Ο τετράποδος σατανάς Λιλίκα

Στην πολυκατοικία που ζω έχουμε διάφορα ζώα, αλλά τρεισήμισι είναι αυτά που έχουν άμεση σχέση με το ζωικό βασίλειο. Δυο σκυλιά, μια γάτα κι ένα πουλί που θα μπορούσε να είναι καρδερίνα αν είχαμε συστηθεί. Και με την καρδερίνα μπορεί να μην έχουμε συστηθεί ποτέ, όμως τα άλλα τρία έχουν φροντίσει όχι μόνο να συστηθούν άλλα και να με επισκεφτούν.

Ovi_greece_0217_055a.gif«Κύριε Νάσο καλησπέρα.» Μόλις γυρνάω από τη δουλειά κουρασμένος και το μόνο που θέλω είναι να παραγγείλω κάτι και να ξαπλώσω μπροστά στην τηλεόραση χωρίς να σκέφτομαι για τις επόμενες πέντε ώρες.
«Καλησπέρα κυρία Νικολέττα.» Διπλανό διαμέρισμα με τους τοίχους και τα μπαλκόνια μας να αγγίζουν ο ένας τον άλλο.
«Σας περίμενα.» Το κατάλαβα γιατί στεκόταν μπροστά στην πόρτα μου με την δικιά της ανοιχτή. Δεν είπα τίποτα, απλά έμεινα εκεί να την κοιτάζω.
«Δουλεύετε πολύ ξέρετε, είναι επτά η ώρα.» Ένα, δυο, τρία, τέσσερα …μην απαντάς.
«Κύριε Νάσο…»
«Ορίστε κυρία Νικολέττα.»
«Η Λιλίκα.»
«Η Λιλίκα;»
«Η γατούλα μου.» Α, αυτό το υπέρβαρο τριχωτό τέρας που όλη μέρα νιαουρίζει και δεν με αφήνει σε ησυχία τα Σαββατοκύριακα που θέλω να ξεκουραστώ;
«Ναι, κυρία Νικολέττα;»
«Νομίζω ότι πέρασε πάλι στο μπαλκόνι σας και δεν μπορεί να γυρίσει στο δικό μου.» Ψάχνω τα κλειδιά της πόρτας.
«Και είναι εκεί δυο ώρες τώρα και κάνει και κρύο… αν είχα το τηλέφωνό σας …» Τι; Θα με έπαιρνες στο κινητό να έρθω σπίτι για να μην κρυώνει το τέρας σου που μπήκε στο μπαλκόνι μου; Ένα, δυο, τρία ….μην απαντάς.

Τα ζώα τα αγαπώ και όταν ήμουν παιδί είχαμε στο σπίτι ένα σκυλί. Γενικά μου αρέσουν τα σκυλιά, τα χαϊδεύω όταν με αφήνουν να τα χαϊδέψω και παίζω μαζί τους όταν με αφήνουν, αλλά όταν ζεις σε διαμέρισμα και λείπεις δέκα ώρες τουλάχιστον την ημέρα είναι αδικία για οποιοδήποτε ζωντανό να το κρατάς σαν να είναι φυλακισμένο και σε απομόνωση.  Με τις γάτες δεν τραβάω κανένα ιδιαίτερο ζόρι αν και ποτέ δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις μαζί τους, ή τουλάχιστον την όποια σχέση έχω με τα σκυλιά.

Αυτά για τις κοινές γάτες. Η Λιλίκα ανήκει σε άλλη κατηγορία γάτας, αυτήν με την επωνυμία διάολος με τέσσερα πόδια. Καλοκαιράκι κι όπως όλοι στην πολυκατοικία έχω την μπαλκονόπορτα ανοιχτή. Ξαφνικά ακούω ένα κρατς, μπαμ, μπουμ και είμαι σίγουρος ότι οι κλέφτες που χτυπάνε σπίτια στη γειτονιά μου και μάλιστα στον τρίτο όροφο μόλις έχουν μπει και στο δικό μου. Οπλισμένος με το μαχαίρι για το ψωμί – ήταν το μόνο που εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε μεγάλο και εκφοβιστικό – ορμάω στο σαλόνι έτοιμος να αντιμετωπίσω ποιος ξέρει τι. Αυτό που βλέπω είναι το βάζο με τα λουλούδια στο πάτωμα κι ένα τεράστιο γάτο στο τραπεζάκι να γλύφει κάτι στραγάλια σε ένα μικρό μπολάκι που είχα αφήσει από το προηγούμενο βράδυ. Η Λιλίκα. Η οποία και θρασύτατα με παρακολουθεί χωρίς να αφήσει το μπολάκι με τα στραγάλια από τα μάτια της.

«Κυρία Νικολέττα, πρέπει να βρούμε μια λύση. Πάλι έσπασε κάτι η γάτα σας.»
«Κύριε Νάσο, η Λιλίκα είναι σαν τα παιδιά, περίεργη. Δεν θα τιμωρούσατε ένα παιδί γιατί έριξε κατά λάθος κάτι, θα το κάνατε;»
«Κυριά Νικολέττα, η γάτα δεν είναι παιδί.»
«Είναι το δικό μου παιδί.»

Τι να της πεις τώρα. Στο μεταξύ το βάζο προστέθηκε σε μια λίστα από άλλα σπασμένα της Λιλίκας και αρκετά μαραμένα λουλούδια στο μπαλκόνι γιατί δεν ξέρω τι τους κάνει – είμαι σίγουρος ότι φταίει αυτή – αλλά σταδιακά ό,τι είναι σε γλάστρα στο μπαλκόνι, μετά από λίγο καιρό μαραίνεται και δεν φταίω εγώ γι’ αυτό.

«Να μπω καλυτέρα εγώ πρώτα κύριε Νάσο; Εσάς σας φοβάται.» Ε μα τώρα, γιατί όχι, γείτονες είμαστε, θέλετε να ρίξετε και κανένα υπνάκο στο υπνοδωμάτιο μέχρι να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει στο μπαλκόνι ο σατανάς; Μπήκα πρώτος.

«Στο μπαλκόνι κύριε Νάσο.»
«Να βγάλω το σακάκι μου πρώτα κυρία Νικολέττα.»
«Κάνει κρύο, κύριε Νάσο μου.»
«Δυο ώρες περάσανε, θα αντέξει άλλα δυο λεπτά.»
«Μα είναι παιδί, κύριε Νάσο μου.»
«Κυριά Νικολέττα, κάτι πρέπει να γίνει με αυτή την ιστορία.»
«Σαν τι κύριε Νάσο;» Το ‘μου’ κομμένο.
«Δεν ξέρω, άλλα δεν μπορεί να με περιμένετε έξω από το σπίτι μου να γυρίσω από τη δουλειά μου για να βρείτε τη γάτα σας στο μπαλκόνι μου.»
«Τι θα λέγατε να μου δίνατε ένα κλειδί, έτσι κι εσείς δεν θα έχετε φόβο να χάσετε αυτό που έχετε στη τσέπη σας.» Δεν μπορεί, είναι τρελή.

Στο μεταξύ έχουμε περάσει στο σαλόνι κι έχω ανοίξει την μπαλκονόπορτα για να βγει η κυρία Νικολέττα και να μαζέψει τη Λιλίκα της.

«Είναι και το μπαλκόνι σας πολύ ελκυστικό για τη Λιλίκα, κύριε Νάσο, με όλα αυτά τα μαξιλάρια και τις μαλακές καρέκλες.» Θα τη σκοτώσω.
«Και τι προτείνετε κυρία Νικολέττα; Να αδειάσω το μπαλκόνι μου για να μην είναι …ελκυστικό για την Λιλίκα;»
«Θα μπορούσατε να βάλετε ένα πλαστικό πλέγμα εκεί που ενώνονται τα δυο μπαλκόνια.» Έμεινα άφωνος.
«Δεν νομίζω ότι θα χρειαστεί κάτι τέτοιο κυρία Νικολέττα, βλέπετε το μπουλντόγκ των από πάνω γεννάει και σκέφτομαι να πάρω ένα από τα κουτάβια. Έτσι η Λιλίκα θα επισκέπτεται το μπουλντόγκ και το μπουλντόγκ την Λιλίκα. Θα τα κοινωνικοποιήσουμε.» Μερικές φορές η γλώσσα μου τρέχει πιο γρήγορα από το μυαλό μου άλλα με είχε φτάσει μέχρι εδώ η κυρία Νικολέττα.

Για πότε βούτηξε η κυρία Νικολέττα την Λιλίκα που είχε στρογγυλοκαθίσει σε μια από τις πολυθρόνες μου, για πότε έφυγε από το διαμέρισμά μου και πώςσε δυο μέρες μπήκε πλαστικό πλέγμα ανάμεσα στα δυο μπαλκόνια …μυστήριο. Α, και τα λουλούδια μου στις γλάστρες άρχισαν να ξαναβγάζουν φύλλα. Εκεί κανένα μυστήριο!

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s