Προσαρμογές (ή παραιτήσεις)

Δε θέλω να ξαναπώ αυτά που ήδη ξέρετε όλοι σχετικά με τα όσα έγιναν στο Πέραμα. Όμως κάπου διάβασα ένα σχόλιο πολύ πετυχημένο: Αν όλα αυτά που γίνονται στην Ελλάδα συνέβαιναν κάπου αλλού, θα ξεσπούσαν σκάνδαλα, θα υπήρχαν ποινικές κυρώσεις και φυλακίσεις. Στην Ελλάδα, είναι απλώς Τετάρτη.

Έτσι. Ένα ατέλειωτο μεσοβδόμαδο καταντήσαμε. Χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Μια στροφή 360 μοιρών, γύρω από τον εαυτό μας. Τώρα, αριστερά πάει η στροφή, δεξιά πάει, λίγη έχει σημασία.

Ovi_greece_0117_063a.gifΟι επόμενες ώρες προφανώς θα γραφτούν στην Ιστορία, αν και είναι λίγο άβολο να μιλάς για Ιστορία που θα γραφτεί ενώ υπάρχεις ακόμα. Συνήθως την Ιστορία την αντιμετωπίζουμε σαν κάτι το πολύ μακρινό, και ίσως «μακρινό» να μην είναι καν η κατάλληλη λέξη. Ίσως το «υποθετικό» να ταίριαζε καλύτερα, παρόλο που η Ιστορία δε μιλάει ποτέ υποθετικά. Αλλά υποθετικά φτάνει στο μυαλό μας. Υποθετικά και αδιάφορα.

Οι Ινδιάνοι λένε, -λένε. Έλεγαν- πως δεν μπορείς να κρίνεις κάποιον αν δε μπεις στα μοκασίνια του και περπατήσεις για τρία φεγγάρια. Τώρα τι θέλω εγώ κι ανακατεύω φασιστές στα σχολεία, Ινδιάνους κι ορκωμοσίες Προέδρων; Αχταρμάς είναι το μυαλό μου. Τι έλεγα για τους Ινδιάνους; Α, ναι. Προφανώς γι αυτό δε μας αγγίζει η Ιστορία, καμιά Ιστορία, γιατί αν μας άγγιζε έστω στο απειροελάχιστο, κανείς δε θα πνιγόταν στο Αιγαίο, κανείς δε θα πάγωνε μέσα σε σκηνές, κανένας δε θα μπούκαρε έτσι σε ένα σχολείο με τόση κουραδομαγκιά (έτσι τη λέμε στο χωριό μου) γιατί μόνο απέναντι σε μικρά παιδάκια μπορεί να πουλήσει μαγκιά. (Για τους μεγάλους έχει μαχαίρια, όπλα, ξυλίκι, νταβατζής κανονικός).

Δε θα συνέβαινε τίποτα από όλα αυτά και να είναι …απλώς Τετάρτη.

Ο Όργουελ (είδατε τώρα, όλα τα μπλέκω) στο 1984 που έγραψε το 1948 (φοβερό έτσι;) το είπε πρώτος: Το προλεταριάτο είναι τόσο απασχολημένο με τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης, που όλα τα άλλα είναι πολύ μακρινά.

Πολύ μακριά είναι ο Τραμπ κι ας αλλάζει την Ιστορία. Μπορεί και να μην αλλάξει τίποτα. Αλλά είναι μακριά. Πολύ μακριά είναι και η Κρίση. Ακόμα κι αυτή, την έχουμε ξεχάσει. Αλήθεια, πόσοι θυμόμαστε τη ζωή πριν την Κρίση, πριν τη Χρυσή Αυγή, πριν, πριν, πριν όλα αυτά που μας έχουν αλλάξει; Αφού όλοι μας έχουμε προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Και η προσαρμογή είναι ένα πλεονέκτημα, γιατί έτσι επιβιώνεις.

Ίσως κάποιοι να πουν ότι δεν έχει νόημα να κλαις πάνω από το χυμένο γάλα. Μπλέκω και παροιμίες μαζί. Ό,τι έγινε, έγινε. Αλλά νομίζω πως δεν είναι το ίδιο. Οκ, το πριν είναι πριν και το τώρα είναι τώρα, και τώρα τι κάνουμε, αυτό έχει σημασία.

Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, αν και οι κλοιός της επιβίωσης έχει σφίξει τόσο πολύ γύρω μας, που αυτός ο κύκλος των 360 μοιρών γύρω από τον εαυτό μας, είναι τόσο μικρός, που τον κάνουμε πατώντας στη φτέρνα του ενός ποδιού πια.

Και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι; Πως όλα αυτά, αρχίζουμε και τα βλέπουμε ως φυσιολογικά. Και ως τέτοια τα μαθαίνουμε στα παιδιά μας. Εμείς κοροϊδευόμαστε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, και στα παιδιά μας διδάσκουμε πως όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, είναι απολύτως φυσιολογικά, είναι δεν πειράζει, είναι η δημοκρατία που γεννήθηκε χιλιάδες χρόνια πριν ακριβώς εδώ.

Φυσικά και είναι φυσιολογικό να μην έχουμε ζέστη στο σπίτι. Χειμώνας είναι. Φυσικά και δεν μπορούμε να πάμε διακοπές. Αυτά είναι για τους πλούσιους. Φυσικά και δε χρειάζεται να έχει ζέστη το σχολείο. Το πετρέλαιο είναι ακριβό. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό όταν βρέχει, να χάνουν τα παιδιά το διάλειμμά τους, αφού η αυλή τους είναι γεμάτη λασπόνερα και λακκούβες. Εννοείται πως το σχολείο δεν είναι για όλους, τι, επειδή ήρθε τώρα ένα τσούρμο παιδιά που έμειναν πίσω στα μαθήματά τους επειδή στη χώρα τους έγινε πόλεμος (πόλεμος, τι λέξη κι αυτή… Υπάρχει παντού στην Ιστορία, κανείς μας δεν ξέρει τι θα πει), σημαίνει ότι μπορούν να καθίσουν στα θρανία μας, να κάτσουν δίπλα μας; Φυσικά και μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή ο καθένας να μπουκάρει στο σχολείο. Και είναι πολύ φυσιολογικό να συναντάς σε κάθε τετράγωνο κι έναν άστεγο. Παντού υπάρχουν άστεγοι, that’s life. Οι άνθρωποι πεθαίνουν, έτσι χωρίς κανένα λόγο.

Αυτή είναι η καινούργια μας καθημερινότητα στην οποία έχουμε απόλυτα προσαρμοστεί και διδάσκουμε στα παιδιά μας ότι είναι φυσιολογική. Αλλά ρε γαμώτο, αυτό είναι που με πειράζει περισσότερο από όλα. Όχι, δε γίνεται να γκρινιάζεις συνέχεια και για όλα, αλλά δεν μπορείς να τα ζεις όλα αυτά και να τα παιρνάς στο ντούκου. ΔΕΝ πρέπει τα παιδιά μας να μαθαίνουν ότι έτσι πάει, αυτό είναι το φυσιολογικό.

Σα γονείς δε σας χτυπάει …κάπως;

Αύριο τα παιδιά μου θα γίνουν το ίδιο αξιολύπητα ανθρωπάκια που θα θεωρούν αυτονόητο ότι κάποιοι νταβατζήδες κάνουν κουμάντο κι οι υπόλοιποι θα υπακούν αδιάφορα για το συνάνθρωπό τους, θα γίνουν το ίδιο μαλάκες και στενόμυαλοι,

και θα φταίω εγώ.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s