που είσαι ακόμα ζωντανός κι αμέσως γελάς με καυτά δάκρυα να τρέχουν στα μάτια σου ακριβώς γιατί διαπιστώνεις ότι τελικά δεν πέθανες κι είσαι ακόμα ζωντανός και θα είσαι πάντα ζωντανός και κάπως πρέπει να βρεις τον τρόπο για να ζήσεις έτσι όπως είσαι, χωρίς το τίποτα.

Εκεί ακριβώς βρίσκομαι τώρα.

Ένας ισορροπιστής του πάγου που τον κατάπιε η παγωμένη θάλασσα και τον ξέρασε μετά έξω. Μουδιασμένο, ετοιμοθάνατο, μα ζωντανό. Ζωντανό. Και κάπως πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα, χωρίς τα κομμάτια μου, ένα σκαρί που συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά μα μέσα του δεν έχει παρά μόνο νεκρούς ιστούς και στάχτες.

 

Αντρέας Νικολαΐδης

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ισορροπιστής

  1. Παροτι σε νοιωθω σε μεγαλο βαθμο διαφωνω στο οτι θα πρεπει να περιμενεις να παρεις. Κανεις οτι κανεις γιατι απλα σε κανει να μοιωθεις ομορφα. Το κανεις πρωτα για τον εαυτο σου. Αυτο που μπορει να λαβεις μπορει να μην ειναι καν ορατο ή αντιληπτο εκεινη τη στιγμη. Οταν αρχιζει η λογιστικη τοτε μαλλον δεν υπαρχει συναισθημα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s