Φιλία και διαδίκτυο #3

Να σε βλέπω να γελάς…

Αχ, αυτό το facebook! Ευχή και κατάρα, αδερφέ μου! Όσο αδιάκριτο, άλλο τόσο μπορεί να γίνει.. όχημα της διακριτικότητας. Και θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ…

ovi_greece_1216_065aΌταν έφυγα για πρώτη φορά από το σπίτι μου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ούτε κινητά υπήρχαν, ούτε διαδίκτυο. Ο πατέρας μου δε, είχε φάει ένα κόλλημα με το θέμα του τηλεφώνου και ενώ μου είχε εξοπλίσει ένα υπέροχο φοιτητικό σπιτάκι – σαν κουκλόσπιτο ήταν – αρνιόταν πεισματικά να μου βάλει τηλέφωνο – ειλικρινά, ποτέ μου δεν κατάλαβα το γιατί! Τέλος πάντων, ευτυχώς που υπήρχε και ο κυρ Γιώργος, ο ψιλικατζής, και πού με έχανες, πού με έβρισκες, όλο εκεί ήμουν! Όταν πια έπαιξε και το πρώτο μεγάλο love story, ένας τρελός εξ αποστάσεως έρωτας με μεγάλη χιλιομετρική απόσταση να χωρίζει τον έναν από τον άλλο, ε.. τότε, ο άνθρωπος κόντεψε να τοποθετήσει και μπερζέρα δίπλα στο τηλέφωνο του ψιλικατζίδικου! Εκεί μου τηλεφωνούσε ο έρωτας κι ο κυρ Γιώργος, ο κακομοίρης, μου χτύπαγε το θυροτηλέφωνο, για να κατέβω σε 10 λεπτά, που θα ξαναέπαιρνε ο έρωτας να μιλήσουμε, αφού πρώτα είχε ρίξει το συνθηματικό! Από εκεί έπαιρνα κι εγώ τους γονείς μου κάθε βράδυ, γύρω στις 9, με άκουγαν, τους άκουγα, λέγαμε την καληνύχτα μας και μετά, την άλλη μέρα το πρωί. Το τι θα μπορούσε βέβαια να έχει μεσολαβήσει από τις 9 το βράδυ, μέχρι τις 9 το πρωί της επόμενης μέρας, κανένας δεν το γνώριζε. Απορώ πώς το άντεξε η μάνα μου, που ακόμα και σήμερα, αν της έδινα το ελεύθερο, θα με έπαιρνε στη δουλειά κάθε μία ώρα για να μάθει αν… Τέλος πάντων…

Πέρασαν τα χρόνια, έφυγε και το δικό μου το παιδί, εκεί πέρα μακριά “στα ξένα” – και πώς τα φέρνει η άτιμη η ζωή, όταν έφυγα εγώ για την Αθήνα, οι γονείς μου έμειναν στα βόρεια και τώρα το παιδάκι μου είναι στα βόρεια μ’ εμένα εγκλωβισμένη στα νότια – έφυγε, που λέτε, και έχασα μέσα από την αγκαλιά μου το κοριτσάκι μου, τη χαρά και την ομορφιά του σπιτιού μου και ορκίστηκα στον εαυτό μου, να μην γίνω σαν τη μάνα μου! Να στέκομαι πάντα “δίπλα της”, από τόση απόσταση όμως, ώστε το παιδί μου, το καμάρι μου, η ψυχή της ψυχής μου, να μην αισθάνεται ότι της κόβω την αναπνοή. Της έβαλα και τηλέφωνο στο σπίτι, με ένα ωραιότατο πακέτο σταθερής και ιντερνέτ, για να αισθάνεται ασφαλής και… την άφησα ελεύθερη να κουμαντάρει τη συχνότητα της επικοινωνίας. Καλέ, φυσικά και μιλάμε καθημερινά, συνέχεια και πολλές φορές μέσα στη μέρα! Δεν σας λέω αυτό! Σας λέω, ότι προσπαθώ να μην την πρήζω! Και εννοείται, ότι ανησυχώ διαρκώς, όπως όλοι οι γονείς – αυτά δεν αλλάζουν από γενιά σε γενιά! Αυτό που προσπαθώ να πω είναι, ότι αν και έχω χορηγήσει όλο το πακέτο – σε αντίθεση μ’ αυτό που είχαν κάνει οι δικοί μου γονείς – προσπαθώ να στέκομαι όσο πιο διακριτικά γίνεται – δεν ξέρω αν το πετυχαίνω πάντα, το παλεύω πάντως!…

Facebook λοιπόν και… έχεις μιλήσει με το βλαστάρι σου στο τηλέφωνο, το έχεις ακούσει σε καλή (ή σε κακή) διάθεση και κάποια στιγμή, πέφτει και η καληνύχτα της ημέρας. Αναλόγως με τον τόνο της φωνής του, χαίρεσαι ή ανησυχείς, κοιμάσαι ή ξενυχτάς και σκέφτεσαι, είσαι ήρεμη ή σε ζώνουν τα φίδια. Λοιπόν, η καλύτερη διαδικτυακή μου εμπειρία τα δύο τελευταία χρόνια που το παιδί μου είναι μακριά, είναι… το τσεκ ιν της στο φβ!…

Μάλιστα! Εκείνο το τσεκ ιν με την παρέα της, που θα δηλώνει ότι βρίσκεται κάπου, όπου είναι καλά, περνάει καλά και είναι χαρούμενη! Αν συνοδεύεται δε κι από φωτογραφία, τι άλλο θέλω για να κοιμηθώ ήρεμα; Τι παραπάνω θέλω και γιατί να της τηλεφωνώ συνέχεια και να την ενοχλώ; Να σε βλέπω να γελάς! Τι περισσότερο απ’ αυτό; Να σε βλέπω να γελάς και να γαληνεύει η ψυχή μου! Τι πιο πολύ και γιατί να σε ενοχλώ με ερωτήσεις και άλλα συναφή αδιάκριτα, ατέρμονα και κουραστικά επαναλαμβανόμενα, όταν βλέπω μπροστά μου το χαμόγελό σου, στις 3 παρά τα ξημερώματα; Τίποτα. Μου είναι αρκετό. Μου είναι αρκετό, να σε βλέπω να γελάς, για να κοιμηθώ ήρεμα κι απόψε!…

Μην ακούσω τώρα τίποτα big brother και ανοησίες τέτοιου τύπου! Αυτό δεν είναι παρακολούθηση, αντιθέτως μάλιστα! Καθένας, αυτό που θέλει να κάνει, θα το κάνει, με ή χωρίς τον έλεγχο του γονιού ή της… αστυνομίας και μάλιστα, χωρίς να χρειάζεται καν να τον χωρίζουν τόσα χιλιόμετρα! Το θέμα μας δεν είναι εκεί. Το θέμα μας είναι, ότι το διαδίκτυο μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά προς κάθε κατεύθυνση, αν αποφασίσεις να το χρησιμοποιήσεις δημιουργικά και όχι… κατασκοπικά!

Τώρα.. συνήθως πάνω στο 2μηνο με 3μηνο το πολύ, αυτό το διαδικτυακό χαμόγελο μετατρέπεται σε ένα αφόρητο στερητικό σύνδρομο και θέλεις πια να δεις το κοριτσάκι σου από κοντά, να χαϊδέψεις μαλλιά, να μυρίσεις επιδερμίδα, να πας μαζί της για καφέ, να κουβεντιάσεις, να συμφωνήσεις, να διαφωνήσεις, να μαλώσεις και να μαλλιοτραβηχτείς, μέχρι την… επόμενη φορά, που θα ξαναχωρίσετε και θα ξανασμίξετε! Μέχρι τότε όμως…

…να σε βλέπω να γελάς!!!…

Λίλιαν Μπαντάνη

****************************************

Φιλία και διαδίκτυο: #1 #2#3

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s