ovi_greece_0117_018b

Ενοχές ευχών …τω 2017

Η χρονιά που μας πέρασε ήταν πολύ σκοτεινή, μίζερη και με πολλές στιγμές που θα θέλαμε να μην είχαν έρθει ποτέ. Κι αυτό δεν περιορίστηκε στα μνημόνια, στην εφορία και στους λογαριασμούς. Ήθελε ντε και καλά να μπει στα σπίτια μας, να κάτσει στο τραπέζι μας, να καβαλήσει το κρεβάτι μας, να μας μεταδώσει τη μιζέρια και στην πολύ προσωπική μας καθημερινότητα.

Ovi_greece_0117_018a.gifΧρονιά του πιθήκου το 2016 για  τους Κινέζους, κι εμείς χοροπηδάγαμε σαν πιθήκια όλο το χρόνο γιατί ποτέ δεν ξέραμε από πού θα μας έρθει. Από την πρώτη φορά αριστερά θα μας έρθει, από την επομένη Κούλης θα μας έρθει, από τον Σόιμπλε ή την Λαγκάρντ, από τον Τσακαλώτο ή από τον Κατρούγκαλο, από την εφορία ή από τον δήμο, από τον Τραμπ ή τον Ερντογκάν; Η ουσία είναι ότι το 2016 γίναμε οι απόλυτοι καρπαζοεισπράκτορες. Ο καθένας που πέρναγε, έριχνε και την καρπαζιά του.

Και μη θεωρήσετε ότι αυτό ήταν ελληνικό προνόμιο. Το έχω γράψει πολλές φορές, ότι το μόνο που παγκοσμιοποιήθηκε ήταν η φτώχεια και η μιζέρια. Τώρα, προσθέστε και το σπορ του καρπαζοεισπράκτορα. Από Σκανδιναβία μέχρι Κίνα το μόνο χάσμα που μεγάλωσε ήταν αυτό μεταξύ των πλουσίων και φτωχών και μάλιστα έχει μεγαλώσει τόσο πολύ, που έχει εξαφανίσει πια αυτή την εικονική μικροαστική τάξη που ήταν δημιούργημα κυρίως της εκβιομηχάνισης του καταναλωτισμού και της υδροκεφαλίας των κρατικών μηχανισμών.

Αλλά και θρηνήσαμε το 2016. Δηλαδή τι θρηνήσαμε, καθημερινό μοιρολόι το κάναμε και κάθε πρωί ρωτούσαμε, σήμερα ποιος πέθανε; Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει και το φατσοβιβλίο για να ενημερωνόμαστε και να κάνουμε και κανένα λάικ στο θάνατο. David Bowie, Leonard Cohen, Gene Wilder, Muhammad Ali, Ronnie Corbett, Prince, Michael George, Debbie Reynolds και Carrie Fisher μερικά από τα ονόματα που θρηνήσαμε εφέτος. Μαύρο δάκρυ τα λάικ.

Προσέξτε, για να μην παρεξηγηθώ. Δεν υπάρχει τίποτα κακό με τη θλίψη που φέρνει ο θάνατος ενός επωνύμου που σε άγγιξε με την τέχνη του. Ειδικά όταν σε άγγιξε με την τέχνη του. Δεν υπάρχουν λέξεις για να αποδώσουν την προσφορά του Leonard Cohen για παράδειγμα στη τέχνη, και πολλοί – συμπεριλαμβανομένου κι εμένα – περάσαμε πολλές στιγμές της ζωής μας, ευαίσθητες στιγμές, με τη φωνή του κάπου γύρω μας ή σιγοψιθυρίζοντας (πάντα σκοτώνοντας τους στίχους) το Suzanne.

Αλλά την ίδια στιγμή και μάλιστα μια χρονιά όπως το 2016, ο θρήνος για όλους αυτούς τους επωνύμους είχε και κάτι το …λυτρωτικό, έτσι δεν είναι; Ήταν ένας θρήνος χωρίς ενοχές και υποχρεώσεις. Ενώ το οκτάχρονο κοριτσάκι από τη Συρία που ξεβράσανε πνιγμένο τα νερά σε κάποιο νησί του Αιγαίου; Πώς να θρηνήσεις γι’ αυτό χωρίς ενοχές; Γιατί που ήσουν εσύ όταν το κοριτσάκι, αυτό που μοιάζει με την κόρη σου όταν ήταν στην ίδια ηλικία, πνιγόταν και τι έκανες εκείνη τη στιγμή;

Θα μου συγχωρέσετε λίγη ωμότητα, και πάλι, δεν θέλω να παρεξηγηθεί το παράδειγμα. Ο David Bowie, ο υπέροχος καλλιτέχνης David Bowie, ο επαναστάτης και πρωτοπόρος David Bowie, έζησε μια ζωή που δεν θα ζήσουμε ποτέ το 99,999% της ανθρωπότητας και έκανε, απόκτησε, έζησε ή δοκίμασε πράγματα που εμείς ούτε να τα ονειρευτούμε μπορούμε. Έζησε τις πιο ακραίες καταστάσεις και δοκίμασε κάθε τι επιτρεπτό και απαγορευμένο. Και στο τέλος πέθανε σε ηλικία 69 ετών. Το κοριτσάκι το οκτάχρονο δεν γνώρισε καν τη φιλία, την αγάπη, το όνειρο και πέθανε, κι όχι μόνο πέθανε αλλά σε αντίθεση με τον David Bowie, ξεχάστηκε μετά από μια βδομάδα. Τον David Bowie ακόμα τον θρηνεί το φατσοβιβλίο κι εμείς ακόμα βάζουμε λάικ.

64 άτομα, όλοι Συριακής καταγωγής, πνιγήκαν στα νερά του Αιγαίου από τις αρχές του έτους, άλλοι 34 αγνοούνται. Ανάμεσα σε αυτούς 16 παιδιά κάτω των 12 ετών, υπάρχουν και μωρά. Όταν όλοι οι αριθμοί ενώνονται με αυτούς από Ισπανία, Ιταλία μέχρι Τουρκία και από Λίβανο, Ιράκ μέχρι Πακιστάν, το αποτέλεσμα είναι εφιαλτικό.

Το 2016 ήταν μια συνέχεια, πιθανώς και μια κορύφωση αυτού που συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία 15 χρόνια. Ο Τραμπ δεν εμφανίστηκε τώρα, αν θυμάστε τον δρόμο τον προετοίμασε η Σάρα Πάλιν πριν από 8 χρόνια στις ΗΠΑ. Η Ευρώπη δεν ξεκίνησε να διαλύεται χτες, πολλοί – συμπεριλαμβανομένου και του υπογράφοντα – έχουν τονίσει επανειλημμένα ότι  ξεκίνησε να διαλύεται από το 2004 με την βίαιη είσοδο του ευρώ στη καθημερινότητά μας και τις πολιτικές αποφάσεις/υποχωρήσεις/συμβιβασμούς (όλα βίαια) που πάρθηκαν τότε για να το υποστηρίξουν όπως το άνοιγμα σε 8 χούντες της ανατολικής Ευρώπης.

Αυτά τώρα είναι απλά παραδείγματα σε μια μάζα παραδειγμάτων, (από το περίφημο Brexit μέχρι τη δίκη της Χρυσής Αυγής και την παρουσία των μικροτσούτσουνων στην Ελληνική Βουλή), αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν ήταν το 2016 η καταστροφή, το 2016 κορύφωσε την καταστροφή που είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα κι άρχισε να μπαίνει και στο σπίτι μας. Και θα μπει πολύ περισσότερο γιατί κάποιοι της ανοίγουν βίαια την πόρτα χωρίς την άδειά μας. Το αν θέλετε να τους ονομάσετε Τσίπρα, Κούλη ή Αντωνάκη, Τραμπ ή Σόϊμπλε, δεν έχει καμία διαφορά, όλοι αυτοί ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού μας και θα δείτε ότι τους επομένους μήνες θα μας κάτσουν και τον καινούργιο καραγκιόζη, τον Ντόναλντ Τραμπ. Και σε όλα αυτά, έχουμε κι εμείς την ευθύνη μας. Γιατί πριν βάλει ο Τσίπρας τον κάθε καραγκιόζη στο  σπίτι μας, βάλαμε εμείς τον Τσίπρα στο κρεβάτι μας.

Γι’ αυτό ήταν καθαρτικός ο θρήνος για όλους τους David Bowie που έπαιζε ταυτόχρονα. Γιατί κάπου βαθιά μέσα μας από την πρώτη φορά αριστερά, τα μνημόνια μέχρι τον γελοίο Αμερικανό πολυεκατομμυριούχο, έχουμε και τις ενοχές μας. Πολύ περισσότερο για το οκτάχρονο κοριτσάκι που δεν καταδέχτηκαν ούτε ένα μονόστηλο (συνήθεια παλιά το μονόστηλο, αν και σήμερα λίγοι θα καταλάβουν την αναφορά) να της διαθέσουν στα Ελληνικά μπλογκ και ειδησιογραφικά σάιτ που μετράνε καθημερινά πόσο κι αν μεγάλωσε ο κώλος της Καρντάσιαν ή πώς τραγούδησε Χατζηδάκη μια σκυλού. Κι έτσι κάνουμε λάικ στον David Bowie.

Αλλά τι σημαίνει αυτό το ενοχές; Θα μου πείτε, τι ενοχές να έχω εγώ που ο ανεύθυνος πατέρας της την έβαλε στο σκυλοπνίχτη, Οκτώβρη μήνα, μαζί με άλλους 50 τρελούς για να περάσουν το Αιγαίο;

Ξέρετε, δεν έχω κανένα σκοπό να σας χαλάσω την πρωτοχρονιά. Θέλω μάλιστα να περάσετε καλά κι όπως ακριβώς σας ευχήθηκε όλη η ομάδα του Ovi, η κάθε σας μέρα το 2017 να είναι σαν την πρωτοχρονιάτικη που θα περάσετε καλά. Να είναι μέρες γεμάτες υγεία, χαρά και δημιουργία. Ακόμα και χρήμα. Ό,τι θέλετε εσείς.

Ούτε έχω σκοπό να σας βγάλω ενοχές, γιατί αυτό θα ήταν και λάθος. Ενοχές έχουμε για κάτι που κάναμε, όχι για κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε, ακόμα κι αν αυτό που μας κρατάει δεν είναι τίποτα άλλο από τον καναπέ μας.

Εγώ απλά θέλω να σας θυμίσω κάτι που το ξεχνάμε όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια που μας πλάκωσε ο καναπές και τα λάικ: Τις υποχρεώσεις μας. Και δεν εννοώ τις υποχρεώσεις προς το ΙΚΑ και την εφορία. …Και θα το σταματήσω εδώ ακριβώς γιατί αν δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει υποχρέωση …ό,τι και να πω παρακάτω θα πάει χαμένο. Ίσως το μόνο που μπορώ να συμπληρώσω είναι κάτι ..ινδιάνικο, λίγο παραφρασμένο: «αυτή τη Γη, αυτή τη δημοκρατία, αυτή τη χώρα, δεν την κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, ΤΗΝ ΔΑΝΕΙΖΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.»

Μέσα σε αυτή την πρόταση θε βρείτε και τις υποχρεώσεις μας.

Μέσα από την καρδιά μου και μοιραζόμενος με την υπόλοιπη ομάδα που απαρτίζει το Ovi Greek, τις πιο θερμές ευχές μας για ένα ευτυχισμένο 2017 σε όλους σας, με υγεία και δύναμη για σας, για τις οικογένειές σας και όσους εσείς αγαπάτε. Με δύναμη, γιατί τώρα τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.

Το άφησα για το τέλος αλλά έτσι γίνεται με τα καλά πράγματα, σήμερα ο Άγιος Βασίλης έφερε και πρωτοχρονιάτικο δωράκι που θα το βρείτε στη συνέχεια.

Θάνος Καλαμίδας

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ενοχές ευχών …τω 2017

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s