Τα εν οίκω μη εν δήμω

Πριν από τέσσερα χρόνια περίπου, ξεκίνησε μια παγκόσμια προσπάθεια από Ελλάδα και πολλούς Έλληνες του εξωτερικού που μπορούσαν, να ανασκευαστεί η εικόνα της Ελλάδας και επιτέλους να ξεπεραστούν κάποια στερεότυπα που με τον καιρό είχαν γίνει τόσο ισχυρά που κόντευαν να ορίζουν την παρουσία της χώρας και των Ελλήνων στο εξωτερικό. Δυστυχώς σε αυτά τα στερεότυπα είχαν βοηθήσει και πολιτικοί. Κι αν μερικοί από αυτούς το κάνανε για εσωτερική κατανάλωση αγνοώντας ότι ειδικά τώρα με το διαδίκτυο ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο, κάποιοι άλλοι το έκαναν τη χειρότερη πιθανή στιγμή και στο εξωτερικό. Φωτεινό παράδειγμα ο Γιώργος Παπανδρέου που σαν πρωθυπουργός επισκέφτηκε τη Σκανδιναβία ζητώντας υποστήριξη σε μια πολύ δύσκολη στιγμή – ζητιανιά λέγεται αλλά ας το προσπεράσουμε – και έχοντας μπροστά του μια πρωθυπουργό που ήδη χρησιμοποιούσε την Ελλάδα σαν το κακό παράδειγμα ευρωπαίου που έπρεπε να φύγει από την κοινότητα, είπε εκείνο το καταπληκτικό: είμαι πρωθυπουργός σε μια χώρα που οι πάντες είναι διεφθαρμένοι.

ovi_greece_0217_018aΑυτή η πρόταση έφτασε να ξυπνήσει κάθε μορφής στερεότυπο που θέλει τους Έλληνες τεμπέληδες, κλεφτάκους, και γενικά ό,τι παρασιτικό για οποιαδήποτε κοινωνία. Δεν είμαστε οι μόνοι που ζούμε με αυτά τα στερεότυπα, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί και κάθε προσδιορισμού τέως Γιουγκοσλάβοι τα μοιράζονται, αλλά για μια μεγάλη περίοδο είμασταν το λαμπρό παράδειγμα παρασιτισμού.

Η Ελλάδα πριν από τέσσερα χρόνια περίπου λοιπόν ζούσε το σοκ της απόλυτης πτώσης,  με παιδάκια να λιποθυμούν στις σχολικές αίθουσες από την πείνα και άλλα να παραδίδονται σε ορφανοτροφεία γιατί οι γονείς τους αδυνατούσαν να τα συντηρήσουν. Η Αθήνα κόντευε να φτάσει τους 20,000 άστεγους, με κόσμο να κοιμάται στα πεζοδρόμια, και οι αυτοκτονίες από αξιοπρέπεια είχαν γίνει καθημερινό φαινόμενο. Όσο πικρόξινο κι ακουστεί, αυτή η κατάσταση, αυτό το …δεν πάει πιο κάτω, έγινε η αφορμή Έλληνες, φιλέλληνες και συνάνθρωποι από όλα τα μέρη του κόσμου να ξεσηκωθούν. Να διαχωρίσουν την πραγματικότητα από τα στερεότυπα και να κινητοποιήσουν απλό κόσμο στο να βοηθήσει εξ’ ίσου απλό κόσμο. Ακόμα και να πείσουν τις κυβερνήσεις τους να συμφωνήσουν σε μια συνεχή παροχή δανείων, γνωρίζοντας ότι αυτά δεν ήταν τίποτα άλλο από έναν ορρό βοήθειας για τις τράπεζες, και όχι γι’ αυτούς που πραγματικά είχαν ανάγκη τη βοήθεια. Ήταν και πολύ σημαντική η χρονική στιγμή που αυτά συνέβαιναν, ήταν μια στιγμή που όλος ο κόσμος αναρωτιόταν πόσο θα κρατήσει αυτή η οικονομική κατάσταση, πόσο ακόμα θα την πληρώνει ο απλός ο κόσμος και πόσο περισσότερο θα καταστρεφόταν αυτός ο απλός κόσμος. Το περίφημο timing που λένε και οι Εγγλέζοι.

Ήταν και ο Σαμαράς, ο δουλικός προς τις Βρυξέλλες Σαμαράς που έδειχνε να βάζει τις επιθυμίες της τρόικας πάνω από τις ανάγκες του λαού του και αυτό φόβιζε τον μέσο ευρωπαίο, έβλεπε στο πρόσωπό του το παράδειγμα που δεν ήθελε να ζήσει ποτέ στη χώρα του, άλλα δεν ήταν και απίθανο να συμβεί με τον αυταρχικό τρόπο που φερόντουσαν οι Βρυξέλλες στην Αθήνα. Μην ξεχνάτε, ότι πέρα από το θέμα των μεταναστών η συμπεριφορά των Βρυξελών επηρέασε πολύ και πολλούς στην απόφασή τους να ψηφίσουν το Brexit στην Βρετανία.

Αυτό πριν από τέσσερα χρόνια περίπου. Σήμερα, παρόλο που συνεχίζουν να υπάρχουν άστεγοι στους δρόμους της Αθήνας – και μάλιστα έχουν αυξηθεί με τραγικό τρόπο – που συνεχίζουν να υπάρχουν παιδιά να πεινάνε, εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και με ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού σε κατάσταση ανέχειας και μόνιμα να χρωστάει, η Ευρώπη έχει ησυχάσει. Έχει ησυχάσει, δεν έχει ξεχάσει. Υπάρχουν ακόμα σποραδικές αναφορές, άλλα έχουν γίνει πια σποραδικές. Από τη μια φταίνε τα γεγονότα που εξελίσσονται καθημερινά και δεν μπορεί αυτή τη στιγμή ένας άστεγος στην Αθήνα να ανταγωνιστεί τον Τραμπ, από την άλλη όμως φταίνε και οι πολιτικοί στην Ελλάδα. Και το κάνω πολύ συγκεκριμένο, οι πολιτικοί στην Ελλάδα, γιατί οι Έλληνες του εξωτερικού ειδικά, συνεχίζουν να το παλεύουν. Κυρίως γιατί αυτοί είναι τα πρώτα θύματα των στερεοτύπων.

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα πολύ περίεργο προηγούμενο, η κάθε κυβέρνηση που αναλαμβάνει, παραλαμβάνει καμένη γη και πάντα αυτή είναι η μόνη που λύνει όλα τα προβλήματα θριαμβολογώντας ακόμα και για πράξεις των προηγουμένων ή των επομένων. Εδώ έχουμε φτάσει στην ειρωνεία να γίνεται με κυβερνήσεις από το ίδιο κόμμα, ή με την άμεση συμμετοχή του κόμματός τους στις αποφάσεις. Ο Σαμαράς παρέλαβε καμένη γη από τον Παπαδήμου που ο ίδιος αποφάσισε να είναι πρωθυπουργός και υποστήριξε άμεσα. Μάλιστα δεν είναι μυστικό πια ότι ο Παπαδήμου επιλέχτηκε (δεν εκλέχτηκε) – ίσως καλυτέρα διορίστηκε- σε αυτή τη θέση για να μη χαλάσει η βιτρίνα του Σαμαρά με τις επώδυνες (απάνθρωπες) αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν εκείνη την περίοδο.

Αφού λοιπόν παραλάβουν καμένη γη και δικαιολογήσουν όλα τους τα λάθη ρίχνοντάς τα στους προηγούμενους, περνάνε στη φάση του πόσο καλά τα κάνουν αυτοί και πώς από καμένη Γη φτιάξανε μια χώρα που έχει ακόμα και …διαστημικό πρόγραμμα.

Εδώ για να μη παρεξηγηθώ, την δημιουργία Διαστημικής Υπηρεσίας έπρεπε η Ελλάδα να την έχει κάνει εδώ και είκοσι χρόνια τουλάχιστον και η έμφαση είναι στη λέξη «έπρεπε» και έστω και αργά, συγχαρητήρια που την έκανε τώρα.  Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί, πολύ αξιόλογοι επιστήμονες που μπορούν να προσφέρουν πάρα πολλά κι αδικούνται σε ένα περιβάλλον χαοτικό και ανίκανο να τους υποστηρίξει. Πολύ περισσότερο και πέρα από την πλάκα, Διαστημική Υπηρεσία δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα θα φτιάξει πύραυλο για να πάει στον Άρη, οι ανακαλύψεις και τα πειράματα που γίνονται από την Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία είναι συγκλονιστικές και επιβάλλεται η συμβολή Ελλήνων επιστημόνων με γνώσεις στο θέμα. Εδώ την χρησιμοποίησα σαν υπερβολή για να υπερθεματίσω αυτό που ήθελα να πω. Κλείνει η παρένθεση.

Αυτά λοιπόν όλα, μαζί με τον ενθουσιασμό τους για τις επιτυχίες τους, τα μεταφέρουν στο εξωτερικό. Εκεί έρχονται και οι της αντιπολίτευσης. Θα είμαι πολύ ειλικρινής. Δεν περιμένω από καμία αντιπολίτευση να υμνήσει κυβέρνηση. Αν συνέβαινε αυτό δεν θα υπήρχε λόγος να είναι αντιπολίτευση. Ακόμα κι όταν σε κάτι συμφωνούν και μάλιστα όταν γίνουν κυβέρνηση να το πραγματοποιήσουν, όπως μας έχουν αποδείξει όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις ανεξαιρέτως, πάλι στη βιτρίνα θα διαφωνήσουν, απλά θα το κάνουν σε διαφορετικούς τόνους. Αλλά θα αντιδράσουν αρνητικά και θα διαφωνήσουν.

Στην Ελλάδα όμως υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Η αντιπολίτευση δεν αντιδράει και διαφωνεί απλά, αλλά καταστρέφει, λοιδορεί και καταγγέλλει σαν να είναι το τέλος του κόσμου ό,τι κάνει η συμπολίτευση. Κι όλα αυτά μεταφέρονται και στο εξωτερικό, είπαμε τώρα με το διαδίκτυο ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο. Κι όποιος νομίζει πως ό,τι συζητιέται πίσω από κλειστές πόρτες στις Βρυξέλες, στο Στρασβούργο ή στο Βερολίνο μένει κρυφό …κάνει τρομακτικό λάθος. Για να μην πω για δημοσιογράφο του μαξιλαριού που έχει κατασκηνώσει στο ευρωκοινοβούλιο (τα τριάντα αργύρια για το μαξιλάρι) και όπου βρεθεί ή σταθεί περιγράφει και καταγγέλλει την ελληνική κυβέρνηση σαν …σταλινική. Αυτό είναι από τα πιο …ήρεμα που λέει.

Αυτά όλα λοιπόν περνάνε και στις εφημερίδες, το Πρώτο Θέμα δεν είναι ελληνικό προνόμιο. Έτσι λοιπόν έχεις τη μια πλευρά που λέει ότι όλα πάνε καταπληκτικά και είμαστε σε καλό δρόμο και μην μας λυπάστε, και την άλλη που λέει, ποιος Στάλιν και ποιος Χότζα, εμείς έχουμε τα χειροτέρα. Πια δημοκρατία και ποια ελευθερία του τύπου, Μάο έχουμε γίνει και οι κακοί κλείνουν εφημερίδες. Ξέρετε πως αντιδράει ο μέσος Βορειοευρωπαίος αναγνώστης που φυσικά τα διαβάζει όλα αυτά; Ξυπνάει τα στερεότυπά του. Θυμάται ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες κλεφτάκοι, παρασιτικοί. Κι όταν βλέπει τον πρωθυπουργό να κάνει περιοδεία για «διαπραγματεύσεις» σκέφτεται, εντάξει, πάλι βόλτα στη ζητιανιά ήρθαν κι όσα μας λένε για ανάπτυξη, πρόοδο κλπ., παραμύθια της Χαλιμάς.

Ξέρετε μετά από χρόνια σε όποια χώρα και να ζήσεις, ανακαλύπτεις ότι δεν υπάρχει το τέλειο κράτος. Απεναντίας από ένα σημείο και ύστερα ανακαλύπτεις ότι σε πολλά πράγματα η αντιμετώπιση του κράτους, του όποιου κράτους, ειδικά όσον αφορά τους φτωχούς και αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη, είναι ακριβώς η ίδια και ποικίλει από αδιαφορία σε εγκληματική αδιαφορία.

Η Φιλανδία αυτή τη στιγμή έχει πολύ λίγη σχέση με τη Φιλανδία που εγώ γνώρισα πριν από είκοσι χρόνια. Το περίφημο κράτος πρόνοιας τρέμει, οι φτωχοί αυξάνονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τα οικονομικά σκάνδαλα που αγγίζουν υπουργούς και οι επεμβάσεις στον τύπο είναι σχεδόν εβδομαδιαίο φαινόμενο, και ένας φασίστας, ρατσιστής, εθνικιστής, κυβερνάει από τη θέση του υπουργού εξωτερικών παίζοντας με σκοινάκια σαν μαριονέτα έναν άβουλο πρωθυπουργό που επίσης είναι στο κέντρο οικονομικών σκανδάλων. Ξέρετε τίποτα από αυτά; Όχι. Εσείς ξέρετε ότι η Φιλανδία έχει το καλύτερο σύστημα υγείας, το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, ότι είναι η πιο δημοκρατική χώρα και η λιγότερο διεφθαρμένη χώρα στον κόσμο.

Ίσως αυτό τώρα να νομίζετε ότι είναι η απέναντι πλευρά της ελληνικής πραγματικότητας που όλα γίνονται κάτω από το χαλί για να μη χαλάσει η βιτρίνα της χώρας. Ναι, υπάρχει μια δόση από αυτό αλλά δεν είναι αυτό. Όλα αυτά γράφονται καθημερινά στον Φιλανδικό τύπο και οι Φιλανδοί πραγματικά ανησυχούν έχοντας πια καταλάβει ότι η εκλογή του φασίστα Σόϊνι ήταν λάθος και έχουν σκοπό να το διορθώσουν στις επόμενες εκλογές δίνοντας το μήνυμα άμεσα, στις δημοτικές. Οι Φιλανδοί φροντίζουν να λύσουν τα εσωτερικά τους προβλήματα εσωτερικά, χωρίς να εμπλέκουν άλλους που το πιθανότερο έχουν παντελή άγνοια από τα πραγματικά γεγονότα. Πού ήξερε ο Γιούνκερ ότι ο Καμμένος είναι φασίστας και ότι ο Τσίπρας θα έκανε καλύτερα να έκανε κυβέρνηση με τον Ποταμάκη; Ο ίδιος Γιούνκερ που πάντα φωτογραφίζεται αγκαλιά με τον Σόϊνι; Δηλαδή ο Καμμένος είναι φασίστας και ο Σόϊνι δημοκράτης; Ή ποιος είπε στον Γιούνκερ ότι ο Ποταμάκης είναι φερέγγυος δημοκράτης; Εδώ γελάνε υστερικά.

Το έχω γράψει και στο παρελθόν θα το γράψω ξανά, τίποτα άλλο δεν έχω ζηλέψει από τους Φιλανδούς (ισχύει και για τους Σουηδούς και αρκετούς Βορειοευρωπαίους) όσο το ότι προστατεύουν την χώρα τους και τους κατοίκους της, συμπεριλαμβανομένων και των απόδημων, με το να κρατάνε τα εν οίκω μη εν δήμω. Και να σκεφτεί κάνεις ότι αυτό είναι ελληνικό δίδαγμα.

Κι όλα αυτά δουλεύουν προσθετικά και μετά από τέσσερα χρόνια όλα τα στερεότυπα έχουν ξυπνήσει πάλι. Και είμαστε πάλι οι τεμπέληδες που χωρίς να κρατάμε μια στοιχειώδη βιτρίνα έχουμε βγει πάλι με το χέρι απλωμένο στη ζητιανιά λες και οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να δώσουν.

Θάνος Καλαμίδας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s