Τα παραμελημένα παιδιά

Στο δρόμο τα πρωινά συναντώ πολλά παιδιά. Παιδιά κάθε ηλικίας, από τα πρωτάκια του δημοτικού μέχρι τα δεκαεφτάχρονα της τρίτης Λυκείου. Κι αυτό γιατί κάθε πρωί την ίδια ώρα, όλοι μας κατευθυνόμαστε προς το ίδιο μέρος: Το σχολικό συγκρότημα. Εκτός από τα πολύ μικρά που συνοδεύονται από τους γονείς ή τους παππούδες τους, τα υπόλοιπα παιδιά πηγαίνουν μόνα τους σχολείο. Άλλα περπατώντας σε παρέες βαριεστημένα, με την άνεση του μεγάλου της τελευταίας ή προτελευταίας τάξης, άλλοι κοπανατζήδες που θα περάσουν από την καφετέρια για σοκολάτες και καφέδες και μετά βολτίτσα μέχρι να περάσει η πρώτη ώρα, άλλοι τελευταίοι και τρέχοντας, άλλοι τελευταίοι αλλά περπατώντας αργά, μη θέλοντας να δείξουν ότι τους νοιάζει και πολύ που άργησαν.

Ovi_greece_0217_050a.gifΑυτό που παρατηρώ με τα νέα παιδιά το τελευταίο διάστημα, ίσως και τα τελευταία ένα με δυο χρόνια, είναι πως τα παιδιά αυτά, οι μαθητές ακόμα, είναι… όχι υπέρβαρα δεν το λες, γιατί έχουν παραπανίσια κιλά και παρόμοιους σωματότυπους αγόρια κορίτσια, αλλά δε θα συναντήσω υπέρβαρο παιδί τόσο συχνά για να μου μείνει στο μυαλό (αν και τα ποσοστά παχυσαρκίας ανεβαίνουν). Απεριποίητα πάλι δεν τα λες, γιατί παραπέμπει περισσότερο στο ντύσιμο και το ντύσιμο δε μας ενδιαφέρει. Νωθρά πάλι δεν τα λες, γιατί είναι νέα παιδιά, 12, 15, 17 χρονών, γεμάτα καταπιεσμένη ζωντάνια. Δεν ξέρω πώς τα λες. Αλλά κάπως είναι. Παραμελημένα; Αδιάφορα; Κάτι από όλα.

Ολόκληρο σχολικό συγκρότημα από νηπιαγωγείο μέχρι Λύκειο, και μας χωρίζει μόνο ένας δρόμος. Πίστευα ότι θα κατέβαζα τα παυσίπονα σαν καραμέλες με τόση φασαρία, μπάλες, φωνές, γέλια, τσιρίδες, αλλά αν δεν ακουγόταν το κουδούνι κάθε μία ώρα/πενήντα λεπτά, μπορεί και να πιστέψεις ότι δεν υπάρχει σχολείο τόσο κοντά σου. Τι κάνουν αυτά τα παιδιά στο σχολείο τόσες ώρες όταν βγαίνουν διάλειμμα;

Άκουσα πολλές φορές τα τελευταία χρόνια κι από διαφορετικές μεριές (παιδιά, γονείς ή δάσκαλους και καθηγητές) το ότι τα παιδιά δεν έχουν τι να κάνουν στο διάλειμμα. Δεν επιτρέπονται οι μπάλες. Δεν επιτρέπονται οι μπάλες. Το ξαναγράφω γιατί δεν μπορώ να το πιστέψω. Δεν επιτρέπονται οι μπάλες. Η μπάλα. Στο σχολείο. Μειώθηκαν και οι μέρες στο μάθημα της φυσικής αγωγής (πόσο μειώθηκαν; Όταν πήγαινα στο Λύκειο ήταν ήδη μια φορά την εβδομάδα). Ή μήπως καταργήθηκε τελείως; Τι κάνουν αυτά τα παιδιά, ολόκληρο σχολείο στο διάλειμμα, αν δεν μπορούν να κάνουν το απόλυτα φυσικό, να παίξουν με μια μπάλα; Πλέκουν με το βελονάκι;

Είναι πολύ άσχημο να βλέπεις τόσο νέα παιδιά που θα έπρεπε να τρώνε τα σίδερα, να έχουν τόσο κακοφτιαγμένα σώματα, αγύμναστα, με αδούλευτους μυς και λίπος που στριμώχνεται και κουνιέται μέσα από τα ρούχα τους. Πολύ άσχημο. Προφανώς και το σχολείο και η απαγόρευση της μπάλας είναι μόνο ένα παρακλάδι του προβλήματος, αλλά στο σχολείο περνάνε τη μισή τους μέρα. Βέβαια την άλλη μισή την περνάνε στο φροντιστήριο για να επαναλάβουν αυτά που υποτίθεται έπρεπε να μάθουν στο πρώτο μισό της μέρας τους στο σχολείο. Βάλε και μια ξένη γλώσσα, που είναι το αμέσως επόμενο απαραίτητο μετά το σχολείο. Κι άντε βγάλε όλα τα υπόλοιπα. Κανένα άθλημα, καμία καλλιτεχνική δραστηριότητα. Όλη τη μέρα από καρέκλα σε καρέκλα γυρνάνε, για να επιστρέψουν σπίτι και να καθίσουν ξανά στην καρέκλα του γραφείου τους και να μελετήσουν όλα όσα έκαναν ολόκληρη τη μέρα που πέρασε.

Καμία απολύτως λογική.

Δε φτάνει δηλαδή που τα παιδιά σήμερα ξεκινάνε από ένα νηπιαγωγείο που ΔΕΝ τους προετοιμάζει για το δημοτικό και κάπως έτσι συνεχίζουν, με μισή μέρα σχολείο και μετά εξτρά μάθημα σπίτι για να μάθουν, περνάνε πολλές ώρες στο σχολείο και παρόλα αυτά χρειάζονται απαραιτήτως το φροντιστήριο για να προχωρήσουν, δε φτάνει που από πολύ μικρά στερούνται το χρόνο του παιχνιδιού, πλέον επειδή και το σχολείο δεν παρέχει τίποτα και όλα πρέπει να τα πληρώσεις, την ξένη γλώσσα, την όποια δραστηριότητα, ή δεν προλαβαίνουν, ή αν οι γονείς δεν μπορούν να πληρώσουν, δεν κάνουν τίποτα πέρα από το να γυρνάνε από καρέκλα σε καρέκλα.

Εγώ κοιτώ αυτά τα παιδιά και βλέπω μελλοντικούς υπέρβαρους ενήλικες με προβλήματα υγείας σε ηλικία που τα προβλήματα υγείας θα έπρεπε να απαγορεύονται. Πολύ κρίμα. Πολύ!

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s