Χέρι ή πληκτρολόγιο;

Ζηλεύω αυτούς που γράφουν με το χέρι. Η αφεντιά μου ανήκει στη γενιά του πληκτρολογίου, με τον πρώτο μου Η/Υ έναν επίπεδο 80286 στις αρχές του ’90 ή ’91, ούτε δέκα χρονών. Μόλις είχα μάθει να γράφω σωστά με το χέρι, άρχισα να γράφω με το πληκτρολόγιο. Από τότε το χέρι περιορίστηκε αυστηρά στις σχολικές ασκήσεις.

Ποτέ δεν έδωσα σημασία στη διαφορά. Μέχρι που πρόσφατα και μετά από ένα-δυο χρόνια συστηματικής εξάσκησης στο γράψιμο, άρχισα να νιώθω πως κάτι λείπει από τα κείμενά μου, όμως χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι.

Ovi_greece_1216_091a.gifΕίχα διάφορα να κατηγορήσω για τα …κενά μου, με πρώτο και καλύτερο την έλλειψη χρόνου. Δυο μικρά παιδιά είναι υπεραρκετός λόγος για να γεμίζει η μέρα μου έτσι κι αλλιώς. Ύστερα ήταν η έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης-που συνήθως προέκυπτε από την έλλειψη χρόνου προσωπικού, η έλλειψη ησυχίας, η έλλειψη του κατάλληλου κι απομονωμένου χώρου, το λάθος φως, το λάθος γραφείο, διάφοροι παράγοντες (δικαιολογίες ίσως) για την έλλειψη πειθαρχίας στο γράψιμό μου και την υπερβολικά αργή εξέλιξη, ένα κάρο από λόγους για τους οποίους δεν μπορούσα να δω λίγο πιο πέρα από τις ίδιες μου τις λέξεις και να εντοπίσω τα λάθη ή τις ελλείψεις.

Ίσως πάλι όσο χρόνο και να είχα, πάντα θα έγραφα ξανά και ξανά το ίδιο κείμενο προσπαθώντας να το φέρω όσο πιο κοντά στο επιθυμητό, κι ίσως αυτό το επιθυμητό να μην το έβρισκα ποτέ.

Είναι μόλις δυο γεμάτοι μήνες που άρχισα να παίρνω το γράψιμο με το χέρι στα σοβαρά, και ακολουθώντας πάντα τη συμβουλή του Δάσκαλου ξεκίνησα με ένα Notebook που να με εμπνέει, με σκληρό μαύρο εξώφυλλο κι εσωτερική θήκη για το μολύβι-και γράφω πάντα με μολύβι, όχι όμως για να σβήνω μετά. Ποτέ για να σβήνω.

Ακόμα με δυσκολεύει πολύ. Τις στιγμές που το μυαλό μου γεμίζει από λέξεις και οι σκέψεις τρέχουν, το χέρι δεν προλαβαίνει να ακολουθήσει. Αλλά ακόμα κι έτσι βλέπω πως το κείμενο αρχίζει και παίρνει ζωή, το βλέπω από την αρχή με το ξεκούραστο χέρι και τα στρόγγυλα, καθαρά γράμματα, και καθώς γράφω όλο και πιο γρήγορα για να προλάβω το μυαλό μου τα γράμματα αρχίζουν και χαλάνε, κολλάνε το ένα με το άλλο, γέρνουν, κόβω λέξεις, καμιά φορά μετά δυσκολεύομαι ακόμα κι εγώ να τα διαβάσω. Έχει την ομορφιά του, παρόλα αυτά.

Μπορώ πια και παρακολουθώ όλη τη διαδικασία της δημιουργικότητας, βλέπω τις λέξεις που τρέχουν στο χαρτί όπως και οι σκέψεις στο μυαλό μου, ξεχωρίζω τα κομμάτια που έχω γράψει με το χέρι πιασμένο, βλέπω εμένα μέσα στις λέξεις, τον ενθουσιασμό, τη χαρά, το θυμό, και βλέπω ακόμα κι ένα παιδικό συνήθειο να ξυπνάει σιγά-σιγά: Ζωγραφίζω μικρές καρδιές, αστέρια και λουλούδια δίπλα σε λέξεις που εκείνη τη στιγμή έχουν ιδιαίτερη σημασία. Πιέζω περισσότερο ή λιγότερο το μολύβι στο χαρτί, υπογραμμίζω, κυκλώνω, γράφω πιο έντονα κάποιες λέξεις, κάποιες άλλες με μικρότερα και άλλες με μεγάλα γράμματα, ίσια ή κυματιστά. Άλλες φορές πάλι βάζω ένα μεγάλο και παχύ «Χ» πάνω από λέξεις όταν διορθώνω. Βελάκια που οδηγούν στο περιθώριο της σελίδας, σκέψεις που προστέθηκαν μετά, μουτζούρες, φατσούλες χαρούμενες και φατσούλες θυμωμένες, πράγματα που δεν μπορώ να κάνω με το πληκτρολόγιο όταν κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή. Ή, μπορώ να τα κάνω, αλλά είναι επιπλέον κινήσεις που δεν ανήκουν στη ροή της γραφής, έτσι θα με αποσυντόνιζαν περισσότερο. Με το πληκτρολόγιο απλά μαρκάρω τα λάθη και γράφω από πάνω τους.

Στον υπολογιστή βλέπω πάντα ένα φαινομενικά άψογο κείμενο, με ολόιδια πεντακάθαρα γράμματα στο λευκό φόντο, χωρίς ορθογραφικά λάθη, αποστειρωμένο, κρύο, και μερικές φορές …άδειο. Και τότε είναι που νιώθω ότι κάτι λείπει και ποτέ δεν ξέρω τι. Λείπουν λέξεις; Λείπουν σκέψεις; Ή λείπω εγώ; Όταν δεν μπορώ να δω τα ίδια μου τα συναισθήματα πίσω από τις λέξεις ή τα λάθη, όταν δεν παρακολουθώ όλη τη διαδικασία της δημιουργίας από την αρχή της, από την πρώτη λέξη, από το πόσο σημαντική μπορεί να είναι αυτή η πρώτη λέξη που θα φανεί από το πόσο …μεγαλόπρεπα θα σχεδιάσω το πρώτο γράμμα ή πόσο μέσα στο περιθώριο θα τη γράψω, νομίζω πως ξέρω τι λείπει τελικά κι όπως τα σκέφτομαι όλα αυτά, έδωσα και την απάντηση.

Η αλήθεια είναι και σαν παιδί του πληκτρολογίου πως δεν περίμενα ποτέ να βρω τόση ευχαρίστηση στο να γράφω με το χέρι, κι ας με δυσκολεύει ακόμα τόσο πολύ. Όμως είναι αλλιώς να κρατώ μπροστά μου το χαρτί. Να το διπλώνω και να το βάζω στην τσέπη μου, να το διαβάζω σε μια στιγμή και οποιαδήποτε στιγμή να μπορώ να γράψω κάτι παραπάνω, να έχω όλη αυτή τη χαρά της δημιουργικότητας και της εξέλιξης, που αν δεν το δοκίμαζα ίσως και να μη μάθαινα ποτέ πως υπήρχε. Ίσως να είναι κι αυτός ένας τρόπος εξέλιξης.

Κι αν το μυαλό μου ακόμα δεν μπορεί να πειθαρχήσει στους ρυθμούς που αντέχει το χέρι μου, είναι κι αυτό ένα ακόμα βήμα βελτίωσης που πρέπει να κάνω.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s