Θύτες και Θύματα

Κροατία: Φριχτή δολοφονία 18χρονης κοπέλας. Ήταν έγκυος. Δράστης ένας 20χρονος άντρας.

Ελλάδα: Αυτοκινητιστικό δυστύχημα, τέσσερεις νεκροί. Δράστης ένας 24χρονος.

Πού είναι το κοινό σημείο; Οι υπαίτιοι γι αυτές τις δυο τραγωδίες και στις δυο χώρες ήταν παιδιά ευκατάστατων (πλούσιων) γονιών: «Οι γιοι του μπαμπά.»

Ovi_greece_0317_031a.gifΠροκατάληψη; Τα γεγονότα στην Κροατία δεν αφήνουν αμφιβολίες. Όσο για την Ελλάδα, αφήνω να βγάλουν τα συμπεράσματα οι Έλληνες.

Και ναι, πολλοί είναι αυτοί που θα πουν ότι τραγωδίες συμβαίνουν κι εγκλήματα γίνονται σε κάθε κοινωνία, παντού. Θανατηφόρα δυστυχήματα που ίσως να μην είχαν συμβεί αν οι δρόμοι ήταν σε καλύτερη κατάσταση, αν τα αυτοκίνητα δεν ήταν τόσο παλιά και κακοσυντηρημένα, αν ο καιρός ήταν καλύτερος, αν οι οδηγοί ήταν πιο συνετοί…

Όλα τα παραπάνω ισχύουν… Αλλά συμβαίνουν. Κάθε μέρα, δυστυχώς.

Κάθε θύμα είναι θύμα, κάθε θύτης είναι υπεύθυνος. Ανεξάρτητα από το ποιος είναι και ποια είναι η οικονομική του (και κοινωνική) θέση.

Αλλά…

Ο μεγαλύτερος ένοχος είναι η άρνηση των ηθικών αρχών και ανθρώπινων αξιών, κι αυτό είναι ό,τι συμβαίνει στα Βαλκάνια τις τελευταίες δεκαετίες – λίγο ως πολύ, ανάλογα την περιοχή.

Αυτό γίνεται όταν βρίσκεσαι σε μια χώρα όπου οι νεόπλουτοι, οι οποίοι πλούτισαν με παράξενους (αμφισβητούμενους;) τρόπους και μυστήριες δραστηριότητες τον καιρό που επικρατούσε ακόμα χάος μετά από κάθε μεγάλη κοινωνική αλλαγή (επαναστάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι, πόλεμοι), και οι οποίοι, κατά κάποιον τρόπο εντελώς αυτόματα έχουν συνδεθεί με πολιτικές παρατάξεις (αριστερές, δεξιές, δεν έχει σημασία), έχουν πλέον καθιερωθεί στην κοινωνία ως οι «καλές οικογένειες», «σημαντικές οικογένειες», «μεγάλες οικογένειες», ενώ, επιστήμονες και καλλιτέχνες, τεχνίτες και απλοί άνθρωποι που συμβάλλουν στην κοινωνία εξωθούνται στο περιθώριο.

Αυτό γίνεται όταν το χρήμα είναι το μόνο μέτρο επιτυχίας σε μια διαστρεβλωμένη σκάλα αξιών και η γνώση αντικείμενο χλευασμού.

Αυτό γίνεται όταν το πάθος της απόκτησης όλο και περισσότερων (αγαθών; Χρημάτων;) υπερβαίνει κάθε διάθεση προσφοράς.

Αυτό γίνεται όταν η αίσθηση της δύναμης σε αυτό το παραμορφωμένο σύστημα σπρώχνει το Εγώ να φτάσει ακόμα ψηλότερα, με οποιονδήποτε τρόπο κι οποιοδήποτε μέσο, χωρίς καμία υπευθυνότητα και συναίσθηση.

Αυτό γίνεται όταν το χρήμα εξαγοράζει τη δικαιοσύνη, επειδή το χρήμα είναι πιο δυνατό από κάθε αλήθεια, όταν η ανατροφή βασίζεται σε κοινωνικά σύμβολα και στερεότυπα κι όχι στη γνώση (και την επίγνωση).

Κι για όλα αυτά ο όρος «ο γιος του μπαμπά» δεν αποτελεί προκατάληψη. Είναι η πραγματικότητα που μας περικυκλώνει.

Μια πραγματικότητα που δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι, είτε συμμετέχοντας ενεργά ή παρακολουθώντας παθητικά, αφήνοντας τα παιδιά μας έρμαια παραποιημένων αξιών.

Αν δεν διδάξεις στο γιο σου πως οι γυναίκες δεν είναι αντικείμενα εξαγοράς και η αγάπη δεν πληρώνεται, αν δε διδάξεις στο γιο σου πως ένα αυτοκίνητο δεν είναι παιχνίδι αλλά φονικό όπλο στα χέρια ενός ανεύθυνου/απρόσεκτου οδηγού, αν δε διδάξεις στους γιους και τις κόρες σου ότι οι γνώσεις και η υπευθυνότητα είναι αξίες μεγαλύτερες και σπουδαιότερες από τα χρήματα που κερδίζεις και τον πλούτο που διαθέτεις, αν είσαι άπληστος και περήφανος για τα όσα απέκτησες διορθώνεις τα λάθη σου με το χρήμα…

Τότε έχουμε τους γιους του μπαμπά να σκοτώνουν νεαρές κοπέλες στο δρόμο για πλάκα, ή να βάζουν μπρος το αμάξι και να τρέχουν με 200 χιλιόμετρα την ώρα και πάλι να σκοτώνουν.

Κι αυτός είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Είναι γεγονός κι όχι προκατάληψη.

Γιατί οι πραγματικοί γιοι – όχι «οι γιοι του μπαμπά» – δεν έχουν ποτέ την ευκαιρία. Η ευκαιρία εκμηδενίστηκε τη στιγμή που οι ψεύτικες αξίες τέθηκαν ως κανόνας και τα χρήματα έγιναν η μόνη μονάδα μέτρησης. Οι πραγματικοί γιοι υπήρξαν θεατές στα παιδικά τους όνειρα και οι υπεύθυνοι της ανατροφής τους τα μετέτρεψαν σε εφιάλτη.

Και όχι, δεν είναι πως ο πατέρας έβαλε το μαχαίρι στο χέρι του γιου του για να σκοτώσει την κοπέλα, ούτε ο πατέρας πάτησε το γκάζι στην πόρσε. Όμως και οι δυο πατεράδες με τις πράξεις τους έχουν μερίδιο ευθύνης στις τραγωδίες αυτές, και τώρα ο ένας γιος βρίσκεται στη φυλακή κι ο άλλος στο χώμα, και οι δυο τους με το στίγμα του «γιου του μπαμπά».

Δεν είναι προκατάληψη. Είναι η σκληρή πραγματικότητα της εποχής και του τόπου μας και θα παραμείνει έτσι για όσο ακόμα κλείνουμε τα μάτια στη διαφθορά, την άγνοια, την κλοπή και τον πριμιτιβισμό.

Όλοι είμαστε ένοχοι. Όλοι είμαστε θύματα.

Gordana Mudri

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s