Ιστορίες Παράνοιας

Όσο γνωρίζω ανθρώπους, τόσο απομακρύνομαι από όλους. Δεν υπάρχει χρόνος. Είναι άνθρωποι με τους οποίους θέλω να έρθω πιο κοντά, άνθρωποι με τους οποίους έχω πολλά κοινά, άνθρωποι έτοιμοι να με ακούσουν κι άλλοι που περιμένουν να τους ακούσω εγώ. Άνθρωποι που έχουν πράγματα να μου μάθουν. Αλλά όσο παράδοξα βρίσκω κι άλλους, κι άλλους, τόσο πιο μακριά στέκομαι και τους κοιτάζω.

Ovi_greece_1216_066a.gifΑντίθετα, έρχομαι πιο κοντά με ανθρώπους που δε με ενδιαφέρουν καθόλου-όχι ότι έχουν κάτι κακό ή στραβό- για παράδειγμα με τον ταχυδρόμο που πετυχαίνω πάντα στην πόρτα όταν βγαίνω, λες και με κάποιον τρόπο έχουμε συνεννοηθεί για να συναντηθούμε. Με τη φουρνάρισσα, που πάντα θέλω να της πω ότι το ψωμί της δε μου αρέσει αλλά πηγαίνω επειδή είναι κοντά. Πάντα όμως καταλήγουμε σ’ αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που κρατάει η επαφή μας – «ένα κιλό ολικής», «2.20», να συζητάμε γι άλλα. Με τον ΔΕΗτζή που έρχεται όλο και συχνότερα να μου κόψει το ρεύμα. Με την ταμία στο κατάστημα κινητής τηλεφωνίας που θα πάω να πληρώσω το λογαριασμό.

Δημιουργώ σχέσεις με ανθρώπους αδιάφορους για μένα κι εκείνοι μαζί μου, και όλοι μας ξέρουμε πως αυτές οι σχέσεις μας είναι μάταιες και χωρίς σκοπό. Ακόμα χειρότερες οι σχέσεις που δημιουργήθηκαν από το τίποτα κι από την έλλειψη χρόνου, με τις ταμίες στο σούπερ μάρκετ.

Πόσα τελικά ξέρει η ταμίας του σούπερ μάρκετ για μένα; Πολύ περισσότερα από όσα ξέρουν άλλοι, που υποτίθεται είμαστε πιο κοντά και μας συνδέουν αναμνήσεις, ή δεσμοί αίματος. Κι αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο τρομακτικό κι αστείο. Γιατί κανείς δεν ξέρει καλύτερα από την ταμία του σούπερ μάρκετ τι θα μαγειρέψω σήμερα, τι γάλα πίνουν τα παιδιά μου, και τι χαρτί υγείας αγαπά ο πισινός μου. Κανείς δεν ξέρει καλύτερα πόσο συχνά αλλάζω ξυραφάκια, ή αρωματικό τουαλέτας, ή αν έχουν σκώρο οι ντουλάπες μου. Κανείς δεν ξέρει πόσα λεφτά διαθέτω τελικά για τις καθημερινές ανάγκες του σπιτιού μου, εκτός από την ταμία που περνάει τα πράγματά μου από τον πάγκο της, χτυπώντας τα barcode. Κι εκεί έχει αναπτυχθεί πλέον μια σχέση στοργής, κάπου εκεί στον άθλιο βασικό μισθό της, κάπου εκεί στις μέρες που θα περάσω από το ταμείο της με εφτά πακέτα μακαρόνια-ένα για κάθε μέρα της εβδομάδας-και δυο μπουκάλια κέτσαπ. «Αφραγκίες;» «Άστα να πάνε.» – Και κούνημα του κεφαλιού κι από τις δυο μας.

Τότε η σχέση μας προχωράει ένα βήμα παραπέρα. Ξέρει τα πιο μεγάλα μου μυστικά. Πότε έχω λεφτά. Πότε δεν έχω. Και μου δείχνει τη συμπαράστασή της στο δράμα μου, περνώντας τις φρυγανιές απαλά, μη σπάσει καμία. Τα μακαρόνια προσεκτικά, μη γίνουν μέχρι το σπίτι μακαρονάκι κοφτό. Περνώντας στη ζούλα και δυο γλυφιτζούρια για τα παιδιά.

Αυτά σε αντίθεση με άλλους ανθρώπους, που στο κακό που συμβαίνει γύρω τους και στη ζωή τους αντιδρούν με κακία. Υπάρχουν και κάτι ταμίες, που προφανώς υπακούοντας στους νέους νόμους των ανθρώπινων σχέσεων της κρίσης- απομάκρυνση από τους κοντινούς-στενότερη επαφή με τους αδιάφορους-και μη έχοντας άλλο πρόσωπο κοντά τους για να μιλήσουν, χτυπούν τις φρυγανιές μου μέχρι να τις κάνουν τρίμμα και τα μακαρόνια μου μέχρι να γίνουν φιδές. Η γροθιά τους στο κατεστημένο έρχεται με τη μορφή ανελέητης επίθεσης στα προϊόντα μου. Κι εγώ γυρίζω σπίτι με τσατσαλιασμένα ψώνια και διαγράφω ακόμα ένα αδιάφορο πρόσωπο από τη λίστα των πιο κοντινών μου.

Κατερίνα Χαρίση

*************************************

Ιστορίες Παράνοιας #1#2#3#4#5#6

 

Advertisements

14 σκέψεις σχετικά με το “Ιστορίες Παράνοιας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s