Τρία ποτηράκια μπίρα

Οδηγώ μηχανές από τα 17 μου χρόνια κι έχω περάσει όλα τα σκαλοπάτια στην πορεία που καλύπτουν από τα γκαρελάκια, τη βέσπα, (τα παπιά είναι μεταγενέστερα) σε κόλπα twin και ninja, μέχρι που στα τέλη του ’80 συνάντησα τον μεγάλο μου έρωτα. Μια Norton του ’70 που μάλιστα την αγόρασα από τη Βρετανική αστυνομία. Από τότε και με μόνο ένα σύντομο φλερτ με μια Γερμανίδα, οι Norton έγιναν …μονόδρομος. Πριν από οκτώ-εννιά χρόνια και υποχρεωμένος από τις συνθήκες – υγείας κυρίως, σταμάτησα να οδηγώ μηχανές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω ακόμα και το μοντέλο με την ακοή, ή ότι όταν βλέπω μια ωραία μηχανή στο δρόμο δεν σταματάω να τη χαζέψω και …να ονειρευτώ.

Τώρα σταματήστε με γιατί θα γράψω ύμνο για τα δίκυκλα. Αλλά όση αγάπη έχω για τα δίκυκλα, τόση αντιπάθεια έχω για τα τετράτροχα. Περίεργο πράγμα, αλλά από την πρώτη φορά που κάθισα στη θέση του οδηγού ένιωσα ότι τα τετράτροχα με αντιπαθούν. Ότι δεν με θέλουν τέλος πάντων. Πήρα το δίπλωμά μου στην Αγγλία, σε ένα μικρό χωριό στο Γιόρκσιρ με δάσκαλο έναν κολλητό που επίσης είχε μανία με τις μηχανές. Κατά περιόδους και κυρίως λόγω ανάγκης είχα αυτοκίνητο, ξεκινώντας στην Αγγλία παραδοσιακά με ένα μίνι και παίρνοντας διάφορα στη συνέχεια, πάντα ευρωπαϊκά. Ο λόγος του γιατί ευρωπαϊκά, γιατί νιώθοντας περίεργα οδηγώντας αυτοκίνητο, κάπως με είχαν πείσει ή είχα αφήσει να πειστώ, ότι τα ευρωπαϊκά είναι τα πιο ασφαλή.

Στις αρχές τις δεκαετίας του ’90 σταμάτησα να οδηγώ και οι δυο τρεις φορές που δοκίμασα στη συνέχεια αποδείχτηκαν μάταιες, με εμένα να βγαίνω από τη θέση του οδηγού μετά από πεντακόσια μέτρα και να παραδίδω το τιμόνι στον συνοδηγό μου πολύ ανακουφισμένος. Η αιτία; Ένα ατύχημα.

Από το ’70 μέχρι το 2008 που σταμάτησα γενικά να οδηγώ, μου έχουν συμβεί όλα τα μικρά ή μικρότερα «ατυχήματα» που συμβαίνουν σε όλους μας. Από το με χτύπησε κάποιος από πίσω σε φανάρι, δεν είδε το στοπ, ή χαζός υπολογισμός στο παρκάρισμα κλπ. Γενικά τις περισσότερες φορές είμαι συγκρατημένος οδηγός και σε αυτό φαντάζομαι πως έχει συμβάλει το γεγονός ότι «ανδρώθηκα» στο τιμόνι στην Βρετανία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχω κάνει κι εγώ τις …ταρζανιές μου ειδικά στον Αγγλικό Μ1, όπως χιλιάδες άλλοι ή κάποιες φορές στις περίφημες autobahnen προς το Μόναχο που δοκίμαζα πόσο θα αντέξει η βελόνα στο κόκκινο.

Από όλα τα «ατυχήματα» και ατυχήματα που μου έχουν συμβεί, αυτά που μου έχουν συμβεί με τη μηχανή είναι τα εξής …ένα, και μάλιστα τι ειρωνεία …στην Ελλάδα. Ταξιτζής άνοιξε την πόρτα του για να φτύσει και μου έφαγε το γόνατο! Δεν ξέρω αν είναι να γελάς ή να κλαις και ο συνδυασμός των λέξεων ταξιτζής και Ελλάδα αυτομάτως καλύπτει όποια άλλη κρίση και σκέψη. Όλα τα υπόλοιπα, μα όλα, μου έχουν τύχει με αυτοκίνητο και καλύπτουν ακόμα και τούμπα. Αλλά το χειρότερο μου έτυχε εκεί στις αρχές του ’90.

Ovi_greece_0317_007a.gifΈβγαινα από πολύ κεντρικό δρόμο με το πράσινο να έχει μόλις ανάψει σε λεωφόρο, όταν τα αυτιά μου γέμισαν με έναν τρομακτικό θόρυβο, ένιωσα ένα πολύ ισχυρό πόνο στο στήθος και στα πόδια και στη συνέχεια… στη συνέχεια είδα από το παράθυρο κόσμο να με παρατηρεί και εγώ να προσπαθώ εγκλωβισμένος ανάμεσα σε γυαλιά και λαμαρίνες να κουνηθώ. Για τα ενδιάμεσα δεν έχω ιδέα και παρόλο που κατά περιόδους με βασανίζει η εικόνα, δεν έχω καταφέρει να επαναφέρω την παραμικρή ανάμνηση.

Η πρώτη σκηνή και αυτή που θυμάμαι καθαρά, είναι όλος αυτός ο κόσμος να με κοιτάει χωρίς να κάνει τίποτα, την οροφή του αυτοκίνητου να έχει φτάσει μέχρι το κεφάλι μου, όπου εγώ ολόκληρος ήμουν μισοξαπλωμένος στη θέση του συνοδηγού να φωνάζω να με βοηθήσουν. Μετά αρχίσαν να μου μιλάνε και σταδιακά ήρθαν πυροσβέστες που με διάφορα εργαλεία και αλυσοπρίονα με βγάλανε από μια άμορφη μάζα που κάποτε ήταν το αυτοκίνητό μου και που τώρα είχε από πάνω του το μπροστά μέρος μιας νταλίκας. Μάλιστα, η μια μπροστινή της ρόδα είχε σχεδόν βυθιστεί εκεί που θα έπρεπε να είναι η θέση του οδηγού. Ήταν τέτοιο το σοκ μου και η άρνηση του μυαλού να αποδεχτεί τι μου είχε συμβεί και πού βρισκόμουν, ώστε όταν επιτέλους και μετά από είκοσι περίπου λεπτά με βγάλανε από ό,τι είχε απομείνει από το αυτοκίνητό μου, χωρίς καμία απολύτως αίσθηση χώρου και χρόνου, περπάτησα καμία δεκαριά μέτρα μέχρι τη μέση της λεωφόρου – που είχε διακοπεί η κυκλοφορία και ήταν γεμάτη κομμάτια μέταλλο – κατέβασα το φερμουάρ μου και …κατούρησα, γιατί αυτή ήταν η μόνη πραγματική αίσθηση που είχα, ότι κατουριόμουν.

Από τότε όπως είπα δεν έχω καταφέρει να ξαναοδηγήσω αυτοκίνητο και ακόμα και κάποιες προσπάθειες σε δρόμους που δεν περνάει ούτε αυτοκίνητο, ούτε ζώο στη Φιλανδία, όλες οδήγησαν  σε αποτυχία. Λίγα μέτρα φτάνουν για να με πιάσει πανικός ότι κάτι έρχεται να με χτυπήσει. Σε γενικές γραμμές εκτός από μερικά κοψίματα από τα τζάμια και αρκετές μελανιές στο σώμα, κυρίως στο στήθος και τα πόδια, τίποτα άλλο δεν έπαθα, αν και δυο μήνες αργότερα είχα ένα σοβαρό πρόβλημα με τη μέση μου που οι γιατροί αποδώσαν στο τράνταγμα.

Ο οδηγός της νταλίκας που πέρασε με κόκκινο και με τέτοια ταχύτητα ώστε να περάσει από πάνω μου, ήταν …πιωμένος. Προσέξτε, δεν έγραψα μεθυσμένος αλλά πιωμένος και το έκανα συνειδητά. Σύμφωνα με τη κατάθεσή του και αργότερα τις καταθέσεις δυο φίλων του, είχε πιει τρία ποτήρια μπίρα. Τρία ποτήρια μπίρα φτάνανε για να γίνει δολοφόνος. Εγώ δεν έγινα το δολοφονημένο θύμα μάλλον από τύχη. Για τρία ποτηράκια μπίρα.

Για σκεφτείτε λιγάκι, πόσες φορές έχετε πιει τρία και τέσσερα ποτήρια μπύρα και δεν το έχετε καν θεωρήσει ότι ήπιατε; Πόσες φορές οδηγήσατε έχοντας πιει τρία ποτηράκια μπίρα και το μόνο σας μέλημα ήταν μην σας σταματήσει μπάτσος και σας γράψει; Πόσες φορές έχετε μπει σε αυτοκίνητο μέσα στο χαβαλέ με τον οδηγό να έχει πιει τρία ποτηράκια μπίρα …μόνο;

Στη συνέχεια, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις ακολουθήσαν οι δίκες, με τις ασφαλιστικές να προσπαθούν να αποδείξουν τα απίθανα για να μην πληρώσουν. Για κακή τους τύχη όμως λίγα μέτρα πιο κάτω υπήρχε μια καντίνα κι είχαν σταματήσει για φαγητό δυο αστυνόμοι με μηχανές που έγιναν οι βασικοί μάρτυρες σε όλη την ιστορία. Ένα από τα μέσα που χρησιμοποιήσαν δικηγόροι και ασφαλιστικές από την αρχή, ήταν η γυναίκα του νταλικέρη. Μια νεότατη γυναίκα με δυο παιδιά που φρόντισαν τους επομένους τρεις μήνες να κάνουν την παρουσία τους συχνή στη ζωή μου με πολλούς τρόπους λέγοντας συνέχεια ότι πρόκειται για καλό άνθρωπο, οικογενειάρχη, που δεν πίνει και τι θα γίνουν τα παιδιά τώρα, θα πεινάσουν και θα του πάρουν το δίπλωμα και τι δουλειά θα κάνει.

Ξέρετε, όλα αυτά τα καταλάβαινα. Ακόμα και τα παιδάκια που έφερνε μαζί της κάθε φορά δουλεύαν μέσα μου αλλά …και αυτό ήταν ένα μεγάλο αλλά: Πρώτον δεν ήταν δική μου απόφαση το αν θα τιμωρηθεί η όχι, δεν είχα καμία ανάμιξη στο θέμα που ήταν θέμα αστυνομίας και κράτους. Εγώ στην πραγματικότητα δεν ήμουν ο κατήγορος αλλά μάρτυρας ενός εγκλήματος σε δρόμο. Δεύτερον, κι εκεί κολλάει η λέξη έγκλημα, εγώ σώθηκα καθαρά από τύχη, – και μην κάνετε αναφορές σε άλλη βοήθεια, δεν πιστεύω ούτε σε θεούς, ούτε σε εξωγήινους, ούτε σε νεράιδες και μονόκερους – θα μπορούσε η παρουσία μου να περιορίζεται σε μια αναφορά του νεκροτομείου και τίποτα άλλο. Μάλιστα όπως εξήγησε ο αστυνόμος μάρτυρας, αργήσαν να με πλησιάσουν, μέχρι που πραγματικά με είδαν να κουνάω τα χέρια μου γιατί δεν ήθελαν να αντιμετωπίσουν αυτό που νόμιζαν ότι θα βλέπανε. Αν ήμουν νεκρός, σε ποιον θα έκλαιγε για τον καλό οικογενειάρχη η κυρία νταλικέρισα; Ή μήπως με τους «κληρονόμους» μου θα τα έβρισκαν πιο εύκολα οι ασφαλιστικές και δεν θα χρειαζόταν στην αρχή να αφήσουν υπόνοιες ότι εγώ ήμουν ο μεθυσμένος κι όχι ο νταλικέρης – και γι’ αυτό φαντάζομαι παρέβηκα το …πράσινο – ότι αν και είχα πράσινο ήμουν υποχρεωμένος να κοιτάξω αν έρχεται κάποιος με σκοπό να παραβιάσει το κόκκινο ή στη συνέχεια τα παιχνίδια με τη γυναίκα και τα παιδιά του νταλικέρη. Ήταν μια τελείως σχιζοφρενική κατάσταση που κάποια στιγμή εκνεύρισε και τη δικαστή τόσο πολύ, που παρά λίγο να τους πετάξει από το δικαστήριο γιατί χρειαζόταν να τους υπενθυμίζει συνέχεια ότι εγώ ήμουν το θύμα και κάτω από «νορμάλ» συνθήκες δεν θα έπρεπε καν να βρίσκομαι εκεί εκείνη τη στιγμή.

Η ζωή η δικιά μου βρήκε εικονικά τους ρυθμούς της γιατί δεν ξαναοδήγησα, όταν μπαίνω σε αυτοκίνητο πολλές φορές αισθάνομαι σαν φυλακισμένος κι ας μην είμαι εγώ ο οδηγός, και γενικά έχω αποκτήσει ένα βαθμό φόβου με τα αυτοκίνητα. Μάλιστα πολλοί φίλοι και γνωστοί μου λένε ότι είμαι κάλος συνοδηγός γιατί σπάνια μιλάω. Λάθος, είμαι πολύ κακός συνοδηγός γιατί φοβάμαι ότι κάποιος θα μας χτυπήσει από πίσω, από μπρος, από πάνω κι έχω όλες μου τις αισθήσεις συνέχεια στην τσίτα. Ο νταλικέρης έχασε το δίπλωμα του φυσικά, έκανε και μια μικρή περίοδο φυλακή, αλλά γρήγορα βγήκε λόγω συμπεριφοράς και δεν ξέρω τι άλλο, δεν το έψαξα ποτέ. Οι ασφαλιστικές στον κίνδυνο μεγάλης σφαλιάρας συμβιβάστηκαν τότε με ένα ποσό μέτριο γιατί κι εγώ είχα κουραστεί πολύ με όλη την ιστορία και ήθελα να την αφήσω πίσω μου. Ίσως τελικά αυτοί να βγήκαν κερδισμένοι. Κι όλα αυτά για …τρία ποτηράκια μπίρα.

Επαναλαμβάνω, σκεφτείτε πόσες φορές είπατε, τι είναι μωρέ τρία ποτηράκια μπίρα, σαν νερό είναι. Το ξέρω, το έχω ακούσει πολλές φορές. Είμαι σίγουρος ότι όλοι το έχετε πει.

Δεν έχει σημασία ποιος είναι ο νταλικέρης, αν είναι κάλος οικογενειάρχης που πάει κάθε Κυριακή στην εκκλησία για να κοινωνήσει, αν δεν είναι νταλικέρης αλλά τραγουδιάρης ή γιος του τάδε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι –εγώ να δεχτώ, από αμέλεια, έκανε φόνο και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ο συγκεκριμένος δολοφόνησε εμένα κι ας επιβίωσα, ο τραγουδιάρης δολοφόνησε τις κοπελιές κι ας επιβιώσανε, ο γιος του τάδε δολοφόνησε μια μάνα κι ένα παιδί κι ας μην επιβίωσε. Για τρία ποτηράκια μπίρα.

Επαναλαμβάνω το τρία ποτηράκια μπίρα γιατί πολλοί θα το θεωρήσουν «αστεία» ποσότητα, αλλά δεν έχει σημασία η ποσότητα, θα μπορούσε να είναι δυο ποτηράκια αλλά και πενήντα, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο πιωμένος οδηγός δεν είναι πια ο κάλος οικογενειάρχης, το καλό παιδί, το κακομαθημένο παιδί, είναι το αλκοόλ που οδηγεί και το αλκοόλ κάνει τον οδηγό δολοφόνο, κι ένας νοήμων άνθρωπος θα έπρεπε να το ξέρει αυτό. Δεν οδηγούμε πιωμένοι (προσοχή, πιωμένοι, το μεθυσμένοι είναι ούτε να το σκέφτεσαι) για να μην μας πιάσει η τροχαία, δεν οδηγούμε πιωμένοι για να μην γίνουμε δολοφόνοι.

Όλα τα υπόλοιπα που γράφονται, ειδικά για τα λάικ στα κοινωνικά δίκτυα …no comment!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s