Ο κύριος διευθυντής εσωτερικού

«Θοδωρή, πότε θα πάμε για καφέ;»
Ποτέ;

Ο Αλέξης. Διευθυντής αγορών εσωτερικού. Εμείς σαν το ΚΚΕ κάποτε, έχουμε εσωτερικού και εξωτερικού. Ο Αλέξης 28 ετών και απόφοιτος του Deere, στα ελληνικά, Τυρί. Ήρθε ένα πρωινό πριν από ένα χρόνο περίπου και πέρασε από όλα τα γραφεία να συστηθεί: Αλέξης Κ, Διευθυντής αγορών εσωτερικού. Το εσωτερικού το έλεγε χαμηλόφωνα σαν να ήθελε να το εξαφανίσει. Προηγούμενη δουλειά: σουπερμάρκετ.

Δεν έχω τίποτα με τα σουπερμάρκετ και τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί και μην παρεξηγηθώ έτσι που το γράφω, αλλά όπως έλεγε χαμηλόφωνα ο Αλέξης το «εσωτερικών» στις αγορές, έλεγε χαμηλόφωνα και το «σουπερμάρκετ», σαν να ντρεπόταν. Και όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, όλοι τον αποκαλούσαν, ο Αλέξης …ο σουπερμαρκετάς εσωτερικού.

Εδώ εσείς δεν το καταλαβαίνετε, αλλά ο τίτλος που του δώσανε στα γραφεία έχει και μια λογική. Η διεύθυνση αγορών εξωτερικού είναι ένα πολύ οργανωμένο τμήμα με αρκετό κόσμο, που αγοράζει πρώτες ύλες για το εργοστάσιο. Το τμήμα εσωτερικού από την άλλη, είναι ο Αλέξης και μια γραμματέας που αγοράζουν υλικά από τα ίδια μέρη που αγοράζουν και τα σουπερμάρκετ. Άλλωστε η εμπειρία του με τους προμηθευτές των σουπερμάρκετ τον έφερε στην εταιρία. Έτσι είπε ο διευθύνων σύμβουλος την ημέρα που μας τον έφερε. Εκείνος δεν είπε τα σουπερμάρκετ σιωπηλά γιατί γι’ αυτόν ήταν σημαντικό, ο Αλέξης είχε το πρόβλημα.

«Θοδωρή, πες εσύ την μέρα και την ώρα και όλα τα υπόλοιπα θα τα κανονίσω εγώ. Ξέρω κάτι ωραία στέκια, να τρελαίνεσαι.»
Γιατί να θέλω να τρελαθώ; Μια χαρά με τρελαίνουν οι άλλοι, γιατί να πάω στο Δαφνί εθελοντικά;
«Ότι τραβάει η ψυχή σου.»
Να φύγεις; Να μη μου ξαναμιλήσεις; Να μη σε ξαναδώ;

Τίποτα ο Αλέξης. Κάθε πρωί την ίδια κουβέντα. Και γιατί εμένα; Κι εκεί ακριβώς, στο ‘γιατί εμένα’ ήταν που και την πάτησα.

Ovi_greece_1216_084a.gif«Την Τέταρτη;» Γιατί την Τετάρτη δεν ξέρω. Θα μπορούσε να είναι Πέμπτη ή Παρασκευή. Λίγη σημασία θα είχε, αλλά με το που άρχισε Δευτεριάτικα το ψαλμολόγιο «Θοδωρή, πότε θα πάμε για καφέ;», η Τετάρτη μου βγήκε αυτόματα. Ίσως γιατί ήθελα να αποφύγω το Σαββατοκύριακο.

«Τι λες για  … στο Κολωνάκι;», είπε το όνομα καφέ κι εδώ διαφήμιση δεν κάνουμε αλλά από το όνομα μου φάνηκε ενδιαφέρον και ήταν και πολλά τα χρόνια από τότε που είχα σταματήσει στο Κολωνάκι για καφέ. Βέβαια φρόντισε να το σκοτώσει αμέσως.

«Συχνάζει και ο Άδωνις, ξέρεις.»
Δεν το ήξερα αλλά τώρα που το έμαθα μου κόπηκε κάθε διάθεση για καπουτσίνο στο Κολωνάκι.
«Μετά τη δουλειά;» Αυτό σήμαινε κατά τις έξι.
«Μετά τη δουλειά.»

Τετάρτη και μέχρι να βρούμε να παρκάρουμε είχε πάει εφτά, δηλαδή εγώ να βρω να παρκάρω γιατί ο Αλέξης είχε αφήσει το αυτοκίνητό του στην εταιρία, «πού να βρεις τώρα χώρο στο κέντρο να παρκάρεις, να πάρουμε το δικό σου που είναι και πιο μικρό.» Δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά οι λέξεις φεύγανε από το στόμα του χωρίς να τις σκέφτεται. Τελικά παρκάραμε και φτάσαμε στο καφέ από ένα στενάκι που το ήξερε ο Αλέξης μιας κι από ότι φαίνεται ήταν συχνός πελάτης.

Καθίσαμε και πραγματικά σε έναν τοίχο υπήρχε το υλικό που δικαιολογούσε το όνομα του μαγαζιού. Στον έναν τοίχο και για δικαιολογία, σαν φερετζές, γιατί τίποτα άλλο στο μαγαζί δεν δήλωνε την αγάπη του καταστηματάρχη ή των πελατών του προς το αντικείμενο του ονόματος. Είπα, δεν θα προδώσω το όνομα.

Α, είπα καφέ, τελικά μόνο εγώ έπινα καφέ. Πολλοί τρώγανε και ακόμα πιο πολλοί απολαμβάνανε κρασί ή κάτι άλλο, που για καφέ δεν θα περνούσε πουθενά.

Τα ποτά μας ήρθαν και χαλαροί ανάψαμε τσιγάρο. Εγώ χαλαρός μετά από μια πολύ κουραστική μέρα στο γραφείο.

«Τον βλέπεις αυτόν;» Ο Αλέξης με σκούντησε. Γύρισα να κοιτάξω και είδα έναν μεσήλικα καραφλό με μια πολύ νέα κοπέλα να πίνουν κρασί.

«Είναι ο γνωστός σκηνοθέτης τάδε.» Τώρα εγώ που έχω μείνει στον Αγγελόπουλο, τον Βούλγαρη και τον Κούνδουρο κι αυτό ονομαστικώς και όχι φατσικώς, τον κύριο δεν τον αναγνώρισα. Έτσι ρώτησα. Όταν δεν ξέρεις ρωτάς.

«Τι ταινίες έχει γυρίσει;»
«Δεν ξέρω.»
«Δεν έχεις δει καμία του ταινία;»
«Όχι.»
«Και που ξέρεις ότι είναι γνωστός σκηνοθέτης;»
Καμία απάντηση αλλά καινούργιο σπρώξιμο.
«Ο Μίλτος.»
«Ποιος Μίλτος ρε Αλέξη;»
«Ο υπουργός.»
«Του Τσίπρα;»
«Ήταν υπουργός, τώρα δεν είναι.»

Επόμενη σκουντιά και τώρα είχα αρχίσει να σκέφτομαι μήπως έπρεπε να αλλάξω θέση.
«Η Σαπφώ.»
«Γκόμενα σου;»
«Όχι βρε,» χαζό χαμόγελο, «μακάρι. Η τραγουδίστρια.»
«Και τι τραγουδάει;»
«Κοίτα σκίσιμο, κοίτα τι φοράει. Πάω στοίχημα δεν φοράει εσώρουχα.»

Η κατάσταση είχε γίνει μετά από λίγο σκουντιά και γουλιά καφέ. Είδαμε την Ελένη, την Γιούλα, τον Παύλο, τον Πάνο και τον Δημήτρη, μερικούς με το επώνυμο άλλους πιο φιλικά, με το μικρό. Όλοι με τίτλο. Ο σκηνοθέτης, ο συγγραφέας, η ηθοποιός, ο υπουργός, της τάδε οικογένειας, ο εφοπλιστής, η τραγουδιάρα, το μίνι, το μάξι, το γουνάκι.

Στα τρία τέταρτα μ’ εμένα να έχω τελειώσει με τον καφέ μου και τον Αλέξη στο δεύτερο ποτήρι- ό,τι ήταν αυτό το κοκκινωπό πράγμα που έπινε, του είπα ότι ξαφνικά ένιωσα πολύ κουρασμένος, ήταν και μεσοβδόμαδα και αποχώρησα ευχαριστώντας τον γιατί είχε δίκιο. Ο Αλέξης, τίτλος: διευθυντής εσωτερικού, με τρέλανε κανονικά.

 

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s