Ο πονηρός μεμέτης

Η Τουρκία από τότε που υφίσταται σαν κράτος, μετά το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1922 και μέχρι σήμερα, ζούσε και ζει σε καθεστώτα αυταρχικά, διαφορετικής διαφάνειας πέπλων δημοκρατίας. Ίσως – και θα ακουστεί παράδοξο – η πιο δημοκρατική περίοδος της Τουρκίας να ήταν η περίοδος Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Στη συνέχεια υπήρξε εκδημοκρατισμός μέχρι ενός σημείου και υπήρξαν και εκλογές, αλλά πάντα υπό την επιτήρηση και την κηδεμονία του Κεμαλικού στρατού, που όποτε ένιωθε ότι η δημοκρατία παραγινόταν δημοκρατική και επικίνδυνη για τα όποια συμφέροντά τους (τις τελευταίες δεκαετίες τα συμφέροντα του Τουρκικού στρατού πήραν διαστάσεις μαφίας και εγκληματικής οργάνωσης) επενέβαιναν με μια ολιγόχρονη χούντα μέχρι οι πολιτικοί και ο λαός να «καταλάβουν το συμφέρον» τους.

Ovi_greece_0317_037aΟ Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εμφανίστηκε στο Τουρκικό πολιτικό προσκήνιο σε μια περίεργη παγκόσμια συγκυρία και πρωτοεμφανίστηκε σαν δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης και αρχηγός ενός νέου κόμματος ενναλακτικού του Βορειοευρωπαϊκού Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος – όπως αυτό της Γερμανίδας Μέρκελ, ενός Ισλαμοδημοκρατικού κόμματος.  Το περίεργη συγκυρία έγκειται στο γεγονός ότι εκείνη την εποχή η Ευρώπη γνωρίζει μια σειρά από «δημοκρατικές» επαναστάσεις στο ανατολικό της κομμάτι και έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται αντίστοιχες και στον Αραβικό κόσμο. Η νέα αυτή κατάσταση ικανοποιούσε την Ευρώπη γιατί επιτέλους θα έπαυαν οι γείτονές της να είναι εχθροί και μάλιστα οι περισσότεροι σταδιακά έγιναν σύμμαχοι και συνέταιροι, αλλά σίγουρα έκανε ευτυχισμένους τους Αμερικάνους, που αφ’ενός έβλεπαν τον ισχυρότερο εχθρό τους να διαλύεται, αφετέρου ένιωθαν ότι αποκτούσαν περισσοτέρους πελάτες για τα προϊόντα τους είτε αυτά ήταν φαγητό φαστφούντ είτε ιδεολογία. Η Αραβική άνοιξη ήρθε αργότερα, και ευρωπαίοι με τους Αμερικάνους ελπίζανε ότι θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την ευρωπαϊκή. Δυστυχώς οι δυτικοεμπνευσμένες αραβικές ανοίξεις καταλήξανε ή σε σφαγές ή σε εμφυλίους, δηλαδή σε σφαγές.

Οι εξηγήσεις είναι πολλές και δεν είναι μόνο πολιτικές αλλά περισσότερο κοινωνικές και ιστορικές. Στην ουσία ακόμα και οι Ευρωπαίοι που είδαν το «φως» μετέφρασαν τη δημοκρατία κατά δύναμη και ανάλογα με αυτό που ήξεραν, έτσι ακόμα και σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, έχουμε στην Ευρώπη και μάλιστα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χώρες που αντικειμενικά είναι στα όρια αυταρχικών καθεστώτων με κυβερνήσεις που λίγη σημασία δίνουν στην δημοκρατική ηθική και τις δημοκρατικές αρχές. Στις αραβικές χώρες τα πράγματα ήταν πολύ χειροτέρα γιατί παράλληλα αυτές οι δημοκρατικές «ανοίξεις» έφεραν στην επιφάνεια πάθη εξουσίας, θρησκευτικούς διαχωρισμούς και εσωτερικές κοινωνικές διακρίσεις, οδηγώντας όπως έγραψα και παραπάνω σε σφαγές και σφαγές.

Η αραβική άνοιξη δεν ήταν ποτέ τίποτα παραπάνω από μια παραίσθηση των δυτικών και αποτέλεσμα, έτσι όπως κοινοποιήθηκε, επιθυμιών και όχι πραγματικότητας. Πιθανώς να ξεκίνησαν από μερικούς δυτικοεμπευσμένους χειριστές κοινωνικών δικτύων, αλλά σύντομα καπελωθήκαν από ομάδες που στην ουσία τους μόνο την δυτικοφερμένη δημοκρατία δεν ονειρεύονταν, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα όσα έγιναν στην Αίγυπτο, όπου η «άνοιξη» εκεί κατέληξε στα χέρια φανατικών ισλαμιστών με αποτέλεσμα να επενέβη ο στρατός και με άλλη μια αραβική χούντα να ανασάνει όλη η δύση. Τώρα μέσα σε όλα αυτά ο Ερντογάν έμοιαζε σαν τη σελήνη σε πανσέληνο που φωτίζει τα πάντα. Ένας, έστω Ισλαμοδημοκράτης, που θα έφερνε στην Τουρκία μια δημοκρατία δυτικού προφίλ με ισλαμικά στοιχεία και θα μπορούσε να δουλέψει σαν παράδειγμα σε όλους τους άλλους, ώστε να έχει αποτέλεσμα η αραβική άνοιξη. Έτσι πίστευαν οι δυτικοί και όπως έγινε με τις Αραβικές ανοίξεις, λέγε-λέγε το πίστεψαν και οι ίδιοι και από θεωρία το κάνανε πράξη και ανακηρύξανε τον Ταγίπ στον πρέσβη της δημοκρατίας σε Μέση Ανατολή και περίχωρα. Και φυσικά ο καλός μεμέτης το εκμεταλλεύτηκε. Στα άκρα του.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα, τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο ρόλο του σουλτάνου με όνειρα για κατακτήσεις και το πουγκί γεμάτο υπήρχε πάντα, απλά τώρα η δύση έπαψε να βλέπει αυτό που ήθελε να βλέπει η ίδια, κι άρχισε να βλέπει αυτό που πραγματικά υπάρχει. Ένας δικτατορίσκος γεμάτος από παράνοιες και ιδεοληψίες, που στο όνομα της δημοκρατίας και της κάλυψης που τόσα χρόνια του έδινε η δύση έχει εγκαταστήσει στην Τουρκία ένα καθεστώς επικίνδυνο για τους πάντες, με απρόβλεπτη συνέχεια και με το δημοψήφισμα που πλησιάζει να του δίνει εξουσία που δεν είχαν μεσαιωνικοί βασιλιάδες στην Ευρώπη και σουλτάνοι στον αραβικό κόσμο.

Τη μετακεμαλική Τουρκία – που πραγματικά ο Κεμάλ προσπάθησε να εξευρωπαΐσει και τα κατάφερε μέχρι ενός σημείου – την διέπουν μια σειρά από δόγματα, πολύ συγκεκριμένα, που υπήρχαν, υπάρχουν και το πιθανότερο είναι να υπάρχουν για μεγάλο διάσημα ακόμα.

– Πρώτο, η Τουρκία εμφανίζει στο εξωτερικό πάντα μια εικόνα ενότητας και προσπάθειας δυτικού εκδημοκρατισμού. Το μήνυμα είναι: ένα αιώνα σχεδόν η Τουρκία το παλεύει και γι’ αυτό χρειάζεται υποστήριξη από τους δυτικούς αν θέλουν να πέτυχει.

– Δεύτερο, η δημοκρατία στην Τουρκία δουλεύει εσωτερικά κι υπό συνθήκες αν δεν θέλουμε να την δούμε να μεταβάλλεται σε χαλιφάτο με φανατικούς ισλαμιστές. Αυτό πάλι δουλεύει σαν επιχείρημα όλο αυτόν τον αιώνα και πείθει με το ζόρι τους πάντες, σε σημείο που Τούρκοι δικτάτορες που πήραν την εξουσία με τη βία και τα τανκς να χαιρετίζονται από τη δύση σαν …υπερασπιστές της δημοκρατίας.

– Τρίτο, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας ήταν πάντα επεκτατική αλλά όχι απαραίτητα στρατιωτικά επεκτατική. Τώρα προτιμά την πολιτική των δουλικών δορυφόρων, με αυτόν τον τρόπο έχει ένα δημοκρατικό άλλοθι, λέγεται και διακρατικές σχέσεις, όπως κάνει στα Βαλκάνια και έχει έντονα οικονομικά συμφέροντα, μιλάμε για αγορές που η Τουρκία μπορεί να μονοπωλεί σε προϊόντα, όπως οι νοτιοανατολικές πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες. Και βέβαια όπου δεν αρκεί ο λόγος …πέφτει και η ράβδος, όπως προσπαθεί να κάνει με Ιράκ και Συρία όπου πάλι εκμεταλλεύεται μια παγκόσμια συγκυρία, την τρομοκρατία και δει την ισλαμική τρομοκρατία.

Σε αυτά τα τρία δόγματα ο Ερντογάν έχει προσθέσει και έναν δικό του καταλύτη, την αλαζονεία του και το στόχο του να γίνει ο σουλτάνος μιας νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Καταλύτης γιατί όλα μαζί δουλεύουν σαν αλυσίδα για τους στόχους του και ακόμα και η αλαζονεία που δείχνει τον τελευταίο καιρό είναι κομμάτι σχεδίου.

Όλοι κοιταχτήκαμε περίεργα με την τελευταία του έκρηξη κατά Γερμανών, Ολλανδών και Αυστριακών γιατί δεν επιτρέπουν σε υπουργούς του να κάνουν ομιλίες σε συγκεντρώσεις. Τώρα αυτή η ιστορία για τους Γερνανό-Ολλανδούς-Αυστριακούς είναι λίγο περίεργη, γιατί ενώ φαίνεται ότι το κάνουν για μην «ενοχλήσουν» την συνεχόμενα αυξανόμενη ξενοφοβία στις χώρες τους, στην πραγματικότητα προσπαθούν να αποφύγουν εσω-Τουρκικές συγκρούσεις με απρόβλεπτα αποτελέσματα μιας και σε αυτές τις χώρες φιλοξενούνται μεγάλα κομμάτια εξόριστων Κούρδων, αντί-Ερντογάν και οπαδών του Γκιουλέν. Συν ότι συγκεντρώσεις τέτοιες που θα μάζευαν χιλιάδες χιλιάδων κόσμου θα ήταν εύκολος στόχος για κάθε μορφής προβοκάτσιας από κάθε πλευρά. Τέλος, για φανταστείτε να έκλεινε ο Μπερίσα την Ομόνοια για να κάνει προεκλογική ομιλία στους Αλβανούς που ζουν στην Ελλάδα; Αυτά για τους δυτικούς, για τον Σουλτάνο όμως όλα αυτά κι έτσι όπως εξελίσσονται είναι σαν το κερασάκι στην τούρτα και ο πονηρός μεμέτης το εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο.

Οι Τούρκοι – όπως ακριβώς και οι Έλληνες – για κάποιον άγνωστο λόγο (ισχύει και για τους Έλληνες) πιστεύουν ότι είναι ο ευλογημένος λαός από θεούς και διαβόλους και ότι αυτοί κρατάνε το μυστικό της ύπαρξης, το άγιο δισκοπότηρο και τα μυστικά του Ιντιάνα Τζόουνς ταυτόχρονα. Έτσι λοιπόν όλοι οι υπόλοιποι τους ζηλεύουν, θέλουν να τους καταστρέψουν και να τους εξαφανίσουν. Κι αυτό το κουμπί πατάει αυτή τη στιγμή ο Ερντογάν. Το κουμπί της Τουρκικής παράνοιας. Γι’ αυτό κλαίει και οδύρεται για τους κακούς δυτικούς που τους αδικούν κι αν είχε μαλλιά θα τα ξέσκιζε στο τράβηγμα. Όχι γιατί νοιάζεται ιδιαίτερα αν θα μιλήσει στη Κολωνία ή στο Ρότερνταμ.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τελείως νόμιμες και δημοκρατικές μεθόδους ετοιμάζεται να εγκαταστήσει μια από τις χειρότερες δικτατορίες αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Μια δικτατορία που θα μπορεί να εκτελεί τους αντίπαλους του καθεστώτος χωρίς κανέναν απολύτως φόβο και μάλιστα με όλο τον κόσμο να χειροκροτά. Μια δικτατορία σε μια χώρα με σοβαρή στρατιωτική δύναμη που θα του δίνει την εξουσία να εκπληρώσει πολλούς στόχους του, από τα Κουρδικά πετρέλαια στο Ιράκ μέχρι τις επεμβάσεις του για το νερό του Τίγρη και του Ευφράτη (τρομακτικά μεγάλο θέμα, πιο σοβαρό από το θέμα των πετρελαίων), θα μπορεί να μπει συνέταιρος στα πετρέλαια της Κύπρου χωρίς κανένας να μπορεί να μιλήσει, και να γίνει ο υπερασπιστής και ο ιππότης με το λευκό άλογο κάθε κατατρεγμένου μουσουλμάνου και δει Τουρκόφωνου σε όλο τον κόσμο. Αλλά για να γίνει αυτό δεν αρκεί να πάρει την πλειοψηφία στο «ναι» στο δημοψήφισμα για τις εξουσίες του προέδρου. Αυτό θα το πάρει και το ξέρει. Πρέπει να το πάρει με μια τρομακτική πλειοψηφία για να παρουσιάσει προς τα έξω αυτό που έγραψα προηγουμένως σαν πρώτο δόγμα, την απόλυτη εσωτερική ενότητα. Χρειάζεται ένα 80% τουλάχιστον. Μετά από μια τέτοια νίκη ποιος θα του αρνηθεί την …δημοκρατικότητά του;

Σαν τέλος, σε όλα τα σενάρια υπάρχουν διαφορετικά κλεισίματα, έτσι και σε αυτό. Ακόμα κι αν πάρει πάνω από το 80% που θέλει ο Ερντογάν σε αυτό το δημοψήφισμα, αυτό δεν σημαίνει ότι οι στόχοι του θα πραγματοποιηθούν ή ότι έχουν ελπίδα να πραγματοποιηθούν. Βλέπετε, κάνει κι αυτός το λάθος που έκανε η δύση μαζί του, βλέπει αυτά που θέλει να βλέπει κι όχι αυτά που πραγματικά υπάρχουν. Θεωρεί σαν δεδομένο για παράδειγμα ότι μπορεί να εξαγοράσει με μεμετιές τον Τραμπ επειδή …έτσι κι αλλιώς ο Τραμπ είναι διεφθαρμένος. Ο Τραμπ είναι αναμφισβήτητα διεφθαρμένος, αλλά είναι …Αμερικάνος διεφθαρμένος και αυτό σημαίνει πολλά αν το σκεφτείτε και κανένα από αυτά δεν είναι καλό για τον Ερντογάν. Μετά οι Ευρωπαίοι, είναι πάντα υποχωρητικοί αλλά μέχρι ένα σημείο, μετά από αυτό σημείο μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι και ο μεμέτης είναι πολύ κοντά σε αυτό το σημείο. Και ο συνδυασμός εχθρικών ευρωπαίων και εχθρικών Αμερικάνων δεν είναι ό,τι καλύτερο για το μέλλον του Σουλτάνου και ο στρατός δεν έγινε ξαφνικά …Ισλαμοδημοκράτης, όσους στρατηγούς κι αν άλλαξε ο Ρετζέπ.

Προς το παρόν όμως ο μεμέτης γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος για την Ελλάδα. Όχι γιατί θα ξεκινήσει κανέναν πόλεμο, κι αυτά είναι λεονταρισμοί για εσωτερική κατανάλωση και για το «ναι» του δημοψηφίσματος, όσο γιατί μπορεί επίτηδες να ανοίξει την κάνουλα με τους πρόσφυγες (το έχει κάνει ήδη μια φορά) και να τρέχουμε στην Ελλάδα με την ανοργανωσιά και τις κυβερνήσεις του όποιος προλάβει έφαγε, και να μην προλαβαίνουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s