Χριστουγεννιάτικες πινελιές

Βάζω τη βενζίνη της βδομάδας σ’ ένα πρατήριο πολύ κοντά στο σπίτι…

Το βενζινάδικο σα στενάχωρο παντελόνι σ’ ένα σώμα που έχει πάρει πολλά κιλά και ζορίζεται να χωρέσει, είναι ένα υπόγειο στην ουσία κάτω από μια πολυκατοικία. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να εξυπηρετηθούν περισσότερα από 3 αυτοκίνητα συγχρόνως.

Ο βενζινάς, με σκούρο ύφος και πολύ γρήγορες κινήσεις, προσπαθεί να τελειώνει με το κάθε αυτοκίνητο γιατί όταν μαζεύονται πολλά, κλείνουν αναγκαστικά τον δρόμο. Φουλάρω, υπογράφω την κάρτα

  • Χρόνια πολλά, καλά Χριστούγεννα και μπαίνω να φύγω.

Ovi_greece_1216_068a.gifΓυρνάω το κλειδί και αντί για να ξεκινήσει η μηχανή, ακούγεται ένα ξύσιμο και η μίζα αγκομαχάει αδύναμη. Δεύτερο γύρισμα, χειρότερα. Το ρεύμα της μπαταρίας εξατμίζεται σαν πρωινή υγρασία σε αυγουστιάτικο πρωί… Τρίτη φορά και στην ουσία το ρεύμα έχει ήδη αναχωρήσει, μετανάστης που γυρεύει την τύχη του σε νέα πατρίδα…

Ο Βενζινάς σκοτεινιάζει ακόμα περισσότερο, τον καθυστερώ, αλλά σε 2 λεπτά φέρνει καλώδια και βάζω αμέσως μπροστά. Τι κάνεις πέντε η ώρα το απόγευμα, προπαραμονή Χριστουγέννων με ένα αυτοκίνητο που δεν πρέπει να σου σβήσει, γιατί η πεθαμένη μπαταρία δεν μπορεί να το ξεκινήσει ξανά; Το πάω έξω απ’ το σπίτι και ευτυχώς βρίσκω παρκάρισμα. Με τη μηχανή αναμμένη καλώ το μηχανικό. Είναι απ’ τις λίγες φορές που το κινητό είναι πραγματικά χρήσιμο.

Απαντάει και του λέω πως έμεινα από μπαταρία και αν μπορεί να με εξυπηρετήσει.
Την στιγμή που μιλάμε ακούω αλάρμ απ’ το ταμπλό και βλέπω πως η μηχανή έχει ανεβάσει και θερμοκρασία… Το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο από μια απλή μπαταρία… Τελικά καταλήγω με την οδική βοήθεια, διασχίζοντας τη μισή Αθήνα στο συνεργείο… Το φως έχει προ πολλού αναχωρήσει βιαστικό, παραχωρώντας τη θέση του στις ρέπλικες-λάμπες…

Η «γιορτινή» Αθήνα, που μόλις έχω διασχίσει, καθισμένη ανακούρκουδα περιμένει τη μοίρα της  που την καθορίζουν κάποιοι άφιλοι άνθρωποι ακαθορίστου σχήματος, χρώματος και ιδιοσυστασίας. Σαν να είναι σάιμποργκ προερχόμενοι από άλλο πλανήτη που όταν τελειώσουν την αποστολή τους θα ξαναφύγουν, έχοντας την εντύπωση πως επιτέλεσαν το καθήκον τους και δεν θα ρίξουν ούτε μια ματιά πίσω τους…

Το συνεργείο σβηστό με τα κάγκελα κατεβασμένα… Δεν με περίμεναν, σκέφτομαι. Πριν προλάβω να γυρίσω το κεφάλι μου τα δυο αδέρφια-μηχανικοί ξεπροβάλουν απ’ το απέναντι μαγαζί. Περίμεναν κάνοντας παρέα στο γείτονα!

Το αυτοκίνητο μεταφέρεται απ’ την πλατφόρμα της οδικής στο χώρο απ’ έξω απ’ το συνεργείο. Σε μισή ώρα έχουν λυθεί αυτά που πρέπει για να βρεθεί η βλάβη. Δεν είναι σίγουροι τι ακριβώς συμβαίνει… Δίνουμε ραντεβού για αύριο. Που είναι παραμονή Χριστουγέννων…

Φεύγω, ξέροντας πως δεν είναι ο θερμοστάτης, η τρόμπα νερού, δεν έχει κοπεί το λουρί του δυναμό, δεν είναι τα μοτέρ του βαντιλατέρ… Τι είναι;

Το άλλο πρωί μπαίνω στο μετρό για να γυρίσω στο συνεργείο.

Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο σταθμό τα κάλαντα ηχούν συνεχώς στ’ αυτιά μου… Παιδιά αλλά και έφηβοι, έχουν ξεχυθεί στην «γιορτινή» Αθήνα, προσπαθώντας να την σηκώσουν από την ανακούρκουδη στάση της… Στα μάτια τους βλέπεις την ελπίδα να μπαλώσουν καμιά τρύπα απ’ αυτές που η καθημερινότητα, αμείλικτη, ανοίγει σταθερά, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, στη ζωή τους…

Ο γνωστός κόμπος ανεβαίνει και πάλι κάνοντας ελεύθερη… ανάδυση στον οισοφάγο μου… Οι αδένες στα μάτια πλημυρίζουν και γίνομαι θέαμα –ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι- σ’ αυτούς που κάθονται απέναντί μου… Δεν μπορώ να κρατηθώ… Σκεπάζω με την παλάμη τα μάτια μου, κρεμώντας τα γυαλιά μου στη λαιμόκοψη του πουλόβερ… Τα κάλαντα συνεχίζουν να «επενδύουν» μουσικά την πορεία του τρένου προς τον τερματικό σταθμό… Ένα κοριτσάκι, το πολύ 8 χρονών, ψελλίζει χτυπώντας άρρυθμα το τρίγωνό του, «Χριστός γεννάται σήμερον…» και ένα μεγαλύτερο παιδί την ακολουθεί σε μικρή απόσταση, κρατώντας στα χέρια του το μπουφάν της κι ένα μπουκαλάκι νερό… Ο προστάτης αδερφός…

Το κύμα των κόμπων που ανεβαίνουν αποκτάει συχνότητα βεγγαλικών που σκάνε απανωτά στον ουρανό της θλίψης μου… Βεγγαλικά μελαγχολίας για μια ζωή που μοιάζει χαμένη από δω και πέρα… Για όλους. Ακόμα και γι’ αυτούς που θέλουν να πάρουν όλο τον πλούτο του πλανήτη στην κατοχή τους…

Τι απογοήτευση…

Τόση γνώση αποκτημένη με τόσων αιώνων προσπάθειες από χιλιάδες εμπνευσμένους ανθρώπους και να νικάει στο τέλος το Κακό και η Άγνοια…

Κρίμα…

Στο συνεργείο το αυτοκίνητό μου περίμενε στωικά να φτιαχτεί για να με μεταφέρει ξανά στους δρόμους…

Καλά Χριστούγεννα ή μήπως να πω καλή Ανάσταση;

Προπαραμονή Χριστουγέννων.

Σωτήριο έτος; 2013.

Γιώργος Καλατζής

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s