Μα …τι κάνεις; #1

6.30 και σηκώνομαι και ξυπνάω και τα παιδιά: Σκωθείτε.

Δε θέλω να πάω σχολείο, λέει ο μικρός. Δεν πας σχολείο ακόμα, του λέω.

Θέλω τη μπουμπού μου, λέει ο μεγάλος. Την έχεις κόψει εδώ και πέντε χρόνια του λέω. Όπου μπουμπού η πιπίλα. Ό,τι να ‘ναι. Λες και στον ύπνο τους παθαίνουν το ρεινκαρνέισιον ένα πράμα.

Ovi_greece_0317_036a.gifΣκωθείτε.

Νιαρ, νιαρ, νιαουρίζουν. Γιατιιιιί.

Θα πάμε ταχυδρομείο.

-Εγώ έχω σχολείο, ο μεγάλος.

-Δε θα πας.

-Γιατί;

-Θα πάμε ταχυδρομείο.

-Γιατί.

-Γιατί όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι τρομοκρατούνται μόλις βλέπουν μαμάδες με παιδιά. Θα πάρουμε προτεραιότητα.

-Τι είναι η προεόρτια;

-Χα. Τα προεόρτια είναι να ζητάς δώρο γενεθλίων όταν τα γενέθλιά σου είναι 11 μήνες και 29 μέρες μετά.

-Τότε είναι;

-Όχι.

-Πότε είναι.

-Τον άλλο μήνα.

-Δηλαδή θα…

-Όχι.

-Μουφ.

-Μφουξ. Σκωθείτε. Ζωντόβολα.

**

Μισή ώρα αργότερα, έξω από το ταχυδρομείο: Μία μαμά (εγώ) με μαλλί φρύγανο. Όπως σηκώθηκα κι αυτό πετούσε σε δεκατέσσερεις μεριές, του πάτησα μισή φιάλη λακ. Φόρμα με τρύπες. Μοιάζω όπως ακριβώς θέλω: Μαμά, τρελή, κουρασμένη, απειλητική. Το λουκ του βιά-ζο-μαι. Δυο πιτσιρίκια αγουροξυπνημένα. Δυο σοκολάτες στο ένα χέρι, δυο κουλούρια Θεσσαλονίκης στο άλλο, μέιντ ιν άθενς. Γεύση ψωμιού και τρακόσες πενήντα χιλιάδες σησαμόσποροι κολλημένοι σε μάτια, φρύδια, αυτιά. Αντίστροφη μέτρηση, μπαίνουμε.

Μετρώ στα γρήγορα καμιά 30αριά στην ουρά. Πέντε γραφεία, δυο υπάλληλοι. Η μία είναι μια ανέραστη, κρυόκωλη γεροντοκόρη που δε θα μου έδινε προτεραιότητα ούτε αν της κάρφωνα την κάννη του καλάσνικοφ στο μάτι. Με αγνοεί και την αγνοώ διπλά. Ο άλλος θα την κάνει τη δουλειά.

Ο άλλος: Δίμετρο στοιχειό με ποδάρες και αυτάρες που κινούνται κατά δική τους βούληση. Στο μυαλό του μαλάκια συμθλίβουν αργά με τις βεντούζες τους τον εγκεφαλικό ιστό του. Λειτουργεί με χρονοκαθυστέρηση 17 δευτερολέπτων. Με βλέπει και τον βλέπω και αρχίζω το μέτρημα. Ένα, δύο, τρία. Δεκαεπτά και βλέπω τη λάμψη στο βλέμμα του μπαγιάτικου ροφού. Τα μαλλιά μου κοκαλωμένα και το μάτι τρελό. Τον πιάνει τρόμος. Η σοκολάτα επιδρά στο νευρικό σύστημα των παιδιών μου. Αρχίζουν και πατούν το κουμπί και γεμίζει ο τόπος χαρτάκια με νούμερα. Ανοιγοκλείνουν την πόρτα και τραβούν τσάντες και παλτά και μουστάκες. Πειράζουν τις θυρίδες και σκουπίζουν το πάτωμα και ανεβαίνουν στη ζυγαριά για τα δέματα.

-Ελάτε! Ελάτε! Ψελλίζει έντρομο το καλαμάρι και ανεμίζουν οι αυτάρες του και κουνιούνται οι χερούκλες του.

Ένα λεπτό αργότερα. Τελειώσαμε; Ρωτάω. -Ν-ν-ναι!

Βγαίνουμε έξω.

-Την πήραμε την προμετώπια;

-Και την προμετώπια πήραμε και την πλαγιομετώπια πήραμε σε τρία λεπτά. Υπό άλλες συνθήκες θα μας έπαιρνε τρεις ώρες να στείλουμε ένα γράμμα.

-Πού πάμε τώρα;

-Εσύ θα πας σχολείο. Εγώ θα πάω για καφέ.

-Μα…

-Μαμούνια. Μπρος.

-Φοράς πιτζάμες.

-Είμαι μαμά.

Μα …τι κάνεις;; Εκμεταλεύομαι την κατάσταση. Γιατί είμαι μαμά.

Κατερίνα Χαρίση

*****************************

Μα …τι κάνεις;; #1#2#3#4#5

 

Advertisements

7 σκέψεις σχετικά με το “Μα …τι κάνεις; #1

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s