Το παιδί μέσα μας και το παιδιάρισμα

Νομίζω πως αν κάτι κρατάμε όταν περάσουμε τα 30, είναι αυτό το πολύ ωραίο και πολύ παραπλανητικό που κάποιος ίσως έχει πει, ή πολλοί έχουν πει, μεγάλοι και σπουδαίοι κι έξυπνοι και που κάποτε ίσως να θέλαμε και να τους μοιάσουμε: «Να μη χάσουμε το παιδί μέσα μας». Πολύ ωραίο και πολύ παραπλανητικό. Και φαίνεται πως όσο ανεβαίνουμε τα πρώτα -άντα, τόσο πιο συχνά το βλέπουμε μπροστά μας, στο facebook, σε κανένα βιβλίο ή περιοδικό, σαν ατάκα σε ταινία, σα συμβουλή μεταξύ μας και λέμε ναι, να το θυμόμαστε, να μη γίνουμε βαρετοί και προβλέψιμοι, να μην είμαστε μια ζωντανή μούχλα για τα παιδιά μας, να ζήσουμε, να, να, να.

Αλλά.

Ovi_greece_0117_076a.gifΤο παραπλανητικό του πράγματος είναι πως ορισμένοι (εμ, πολλοί) έχουν μπερδέψει το «κρατάω το παιδί μέσα μου» με το «παιδιαρίζω/συμπεριφέρομαι παιδιάστικα». Μπορεί να το έχω κάνει κι εγώ, γιατί όχι; Καμιά φορά είναι όντως δύσκολο να ξεχωρίσεις το παιδί από το παιδιάρισμα ή και καμιά φορά σου βγαίνει μόνο του και το ξέρεις. Ευγενικά αλλιώς το λέμε «νάζια». Όταν όμως δεν είναι πια χαριτωμένο, το λέμε και «κόλλημα», «θέματα», «παραξενιά», «ανωριμότητα», «παιδιάρισμα».

Το να έχεις παιδιά και να παίξεις μαζί τους στην παιδική χαρά χωρίς να τα παρατήσεις για να κάτσεις στο παγκάκι να παίξεις με το κινητό, είναι «κρατάω το παιδί μέσα μου». Το ίδιο είναι και το να πας μια εκδρομή, να πλατσουρίσεις, να μαζέψεις λουλουδάκια ξερωγώ, να διασκεδάσεις.

Το να κρατάς το παιδί που υπάρχει ακόμα μέσα σου δε σημαίνει να παιδιαρίζεις, να συμπεριφέρεσαι ανώριμα, να έχεις φτάσει τα τριάντα και να τα έχεις περάσει και να θεωρείς τον εαυτό σου ακόμα παιδί που …ωριμάζει. Οκ, όσο ζεις μαθαίνεις και το μόνο που ξέρεις είναι ότι δεν ξέρεις τίποτα (μεγάλε Σωκράτη;!) αλλά έχει μεγάλη χιλιομετρική απόσταση από το να το βάζεις μπροστά και ως δικαιολογία για τα όσα δεν κάνεις ή για όλες τις βλακείες που κάνεις.

Δεν είσαι παιδί στα τριάντα.

Στα τριάντα θα έπρεπε να είσαι ένας ώριμος, συνετός κι υπεύθυνος ενήλικας που ξέρει να επιβιώνει αξιοπρεπώς και όχι σε βάρος των γύρων του – συμπεριλαμβανομένων των γονιών, των συντρόφων, και των συνανθρώπων του ακόμα.

Μπορώ να παίξω σαν παιδί. Μπορώ να χαρώ με το τίποτα, με μια όμορφη μέρα, ένα ωραίο τραγούδι, ένα χαζό παιχνίδι που επινοήθηκε στη στιγμή. Όμως δεν είμαι παιδί. Έχω ένα μικρό παιδί ακόμα μέσα μου που το φροντίζω και το ακούω, αλλά δεν είμαι παιδί!

Πρωινή τροφή για σκέψη μαζί με τα δημητριακά μας (αυτά με τη ζάχαρη, ναι! Τι παιδιά θα ήμασταν αν τα τρώγαμε σκέτα;)

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s