Τα βρακιά και η ναβιγκεϊτουρίνα

Σε αντίθεση με κάθε άντρα που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, συμπεριλαμβανομένου του γιου μου και φυσικά του τέως, του Αντώνη, εγώ όταν δεν ξέρω πού βρίσκομαι ρωτάω. Οι άντρες, και ειδικά ο Αντώνης, είναι πάντα σίγουροι για το πού βρίσκονται και που πάνε, δεν ρωτάνε ποτέ, δεν κοιτάνε χάρτη ποτέ και στο τέλος πάντα βρίζουν αυτόν …που έβαλε λάθος τις πινακίδες.

Έπρεπε να πάω Πειραιά κι εγώ τον Πειραιά δεν τον ξέρω καθόλου, και συνήθως ή με έχουν πάει ή έχω πάρει ταξί για σιγουράκι. Αλλά αυτή τη φορά προέκυψε Στέλλα.

– Καλά ρε Στέλλα, είσαι σοβαρή τώρα; Θα πάμε Πειραιά για να πάρουμε βρακιά;
– Λουκία, δεν μιλάμε μόνο για τιμές που δεν ανταγωνίζονται, εδώ μιλάμε για μόδα στο γυναικείο εσώρουχο.
– Και ποιος θα την δει τη μόδα ρε Στέλλα; Ο καθρέφτης μας;
– Είσαι αρνητική πάλι.
– Για λογική μου ακούγομαι.
– Απ’ έξω εμφάνιση από μέσα άνεση! Δήλωσε με στόμφο η Στέλλα.
– Στέλλα αυτό ήταν από διαφήμιση για αντρικά εσώρουχα.
– Εγώ πιστεύω στην ισότητα.
– Πες της να μας φέρει μερικά να διαλέξεις και της δίνουμε τα λεφτά.
– Εγώ θέλω να τα δω.
– Κι εγώ θέλω να δω τον πύργο της Πίζας αλλά δεν βγάζω εισιτήρια για να πάω αύριο.
– Τώρα παραλογίζεσαι.
– Εσύ παραλογίζεσαι που θέλεις να τρέχουμε στον Πειραιά για να πάρουμε βρακιά. Έχω δίπλα μου μαγαζί, έλα να το δεις.
– Πρώτον, ο Πειραιάς είναι πιο κοντά από την Πίζα και δεύτερον, εγώ θέλω να δω όλη τη γκάμα τους.
– Ρε συ Στέλλα, δεν τον ξέρω τον Πειραιά και φοβάμαι ότι θα χαθώ, άσε πού να παρκάρουμε τώρα που δεν ξέρω αν θα βρούμε κι είναι κι όλο περίεργα στενάκια…
– Απλικασιόν. Με Γαλλική προφορά γιατί η Στέλλα είναι του Γαλλικού.
– Μπαρντόν; Του Γαλλικού κι εγώ.
– Απλικασιόν μωρή. Θα το βάλουμε στο τηλέφωνο και θα μας πάει στην πόρτα του μαγαζιού.
– Ναβιγκέϊτορ εννοείς.

Ovi_greece_0217_013a.gifΑυτό το ήξερα από τον Αντώνη. Ο Αντώνης κατευθύνσεις δεν ρώταγε, αλλά ναβιγκέϊτορ  αγόρασε γιατί το ναβιγκέϊτορ είναι άλλη κατηγορία. Ανήκει στην κατηγόρια γκάτζετς που κάθε σωστός άντρας έχει στο αυτοκίνητό του και το ρυθμίζει πάντα να έχει και γυναικεία φωνή. Της μιλάει κιόλας. Πιο πολλά ευχαριστώ έχει ακούσει η ναβιγκεϊτουρίνα σε μερικούς μήνες, από όσα άκουσα εγώ μια ζωή και με ένα γιο από τον Αντωνάκη.

Τελικά με έπεισε αλλά με όρους. Εκείνη θα έβαζε το απλικασιόν στο δικό της τηλέφωνο, και σαν συνοδηγός θα έδινε κατευθύνσεις βοηθουμένη από το ….απλικασιόν. Αυτά Παρασκευή βράδυ. Σαββάτο έντεκα η ώρα είμασταν κι οι δυο καθισμένες στο αυτοκίνητό μου, ζώνες ασφαλισμένες, εγώ οδηγός, η Στέλλα συνοδηγός και η … ναβιγκεϊτουρίνα.

– Στα πενήντα μέτρα φανάρι.
– Πες της να σκάσει, με εκνευρίζει.
– Έχει πλάκα.
– Όχι δεν έχει καθόλου πλάκα.
– Στα είκοσι μέτρα φανάρι.

Κι έτσι διασχίσαμε όλη την παραλιακή με εμένα έτοιμη να εκραγώ.

– Στα είκοσι μέτρα φανάρι. Στο φανάρι στρίβετε αριστερά.
– Ωραία, τώρα ήρθε η ώρα να δούμε πόσο σωστό είναι το απλικασιόν. Αυτό το είπε η Στέλλα, εγώ βόγκηξα. Δυνατά για να με ακούσει και η ναβιγκεϊτουρίνα.

– Στα πενήντα μέτρα θα στρίψετε δεξιά.
– Ρε συ Στέλλα είσαι σίγουρη;
– Όχι αλλά αυτή είναι. Άκου τη σιγουριά στη φωνή της.

– Στέλλα, παιδάκια που παίζουν στο δρόμο βλέπω.
– Έτσι κάνουν τα παιδάκια βρε Λουκία.
– Όχι σε κεντρικούς δρόμους του Πειραιά Στέλλα.
– Νόμιζα ότι δεν τον ήξερες τον Πειραιά Λουκία.

– Στα είκοσι μέτρα θα κάνετε αριστερά.
– Στέλλα χωματόδρομος.
– Λουκία ξέρει το απλικασιόν.
– Στέλλα, Πειραιά είμαστε, γιατί δεν βλέπουμε θάλασσα και βλέπουμε βουνά;

– Καλημέρα σας, μάλλον έχουμε χαθεί. Μήπως μπορείτε να μας βοηθήσετε;
– Που θέλετε να πάτε; Και του είπα και με κοίταξε προσεκτικά. Πολύ προσεκτικά. Σαν να ήμουν τρελή.
– Και τι ζητάτε από εδώ;
– Το …απλικασιόν.

Καμία σχέση με το πού θέλαμε να πάμε. Το απλικασιόν μας είχε πάει για τουρισμό στον Κορυδαλλό. Εκεί στις αρχές του Αιγάλεω, του βουνού. Τις φυλακές δεν τις είδαμε, αλλά κάτι για κελιά πρέπει να πέρασε από το μυαλό του ανθρώπου που μας έδινε κατευθύνσεις.

Πεισμάτωσα, και μια και τριάντα ακριβώς και μετά από ακόμα δυο πολύ εξυπηρετικούς κυρίους βρεθήκαμε στο κατάστημα «Γυναίκεια εσώρουχα Black lace». Η επιγραφή επιβλητική, ροζ γράμματα σε μαύρο φόντο. Το μαγαζί άδειο. Στη βιτρίνα γραμμένο στο χέρι σε χαρτόνι και κολλημένο στο τζάμι. «Κλείνουμε και ξεπουλάμε λόγω μνημονίων.» Στην επιστροφή σιωπή.

Εντάξει, στην αρχή σιωπή. Μετά η Στέλλα είπε με φωνή ναβιγκεϊτουρίνας:
– Στα είκοσι μέτρα στο φανάρι θα κάνετε δεξιά, και αρχίσαμε να γελάμε σαν υστερικές. Και ήπιαμε και καφέ και πήραμε και βρακιά από τη γειτονιά μου.

Λουκία Κοντοπόδη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s