Ιστορίες Παράνοιας #3: Αγάπη μου, συρρίκνωσα τα λεφτά

Πάλι καλά να λέμε εδώ στην Ελλάδα που δε λειτουργούμε όπως στο Αμέρικα και δε μας ξεγράφουν οι δικοί μας στα δεκάξι, πετώντας μας από μακριά τα κλειδιά της Ντοτζ και κουνώντας το χέρι αντίο. Μη σας ξεγελάνε οι τίτλοι, εδώ τους έχουμε ιδιαίτερη αδυναμία, και όπως λειτουργεί το «ό,τι δηλώσεις είσαι» στα πρόσωπα, έτσι λειτουργεί το ίδιο και στα πράγματα: Δώρο Χριστουγέννων; Δώρο Χριστουγέννων. Κι ας είναι το ποσό γελοίο, κι ας τα βάλεις κάτω και δε φτάνει ούτε για τα ψώνια της εβδομάδας στο σούπερ μάρκετ, κι ας τα ξαναβάζεις κάτω και δε φτάνουν ούτε για το οικογενειακό Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Δώρο. Κι ας μη φτάνει να πάρεις ούτε ένα δώρο.

Ovi_greece_0117_039a.gifΤο καλύτερο δώρο θα στο κάνουν η γιαγιά κι ο παππούς από τη σύνταξή τους, κλεισμένο σε φακελάκι και με αφιέρωση «Με αγάπη, γιαγιά και παππούς». Από κει ξεκινάς και λες: Άντε, φέτος θα κάνω Χριστούγεννα. Είναι και που ευτελίστηκαν τελείως τα ρημάδια τα λεφτά. Παλιά έπαιρνες χαρτζηλίκι ένα χιλιάρικο και δεν ήξερες τι να πρωτοκάνεις μια βδομάδα. Έπινες και τη φραπεδιά σου, χαλούσες και κανένα ψιλό στα ηλεκτρονικά κι έσπαζες το Double Dragon, έβαζες και ρεφενέ για ένα πακέτο Camel Light, σου ‘μεναν και ρέστα για μια Βαβούρα. Τώρα κοιτάς το 50ευρο λοξά. Άπαξ και πας στο περίπτερο και το σπάσεις για τσιγάρα, έμεινε φραγκοδίφραγκα.

Έτσι όταν λέμε χαρτζηλίκι ή δώρο Χριστουγέννων, μιλάμε πάντα για 200ευρο. Κρατάω το φακελάκι σφιχτά στον κόρφο μου και το φτύνω και τρεις φορές μη μου ματιαστεί. Έρευνα αγοράς: Τι θα φέρει ο Άγιος Βασίλης, πού θα πάμε, τι θα κάνουμε, τι θα ψωνίσουμε για το σπίτι. Έχουμε και το πρόβλημα των παιδιών, που μεγαλώνουν. Γιατί να μεγαλώνουν δηλαδή; Βιολί είναι αυτό κάθε δίμηνο παπούτσια, κάθε μήνα κάλτσες, κάθε δεκαπέντε καινούργια φόρμα; Κάθε τρεις και λίγο με σκισμένα παντελόνια μου ‘ρχονται. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα οι μοδίστρες κι είπα να πάω να τους βάλω πέτσινα γόνατα κι αγκώνες να γλυτώσω.

Περνάνε οι μέρες, έρχεται ο λογαριασμός του τηλεφώνου. Σπάει το πρώτο 50ευρο και μένουν τα ψιλά. Ας δούμε και στο διαδίκτυο τι παίζει από τιμές. Άμα δεις σε ένα, δύο, τρία σάιτ μια τιμή, ξέρεις τι να περιμένεις από τα μαγαζιά. Τελειώνει στο ενδιάμεσο ο μήνας, έρχεται και το νοίκι. Σπάσε ακόμα ένα 50ευρο να το συμπληρώσουμε. Πάρε και καμιά φόρμα στα παιδιά. Πάρε και κανένα ζευγάρι κάλτσες. Έβγαλε και παγωνιά, πάρε και σκουφιά και γάντια.

Περνάνε κι άλλες μέρες και τα τέσσερα 50ρικα έχουν γίνει δύο. Κι ακόμα μένει και ο Άγιος Βασίλης. Σκέφτομαι να το δω …αφρικανικά. Μάλιστα, αφρικανικά. Στην Αφρική δεν υπάρχει γονιός που θα δώσει το Credit στον γέροντα λευκό για το δώρο που ξεκολώθηκε εκείνος να αγοράσει. Δε φτάνει που τα δικά μας θα τα αγοράσει η σύνταξη της γιαγιάς, πρέπει να τα χώσουμε και στα κρυφά κάτω απ’ το δέντρο, τάχα τα ‘φερε ο Άγιος. Ας είναι.

«Τι έχουμε να φάμε;»

«Φακές.»

«Μα είχαμε επιπλέον 200 ευρώ!»

«Έλα ντε, μόνο για φακές έφτασαν τελικά.»

Άντε βγάλε άκρη.

Κατερίνα Χαρίση

*************************************

Ιστορίες Παράνοιας #1#2#3#4#5#6

 

Advertisements

11 σκέψεις σχετικά με το “Ιστορίες Παράνοιας #3: Αγάπη μου, συρρίκνωσα τα λεφτά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s