Το τζιν και η δίαιτα

Πρέπει να έγινε εκείνη την Κυριακή το βράδυ που είχα πάει με το γιο μου σινεμά και μετά για πίτσα. Ήταν τόσο καλή η ταινία και η πίτσα και με είχαν απορροφήσει τόσο πολύ, που για κάποιες λίγες στιγμές άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο και τότε ήταν που κάποιες θερμίδες παρέα με λίγο λίπος χωθήκαν στη περιφέρειά μου και λίγο πιο κάτω.

Ovi_greece_0217_012a.gifΚαι το ανακάλυψα την επόμενη το πρωί με τον πιο δραματικό τρόπο: Δεν μπορούσα να κουμπώσω το τζιν μου. Η σκέψη ότι το τζιν είχε στενέψει μέσα στην ντουλάπα μόνο του επειδή δεν το είχα φορέσει για αρκετές βδομάδες, δούλεψε μόνο για μερικά λεπτά.

Μετά ήρθε η απελπισία. Αν δεν μου χωράει το τζιν, τότε και τι άλλο δεν μου χωράει; Πώς έγινα έτσι; Έχω κάνει και μπιροκοιλιά; Να κοιταχτώ στον καθρέφτη, ή δεν με χωράει ούτε ο καθρέφτης;

Και ακολουθήσε η απόφαση: Ξεκινάω δίαιτα. Όχι από Δευτέρα, όχι αύριο. Τώρα αμέσως ξεκινάω δίαιτα. Γιαούρτι και μπρόκολο. Μόνο γιαούρτι και μπρόκολο. Στην αρχή. Για να αλλάξει ο μεταβολισμός. Μετά το συνηθίζεις και χορταίνεις μόνο με γιαούρτι και μπρόκολο. Γιατί ο σκοπός είναι να χορταίνεις, να νιώθει το στομάχι σου γεμάτο και να μη ζητάει τίποτα άλλο. Άσε που είναι και υγιεινό. Δεν θα πάθεις εγκεφαλικό αν τρως γιαούρτι και μπρόκολο.

Αυτή τώρα είναι η θεωρία. Και την έχω δοκιμάσει. Στην πράξη. Αλλά όσο κι αν φαντάζεσαι ότι το γιαούρτι είναι παγωτό φράουλα και το μπρόκολο παϊδάκια, παγωτό και παϊδάκια δεν είναι. Σκέψου θετικά, έρχεται η απάντηση. Εγώ να σκεφτώ θετικά, το γιαούρτι όμως μπροστά μου με κοιτάει πολύ αρνητικά.

– Στέλλα έχουμε πρόβλημα. (Στέλλα η κολλητή μου από το σχολείο).
– Το πρόβλημα έχουμε βρε Λουκία;
– Παχύναμε. (Βαρύς αναστεναγμός από την άλλη πλευρά της γραμμής).

Περίεργο πράμα αυτό με το παχύναμε. Ό,τι άλλο κι αν της έλεγα, θα γελούσε και θα μου πρότεινε κάποια λύση, συμπληρώνοντας ότι κανένα πρόβλημα δεν είναι αξεπέραστο. Αυτή είναι η Στέλλα, πάντα στη θετική πλευρά. Αλλά όταν λες την λέξη παχύναμε, όλες οι πίτσες και τα παϊδάκια του κόσμου πέφτουν στο κεφάλι μας και βογκάμε. Καμία θετική κουβέντα, μόνο αναστεναγμός.

– Σε όποιον αρέσουμε. Απαντάει μετά από λίγο η Στέλλα.
– Τα πάχη μας τα κάλλη μας, συμπληρώνω εγώ.
Μετά πάλι σιωπή.
– Τι σκέφτεσαι; Ρωτάω.
– Άκουσα για μια δίαιτα με πολλά βραστά αυγά και σαλάτες.
– Γιατί αυγά;
– Ξέρω ‘γω; Για να ‘χεις την ψευδαίσθηση ότι τρως κοτόπουλο.
– Τι; Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό;
– Κάπως έτσι.
– Δουλεύει;
– Έτσι λένε.
– Κάνει και βυζί.
– Τι λες μωρή;
– Έτσι δεν λένε; Πως το κοτόπουλο μεγαλώνει το βυζί;
– Εμείς θα τρώμε το αυγό πριν γίνει κοτόπουλο.
Πάλι σιωπή.

– Θα τρώμε και παντζάρια. Σ’ αρέσουν τα παντζάρια έτσι δεν είναι;
– Στο γιο μου αρέσουν τα παντζάρια.
– Τα βλέπεις; Θα έχουμε και παρέα.
Σιωπή. Το σκεφτόμασταν.

– Ρε συ Στέλλα, τι κάνεις το απόγευμα;
– Τίποτα. Θες να πάμε για καφέ;
– Και δεν πάμε; Να πάμε και στα μαγαζιά γιατί θέλω να αγοράσω και καινούργιο τζιν.

Λουκία Κοντοπόδη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s