Ιστορίες Παράνοιας #4 — Η οικογένεια βλάπτει σοβαρά το διάβασμα

Νομίζω πως δεν πρόκειται ποτέ μου να ξαναμπώ σε κανέναν μαγικό κόσμο, κανενός αριστουργήματος. Πες μου τώρα να διαβάσω Τόλκιν ή Ντίκενς και θα βγάλω φλύκταινες. Δεν προλαβαίνω.

Ovi_greece_0117_055a.gifΜπορεί να κυκλοφορώ με ένα βιβλίο στο χέρι όλη τη μέρα, μπορεί να διαβάζω πολλά βιβλία το χρόνο, αλλά δεν έχω ποτέ πραγματικά χρόνο να διαβάσω. Αυτό το βυθίζομαι στον καναπέ τυλιγμένη με φλις κουβερτούλα κι αγκαλιά με ένα βιβλίο κι ένα μπολ σοκολατάκια, δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι ένα λαδωμένο βιβλίο στο ένα χέρι, μια τρυπητή κουτάλα στο άλλο, υδρατμοί να θολώνουν τα μάτια από το νερό της κατσαρόλας που βράζει, ραδιόφωνο να παίζει, παιδιά που τσιρίζουν, τηλέφωνο που βαράει, πλυντήριο που στύβει, καζανάκια που τρέχουν και πόδια που τρέχουν. Τα δικά μου.

Και μια εσάνς από βρασμένο κουνουπίδι γιατί πρέπει να τρώμε και το σαλατικό μας.

Δεν μπαίνεις σε κανέναν κόσμο έτσι. Βιβλία μπορείς να διαβάσεις πολλά, αλλά με την ίδια αφοσίωση που θα διάβαζες μια συνταγή για γαλακτομπούρεκο, τα συστατικά του πουρέ σε σκόνη, το ληγμένο λογαριασμό, τον κατάλογο του χασάπη που στα φέρνει μ’ ένα τηλεφώνημα στο σπίτι.

Μπορεί να διαβάσω 3-4 σελίδες απανωτές, να αφήσω το βιβλίο, να κάνω κάτι άλλο, να ξαναπιάσω το βιβλίο, να διαβάσω μισή παράγραφο και να χτυπήσει το τηλέφωνο, να αφήσω το βιβλίο, να πιάσω το τηλέφωνο, να μιλήσω στο τηλέφωνο, και στο μεταξύ να βάλω και κανένα πλυντήριο ακόμα, να στραγγίσω τα μακαρόνια, να στρώσω το τραπέζι, κάπου είχα κι ένα βιβλίο πού πήγε; να φάμε, να μαζέψω το τραπέζι, να απλώσω τα ρούχα, να μαζέψω τα στεγνά, να ξαναπιάσω το βιβλίο με το ένα χέρι ενώ με το άλλο κάτι κάνω (το βρήκα κιόλας το βιβλίο, ή δεν το βρήκα; Δεν το βρήκα; Ε, πιάσε άλλο.) Κάτι πρέπει να κάνω και με το άλλο χέρι, έτσι θα το ‘χω, να κάθεται; Γράφω τη λίστα για το σούπερ μάρκετ. Το τηλέφωνο το ‘κλεισα ή ακόμα μιλάει μόνο του;

Μην παρεξηγηθώ, τα διαβάζω τα βιβλία μου, δεν τα ξεφυλλίζω. Αλλά πρέπει να είναι βιβλία που σηκώνουν τέτοιο βαρύ και ανθυγιεινό πρόγραμμα σαν το δικό μου, που δε θα χαλαστούν αν κόψω την πρόταση στη μέση, πάνω στο καλύτερο, που δε θα σηκωθούν να με βαρέσουν αν τα σνομπάρω 4-5 μέρες γιατί δεν πρόλαβα καθόλου (και δε θα τα ξεχάσω), που δεν έχουν απολύτως τίποτα το τόσο σημαντικό να μου πουν ώστε να απαιτούν και το χρόνο μου αλλά και το μυαλό μου να λειτουργεί.

Πάνε εκείνες οι χρυσές εποχές της μοναξιάς, που ερχόταν Κυριακή ή ρεπό ή βαρυχειμωνιά (λέμε τώρα) κι έλεγα δεν πάω πουθενά-πουθενά κατά το άσμα και κυκλοφορούσα με την τρύπια φόρμα και τις αρκουδοπάντουφλες, χλαπακιάζοντας σοκολάτες και φοντύ που βρωμάνε ποδαρίλα, διαβάζοντας για κόσμους μαγικούς κι ονειρεμένους, έμπαινα κι εγώ με φούρια (χωρίς αυτή την αμφίεση) κι έβγαινα μετά το τέλος του βιβλίου αφήνοντας το μυαλό μου εκεί καμιά βδομάδα. Τώρα δεν έχω αυτή την πολυτέλεια. Τώρα το μυαλό μου πρέπει να είναι συνεχώς εδώ. Εκεί. Παντού.

Το κουνουπίδι ακόμα βράζει είπες; Και τι φάγαμε για σαλάτα, το βιβλίο;

Κατερίνα Χαρίση

*************************************

Ιστορίες Παράνοιας #1#2#3#4

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Ιστορίες Παράνοιας #4 — Η οικογένεια βλάπτει σοβαρά το διάβασμα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s