Προσκοπική εκδρομή ΙΙ

Που σταματήσαμε; Μια στιγμή να θυμηθώ. Στο ξεκίνημα της εκδρομής μας στην καμπίνα των προσκόπων στο λόφο, με τα προσκοπάκια της αδελφής μου.

Η αλήθεια είναι ότι τον λόφο τον ήξερα και την καμπίνα την ήξερα. Όχι όπως την ήξεραν οι πρόσκοποι. Η καμπίνα είχε εξυπηρετήσει πολλούς σκοπούς όταν είμασταν έφηβοι και μη μου κοκκινήσει καμιά σας, γιατί δεν ήταν μόνοι τους οι Ρωμαίοι της εποχής που ψάχνανε να βρούνε ένα ήσυχο μέρος, και οι Ιουλιέτες το ψάχνανε. Η καμπίνα από ένα σημείο και ύστερα είχε γίνει τόσο γνωστή, που για να αποφύγουμε τις …εκπλήξεις και τους καυγάδες, βγάζαμε πρόγραμμα ποια μέρα ή καλύτερα ποιο βράδυ θα την επισκεπτόταν και ποιος.

Και μην πάει το μυαλό σας μόνο στο πονηρό!!! Οι δυο κολλητές μου, εγώ και η ξαδέλφη μου η Λένα περάσαμε πολλά καλοκαιρινά βράδια στην καμπίνα μετρώντας τα αστέρια και συζητώντας για τον Τουρνά.  Έρωτας με τον Τουρνά όλες μας και το κασετοφωνάκι να παίζει:

«Κι εμείς, κυρίες και κύριοι, εμείς
τιτλούχοι κακής εποχής
δε σκάμε πολύ για την ώρα
Εμάς, κυρίες και κύριοι, εμάς
οι μύθοι κάθε Χαλιμάς
τη ζωή μας γεμίζουν ακόμα.»

Να παίζει μέχρι να τελειώσει η μπαταρία ή να μασήσει την κασέτα.

Αυτά τότε, γιατί τώρα οι προσκοπίνες μιλούσαν για τον σύλλογο, για τον κοινοτάρχη και η μοναδική που θυμόμουνα τον Τουρνά ήμουν εγώ.

– Βάσω!
– Τι έγινε;
– Τι είναι αυτό που πάτησα;
– Αμάν βρε Λουκία, ξέρω γω τι είναι αυτό που πάτησες;
– Έκανε πλαφ!
– Έτσι κάνει η λάσπη όταν την πατάς.
– Κι αν είναι κοπριά;

-Γούρι, πέταξε μια από τις προσκοπίνες και πολύ θα ήθελα να της πετάξω την πλαστική σακούλα με την πατατοσαλάτα.

Έτσι χαρωπά με εμένα να βλαστημάω τα λεφτά που έδωσα για τα καφέ μποτάκια και την απόφαση που πήρα να έρθω με τα προσκοπάκια, φτάσαμε στην καμπίνα.

ΚOvi_greece_0117_043a.gifάποια πράγματα στο χωριό δεν αλλάζουν όσα χρόνια και να περάσουν και ένα από αυτά ήταν η καμπίνα. Γιατί τελικά την ήξερα τη καμπίνα. Υγρασία και καμένο ξύλο, καδράκια με κόμπους και μια αφίσα του ΕΟΤ από τη Σαντορίνη, η ίδια ακριβώς όλα αυτά τα χρόνια. Πάγκοι γύρω από ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι και κούτες με στοιβαγμένα …πράγματα, επιμελώς ατημέλητα. Από σκοινιά μέχρι παιχνίδια επιτραπέζια. Στον ένα πάγκο κάποιος είχε βάλει ένα βουνό από σλίπινγκ μπαγκς, σεντόνια και μαξιλάρια. Είπαμε, έσω έτοιμος. Προσκοπάκια.

Οι προσκοπίνες αναλάβανε αμέσως υπηρεσία, εγώ έκανα πως δεν είμαι προσκοπίνα, πολύ απασχολημένη με το να καθαρίσω τα μποτάκια μου με υγρά μαντηλάκια, απαλή μυρωδιά λεμόνι.

Ανάψανε το τζάκι, φέρανε ξύλα μέσα για το βράδυ, αδειάσανε από τις σακούλες τα ταμπελάκια στον πάγκο δίπλα στο τζάκι, και αφού ικανοποιηθήκανε με το σκούπισμα στρώσανε τα σλίπινγκ μπαγκς στο πάτωμα, στην άλλη πλευρά του μεγάλου δωματίου. Η καμπίνα είναι ένα μεγάλο δωμάτιο και μια τουαλέτα. Πάλι καλά. Γιατί εγώ σαν τις κατσίκες δεν κατουράω.

Αφού είχαν τελειώσει με το πρώτο μέρος κι εγώ με τα μποτάκια μου, κάποια εμφάνισε τσαγιέρα με πολλά ραγίσματα και αρωματικό τσάι από χόρτα του βουνού. Εγώ ήθελα ένα φρέντο καπουτσίνο κάραμελ, αλλά είπα να τους κάνω τη χάρη μιας και μόλις ξεκινούσαμε. Είχα μαζί μου φακελάκια για καπουτσίνο της στιγμής για αργότερα. Έσω προετοιμασμένη.

Εκεί που πίναμε ήρεμα το τσάι μας κι εγώ είχα αρχίσει να ξεχνάω τι έπαθαν τα μποτάκια μου, η αδελφή μου αναγγέλλει την πρώτη αποστολή. Θα βγούμε έξω να μαζέψουμε φύλλα, πέτρες και αγριολούλουδα για να φτιάξουμε τον κήπο …των ξωτικών.

Αυτό περί κήπου των ξωτικών το είχα διαβάσει και στην πρόσκληση από το Facebook, αλλά είχα πιστέψει ότι ήταν προσκοπικό χιούμορ. Από ό,τι φαίνεται οι πρόσκοποι δεν έχουν χιούμορ κι η αδελφή μου εκτός από την επανάσταση πιστεύει και στα ξωτικά.

Τελικά αποδείχτηκε ότι πάνω σε ένα μεγάλο κόντρα πλακέ βάλανε όλα τα πετραδάκια και τα φυλλαράκια με τα αγριολούλουδα που μαζέψανε, και φτιάξανε μια μινιατούρα κήπου με μικρά μονοπατάκια, λοφάκια και θάμνους. Χαριτωμένο. Το βάλανε στη μέση του τραπεζιού και το κοιτούσαν σιωπηλές για πολύ ώρα.

Η δικιά μου συμβολή περιορίστηκε στο να χαμογελάσω και να πω: «Χαριτωμένο.»

Έξω είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και η αδελφή μου πέρασε στη δεύτερη αναγγελία, ή καλύτερα απαγγελία.

Απαγγελία μάλιστα, και δεν της το ‘χα. Η Βάσω έβγαλε ένα βιβλιαράκι από την πλαστική σακούλα και μας διάβασε …Καβάφη. Τέζα εγώ. Χρειάζομαι φρέντο καπουτσίνο με διπλή καραμέλα και σαντιγί  και τρία τσιγάρα εγώ. Που να μην ξαναδώ τούρκικο στη ζωή μου.

Και κουβάλα την πολιτεία και περίμενε τους βαρβάρους, κόντεψα να πάθω την ανάλυσή μου με τις αναλύσεις τους μετά.

– Βάσω, να φύγω εγώ και τα λέμε πάλι αύριο;
– Έχει νυχτώσει, πού θα πας; Σκάσε και πες κι εσύ κάτι.
– Τι να πω;
– Πες κάτι για τον θεό που απελείπειν Αντώνιον.
– Βάσω, μου θυμίζεις τον μαλάκα τον τέως μου τον Αντωνάκη.

Kαι με τον μαλάκα τον τέως μου, από ό,τι καταλάβατε πάμε και για τρίτο μέρος.

Λουκία Κοντοπόδη

*******************************************

Μέρος ΙΙΙIII

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Προσκοπική εκδρομή ΙΙ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s