Ο κανιβαλισμός της κλειδαρότρυπας

Επειδή έτυχε μέσα στις γιορτές, άφησα να περάσουν μερικές μέρες, περισσότερο με τη σκέψη ότι εμένα θα μου περνούσε, παρά γιατί δεν ήθελα να χαλάσω το γιορτινό πνεύμα των ημερών. Μάλιστα είναι ένα θέμα που ήθελα καιρό να αναφέρω, αν και έμμεσα το έχω κάνει μιλώντας παλαιοτέρα για τον τέως Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών, τον Κόλιν Πάουελ.

ovi_greece_0117_028aΓια όσους δεν ξέρουν για τι μιλάω, όταν ο Κόλιν Πάουελ – που να ξεκαθαρίσω, λίγα είναι αυτά με τα οποία συμφωνώ μαζί του ιδεολογικά – πρωτοέγινε υπουργός το 1989 και δίνοντας μια συνέντευξη σε νέους ανθρώπους στο μουσικό τηλεοπτικό κανάλι MTV, και στην ερώτηση πώς νιώθει με το γεγονός ότι είναι ο πρώτος Αμερικάνος μαύρος υπουργός ή καλύτερα ο πρώτος μαύρος σε τόσο υψηλή θέση σε αμερικανική κυβέρνηση και πώς τον αντιμετωπίζουν αυτοί που τον συναντούν, ο Πάουελ μετά από ένα λεπτό σιωπής και με το ακροατήριο να περιμένει την απάντηση κυριολεκτικά με κομμένη την ανάσα, είπε: «Όταν πηγαίνω επίσημη επίσκεψη στο εξωτερικό ή υποδέχομαι ξένο καλεσμένο, συστήνομαι σαν Κόλιν Πάουελ, υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ. Ποτέ δεν λέω, ο πρώτος μαύρος υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ.» Για λίγα δευτερόλεπτα το κοινό έμεινε βουβό μέχρι να καταλάβει τι είχε πει ο άνθρωπος που με την παρουσία του και μόνο, έγραφε ιστορία.

Γι’ αυτή του και μόνο τη φράση, τουλάχιστον για μένα, ο Κόλιν Πάουελ μπήκε στην ιστορία και παραδέχομαι ότι στη συνέχεια τον είδα με διαφορετικό μάτι, δεν ήταν πια ο Ρεπουμπλικάνος που εκπροσωπεί με τον καλύτερο (αν είναι δυνατόν) τρόπο ο Μπους και με τον χειρότερο ο Τραμπ. Ένας άνθρωπος αξιοπρεπής που είχε πολλά να πει και όφειλες να τον ακούσεις, άσχετο αν συμφωνούσες μαζί του ή όχι.

Τώρα θα μου πείτε, τι έκανε ο Πάουελ χριστουγεννιάτικα και τον αναφέρω. Τίποτα απολύτως που να έπεσε στην αντίληψη μου δεν έκανε. Ο λόγος του έκανε, και ο Τζωρτζ Μάικλ πέθανε.

ovi_greece_0117_028cΛίγο λόγω θέματος, πιο πολύ λόγω επαγγελματικής διαστροφής, διάβασα αρκετά από τα άρθρα που γράφτηκαν για τον κύριο Μάικλ. Όλα είχαν κατά κάποιο τρόπο κοινό τίτλο κάνοντας αναφορά στον μουσικό Μάικλ, πολλές φορές με λογοπαίγνια γνωστών του τραγουδιών. Μερικά παραδέχομαι πολύ έξυπνα. Αλλά, αν εξαιρέσουμε τους New York Times, Guardian (μια πραγματικά όμορφη παρουσίαση για τη μουσική του), Washington Post, BBC και πιθανώς μερικούς που δεν διάβασα εγώ, οι περισσότεροι, οι δραματικά περισσότεροι, από Βρετάνια και ΗΠΑ μέχρι Γαλλία, Γερμανία, Φιλανδία και φυσικά Ελλάδα περιόρισαν τη μουσική του πλευρά στον τίτλο και πιθανώς στην πρώτη παράγραφο στην εισαγωγή. Αυτό που ακολουθούσε δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τη τέχνη του μουσικού και τον λόγο που έγινε και γνωστός και αγαπητός, αλλά με την …κλειδαρότρυπα.

Σε κείμενο 850 λέξεων για να εκφράσει τη θλίψη του για τον ξαφνικό θάνατο του καλλιτέχνη, έντυπο με μεγάλο κοινό στη Βρετάνια, ανέφερε 43 φορές τη λέξη ομοφυλόφιλος. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι σε κάθε παράγραφο η ταμπέλα ήταν γραμμένη τουλάχιστον 2 φορές. Για φανταστείτε αντίστοιχο άρθρο για τον επίσης πρόσφατα αποθανόντα, Λέοναρντ Κοέν. Ο πρόσφατα αποθανών, γαμιάς γυναικών, Κοέν. Δεν πάει, έτσι δεν είναι; Για τον Κοέν όλοι μιλάνε για την τέχνη του, για το πόσο τους άγγιξε η τέχνη του, όχι για το αν πηδούσε και τι πηδούσε, έτσι δεν είναι; Μην σας προσβάλει ο λόγος μου, δυστυχώς αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Απεναντίας αυτό που θα έπρεπε να σας προσβάλει είναι το πόσο έχουν κερδίσει οι ταμπέλες. Αυτό που θα έπρεπε να σας προσβάλει είναι αυτός ο κανιβαλισμός της κλειδαρότρυπας, γιατί γι’ αυτό πρόκειται. Για κανιβαλισμό. Και πάρε και φωτογραφίες, κι αυτός ήταν ο πρώην εραστής, να και ο επόμενος. Α, και πώς χόντρυνε έτσι;

Ώστε τελικά για τους πολλούς, ο Τζωρτζ Μάικλ δεν ήταν ο συνθέτης και τραγουδιστής του Last Christmas, του Careless Whisper, του Jesus as a Child ή του Father Figure, αλλά …μια αδελφή; Και μάλιστα χοντρή; Αυτή είναι η κοινωνία μας ρε γαμώτο; Που η προσωπική ζωή του άλλου του γίνεται ταμπέλα και τον ταυτοπροσωπεί; Και το κάνει για καθαρά αρνητικούς και κουτσομπολίστικους λόγους; Τελικά παίζοντας με το υποσυνείδητο, ο Τζωρτζ Μάικλ ήταν μεγάλος καλλιτέχνης ΑΛΛΑ …αλλά αυτό το αλλά γίνεται κάτι που …εντάξει, καλά τον ακούσαμε αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας γιατί τον είχαν συλλάβει και μια δυο φορές σε περίεργη στάση. Ενώ ο γαμιάς ο Κοέν, και τι καλλιτέχνης που ήταν, και πόσο τον γουστάραμε, και πάρε και μια ανάλυση για το Suzanne να μη σου μείνει κουλτούρα για κουλτούρα.

Στην Ελλάδα κάναμε κι ένα βήμα παραπάνω. Τον κάναμε και δικό μας παιδί (κι ας είναι ό,τι να ‘ναι) γιατί σε κάποια συναυλία σήκωσε ελληνική σημαία και ο πατέρας του είναι ελληνοκύπριος… Αφαιρέσαμε το Κύπριος και κρατήσαμε το ελλήνο… που μας συμφέρει. Ξέχωρα ότι ελληνική σημαία έχει κρατήσει σε συναυλία του και ο Brendan Perry των Dead Can Dance αλλά Έλληνα δεν θα τον έλεγες, ο ίδιος ο Τζωρτζ Μάικλ ενώ τιμούσε την πατρίδα του πατέρα του, θεωρούσε τον εαυτό του Άγγλο.

Κοιτάξτε, ακόμα κι αν η κόρη μου πάρει το Νόμπελ μια μέρα, όσα σημαιάκια ελληνικά κι αν κρατήσει, η Φιλανδία θα την κατατάξει στα Νόμπελ της κι όχι η Ελλάδα. Σκληρό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα και οι ταμπέλες μπαίνουν γιατί βολεύουν εμάς και την κλειδαρότρυπα κι όχι αυτόν στον οποίο απευθύνονται.

Τον Τζωρτζ Μάικλ, και λυπάμαι που το λέω, λίγοι πιστεύω ότι τον τίμησαν, τίμησαν τη κλειδαρότρυπα και τα προσωπικά τους κόμπλεξ αλλά τον καλλιτέχνη δεν τον τίμησαν. Απεναντίας οι πολλοί πρόσβαλλαν τη μνήμη του. Και δυστυχώς δεν θα είναι ο τελευταίος, γιατί υπάρχουν πολλοί Τζωρτζ Μάικλ – χωρίς απαραίτητα τα ταλέντα του και την φήμη του – στην καθημερινότητά μας, που προσβάλλονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο συνέχεια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s