Η μπέμπα του τετάρτου

Την προηγουμένη φορά ξεκίνησα να σας λέω για τα ζώα της πολυκατοικίας μου και δεν μπορώ να το αφήσω μισό. Έτσι λοιπόν σήμερα θα σας μιλήσω για την μπέμπα.

Η πρώτη μου γνωριμία με την μπέμπα ήταν με την κυρία Λίτσα του τετάρτου στα τέσσερα μπροστά από την πόρτα μου και τον κύριο Σταύρο τον άντρα της, με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά του να την κοιτάζει έτοιμος να την κλωτσήσει. Είχε μάλιστα πάρει και την ανάλογη στάση.

Η πόρτα μου είναι δεξιά του ασανσέρ κι έτσι όταν βγήκα από το θάλαμο που γράφει για τέσσερα άτομα αλλά εγώ, η τσάντα μου και δυο σακούλες από το σουπερμάρκετ με δυσκολία χωράμε, βγήκα με την όπισθεν και με την πόρτα του ασανσέρ να μου κρύβει το θέαμα. Αλλά μόλις έκλεισε η πόρτα και γύρισα, αντίκρυσα όχι μόνο το θέαμα αλλά και τον κύριο Σταύρο να λέει μέσα από τα δόντια του: «Στο είπα μωρή Λίτσα, στο είπα ότι θα ξεφτιλιστούμε.»

Ovi_greece_0217_062a.gif«Καλησπέρα κύριε Θόδωρε,» γύρισε το κεφάλι της η κυρία Λίτσα σε ένα πολύ περίεργο θέαμα, με το σώμα της να κοιτάει προς την πόρτα μου και το κεφάλι της εμένα και προς την πλάτη της.
«Καλησπέρα,» απάντησα μετρημένα και μέσα από τα δόντια μου κι εγώ.
«Κύριε Νάσο…» ξεκίνησε ο κύριος Σταύρος αλλά στο μεταξύ η κυρία Λίτσα είχε σηκωθεί από τα τέσσερα στα γόνατά της κρατώντας ένα σφουγγαρόπανο που έσταζε.
«Είχαμε ατύχημα κύριε Θόδωρε.» Είπε η κυρία Λίτσα.
«Στην πόρτα μου;»
«Δυστυχώς.» είπανε εν χορώ και οι δυο.
«Έσπασε κάτι;» Έκανα τον ανήσυχο.
«Όχι καλέ,» είπε γρήγορα η κυρία Λίτσα και σταυροκοπήθηκε. Ο κύριος Σταύρος πήρε πάλι θέση κλωτσιάς και την κοίταξε με ύφος «άντε να δω τι θα του πεις τώρα.»
«Η μπέμπα κύριε Θόδωρε.»
«Έφυγε;» Γλώσσα λανθάνουσα κλπ. κλπ.
«Όοοοοχι,» είπε η κυρία Λίτσα και σταυροκοπήθηκε πάλι.

Την μπέμπα δεν την είχα γνωρίσει ακόμα προσωπικά αλλά είχα γνωρίσει τη φωνή της. Μάλιστα κάθε πρωί που την βγάζει ο κύριος Σταύρος, φροντίζει να σταματήσει στον τρίτο, στην πόρτα της κυρίας Νικολέττας δίπλα μου, για πει ένα καλημέρα στην Λιλίκα. Αυτό ξεκινάει το πρωί αλλά επαναλαμβάνεται κάθε φορά που η μπέμπα βγαίνει από το διαμέρισμα. Πρέπει οπωσδήποτε να περάσει μπροστά από την πόρτα της κυρίας Νικολέττας και να αναστατώσει τον δικό μου ψυχικό κόσμο που σημειωτέον δεν έχει ουτε Λιλίκα, ουτε μπέμπα.

Αποφάσισα ότι δεν θα έμπαινα στο σπίτι μου κι έτσι άφησα σακούλες και τσάντα στο πάτωμα περιμένοντας να ακούσω τα καθέκαστα.

«Η μπέμπα έχει κλειστοφοβία,» δήλωσε με ύφος σοβαρό ο κύριος Σταύρος.
«Και δεν μπαίνει στο ασανσέρ,» συμπλήρωσε η κυρία Λίτσα.
«Ξέρετε, όλα τα σκυλιά έχουν κλειστοφοβία.» Εγώ κούνησα το κεφάλι μου για τις καινούργιες γνώσεις που αποκτούσα.
«Και είναι κι αυτό το …το …το …» Και πιο ψιθυριστά, «το βρωμόγατο, που όλο την πειράζει.»

Τώρα εγώ τα γατιά δεν τα λατρεύω αλλά πώς πειράζει το γατί που δεν βγαίνει ποτέ από το διαμέρισμα το σκυλί των από πάνω, μυστήριο. Αποφάσισα να μην πω τίποτα.

«Και όπως κατέβαινε πάλι την πείραξε (χαμηλόφωνα) το βρωμόγατο κι από την ταραχή της η μπέμπα …κατουρήθηκε.»
«Κατουρήθηκε;»
«Μάλιστα κύριε Νάσο μου,» είπε ο κύριος Σταύρος και επιβεβαίωσε με καινούργιο σταυροκόπημα η κυρία Λίτσα.

Τώρα εγώ τελείως υποσυνείδητα κοίταξα την πόρτα της κυρίας Νικολέττας. Την πόρτα που ήταν πίσω μου, από εκεί που στεκόμουνα και γύρω στα τρία τέσσερα μέτρα από την δικιά μου. Που οι σκάλες είναι από την άλλη πλευρά του ασανσέρ και τέλος πάντων τι δουλειά είχε η μπέμπα στο χαλάκι της εξώπορτάς μου κι όχι στο χαλάκι της κυρίας Νικολέττας που από ότι παρατήρησα δεν είχε σταγόνα από τίποτα επάνω του. Όλα αυτά τα είδα υποσυνείδητα. Ο κύριος Σταύρος όμως μάλλον είδε συνειδητά τι παρατηρούσα υποσυνείδητα και πήρε πάλι στάση κλωτσιάς.

«Μια περασιά ακόμα και τέλειωσα,» είπε η κυρία Λίτσα και επέστρεψε στα τέσσερα με το σφουγγάρι να τρίβει το χαλάκι μου.

Σε λίγο άνοιξα την πόρτα μου και φορτωμένος σακούλες και τσάντες πέρασα μέσα. Ο κύριος Σταύρος και η κυρία Λίτσα απ έξω να με κοιτάνε σαν δυο μικρά μπουλντόγκ, κοντούληδες και παχουλοί. Την ίδια ακριβώς στιγμή ακούστηκε ένα μακρόσυρτο γάααααββββ από τον επάνω όροφο.

«Αχ, το μικρούλη μου, μας φωνάζει. Όλα εντάξει κύριε Νάσο;»
«Ουτε γάτα ουτε ζημιά,» απάντησα και έκλεισα τη πόρτα με μια κλωτσιά.

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s