Πρώτος χρόνος Ovi Greece και πολλές απαντήσεις

ovi_greece_1216_058aΠριν από μερικά λεπτά και τελείως συμπωματικά, τελείωσα με το επετειακό μου άρθρο για το αγγλόφωνο Ovi και την επέτειο των 12 ετών συνεχούς και καθημερινής παρουσίας στο διαδίκτυο.  Και αυτή τη στιγμή σταμάτησα, κοιτώντας την πρόταση που μόλις έγραψα. Ο λόγος δεν ήταν ότι σκεφτόμουν τι θα ακολουθήσει – αυτό το ήξερα – αλλά γιατί ένιωσα ότι πριν από ένα χρόνο ακριβώς, – στην ανάλογη χρονική στιγμή – είχα γράψει την ίδια περίπου πρόταση σαν εισαγωγή για το Ovi Greece που μόλις ξεκινούσε. Ένας χρόνος με το Ovi Greece, καθημερινή παρουσία στο Ελληνόφωνο διαδίκτυο όπως το αγγλόφωνο, αλλά …ένας χρόνος φτάνει για να το χαρακτηρίσει; Να το περιγράψει; Και πόσες είναι οι ομοιότητες ή οι διαφορές του με το αγγλόφωνο πέραν της γλώσσας;

Όμως πριν φτάσουμε εκεί, μια σχετικά μεγάλη παρένθεση σε ένα θέμα που έχει χρειαστεί να γράψω, τουλάχιστον στην αρχή συχνά και στην αγγλόφωνη έκδοση του περιοδικού.

Το Ovi φτιάχτηκε πριν 12 χρόνια από μια μικρή ομάδα από το χώρο των ΜΜΕ και της τέχνης γενικότερα, με έδρα τη Φιλανδία και με δυο βασικούς στόχους της ίδιας βαρύτητας.

Ο πρώτος μας στόχος ήταν να δημιουργήσουμε ένα περιοδικό άποψης για ό,τι θέμα μπορεί να ενδιέφερε τον καθένα μας,  χωρίς περιορισμούς και διακρίσεις σημαντικότητας. Κίνητρο γι’ αυτή την απόφαση ήταν οι ίδιες μας οι εμπειρίες. Όλοι είχαμε ζήσει τη λογοκρισία και την αυτολογοκρισία, και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις είχε γίνει και λόγος για να χάσουμε τη δουλειά μας. Όλοι είχαμε δει ανθρώπους που η μόνη τους σχέση με τα ΜΜΕ ήταν να διαβάζουν τις αθλητικές σελίδες στην τουαλέτα ή να χρησιμοποιούν τις εφημερίδες για να τυλίγουν σκουπίδια.  Κι ύστερα αυτοί οι ίδιοι να γίνονται ιδιοκτήτες, αρχισυντάκτες κι εκδότες, αυτοί που μέχρι χτες συντηρούσαν ψαράδικα ή βιντεοκλάμπ και είδαν στον τύπο μιας άλλης μορφής αρπαχτή. Όλοι μας είχαμε αηδιάσει με ανθρώπους  που χρησιμοποιούσαν τα ΜΜΕ για να προβάλουν το εγώ τους ή τα συμφέροντά τους, ακόμα και να εκβιάσουν. Τα παραδείγματα δυστυχώς είναι πραγματικά και καθόλου υπερβολικά.

Για όλους αυτούς τους λόγους που μας έπνιγαν και πολλούς ακόμα, ήταν σημαντικό για μας να φτιάξουμε κάτι  για να μπορούμε να αναπνεύσουμε. Ταυτόχρονα θέλαμε να μοιραστούμε αυτό το χώρο με άλλους που είχαν τα ίδια προβλήματα και την ίδια αίσθηση με εμάς, αδιάφορα αν ήταν ή όχι στο χώρο, και αυτό γιατί όλοι μας, στην πορεία μας, είχαμε δει ταλέντα να χάνονται άδικα ή ποτέ να μη βγαίνουν γιατί φοβηθήκαν τα …κυκλώματα. Εδώ κάπου μπαίνουμε και στον δεύτερο σκοπό του Ovi.

Οι περισσότεροι από την αρχική ομάδα και ειδικά ο Asa κι εγώ, είμασταν μετανάστες σε μια χώρα στην οποία για μεγάλο διάστημα δεν μιλούσαμε τη γλώσσα, και μάλιστα σε έναν επαγγελματικό χώρο που το κυριότερό σου εργαλείο είναι η κατοχή της γλώσσας. Παράλληλα και οι δυο μας  – και ειδικά εγώ – είχαμε μπει στο χώρο σε συνθήκες που πολύ φοβάμαι δεν έχουν αλλάξει, παρά το πέρασμα του χρόνου.

Μιλώντας μόνο για την προσωπική μου εμπειρία, αν και το ξεκίνημά μου στην Ελλάδα ήταν σε επώνυμα ΜΜΕ, πέρασα όλη τη διαδικασία της …γαλέρας, για να χρησιμοποιήσω την νεοελληνική ορολογία. Αυτό σημαίνει ότι τα πρώτα τρία χρόνια δούλεψα αμισθί, που τα ακολουθήσαν άλλα δύο, εξ’ ίσου αμισθί, ή με αμοιβές πείνας εκτός Ελλάδος, και τονίζω ότι αυτό συνέβη σε επώνυμα ΜΜΕ με μεγάλη τότε οικονομική επιφάνεια. Και μη θεωρήσετε ότι τουλάχιστον …έγραφα, γιατί και σε αυτό θα κάνετε λάθος. Τα πρώτα χρόνια έγραφα ό,τι οι άλλοι θέλανε, που συμπεριελάμβανε από διανυκτερεύοντα φαρμακεία μέχρι κηδείες. Αυτά, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή κάποιος θα κοίταζε και κάτι που εγώ είχα γράψει πέρα από τα διανυκτερεύοντα, και θα αποφάσιζε ότι άξιζε να τυπωθεί.

Αυτή η κατάσταση δημιούργησε έναν διττό σκοπό για το Ovi: Από τη μια πλευρά να δώσουμε την ευκαιρία σε όποιον νέο ή όποιον νεοεμφανιζόμενο ενδιαφερόταν να δείξει τη δουλειά του (το γραπτό του, φωτογραφίες, γελοιογραφίες κλπ.) και παράλληλα να δημιουργήσουμε ένα ζωντανό portfolio. Για φανταστείτε να είσαι άνεργος σε όποια χώρα εκτός Ελλάδας και να πηγαίνεις για συνέντευξη για δουλειά σε ΜΜΕ, και η απάντηση στην ερώτηση «πότε δημοσιεύθηκε για τελευταία φορά δουλειά σας,» να είναι… «πριν από πέντε χρόνια». Ή, «δεν έχει εκδοθεί ποτέ κείμενό μου». Και σας πληροφορώ ότι υπάρχουν πολλοί μετανάστες με εμπειρία και σπουδές στα ΜΜΕ, ακόμα κι από την Ελλάδα που ζουν αυτή την κατάσταση.

Ίσως εδώ είναι το κατάλληλο σημείο να σημειώσω ότι το Ovi είναι μια πόρτα πάντα ανοιχτή σε όσους θέλουν να συμμετάσχουν, σε ό,τι επίπεδο αυτοί επιθυμούν, και πάντα καταλαβαίνοντας τι κάνουμε και ποιοι είναι οι σκοποί μας. Το μέιλ μου είναι γνωστό και η όποια συμμετοχή σας θα είναι ευπρόσδεκτη.

Αυτοί οι αρχικοί σκοποί του Ovi δεν έχουν αλλάξει μέσα σε αυτά τα 12 χρόνια, και δεν έχουμε κανέναν σκοπό να τους αλλάξουμε, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Αυτό συμπεριλαμβάνει και τον εθελοντισμό του Ovi.

Ovi_greece_1216_058c.gifΤο Ovi είναι εθελοντικό σε όλες του τις πλευρές και διαστάσεις. Αυτό σημαίνει και πως ό,τι γίνεται, η όποια παραγωγή του Ovi και του Ovi project, διατίθεται δωρεάν. Ο λόγος είναι πάλι διττός: Για να διατηρηθεί η ανεξαρτησία του και η ελευθερία έκφρασης, δεν υπάρχει περίπτωση εξάρτησης από διαφημίσεις ή χρηματοδότες, συνδρομές ή ο,τιδήποτε άλλο που συμπεριλαμβάνει την ανταλλαγή χρήματων. Γι’ αυτό κι όλες οι εκδόσεις του Ovi είναι πάντα δωρεάν.

Το Ovi είναι ένα περιοδικό ψηφιακό που έχει έξοδα, δεν είναι μπλογκ που το δανείζει η Google δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι είναι ιδιωτικό. Έχει έξοδα λειτουργικά που συμπεριλαμβάνουν από έξοδα provider μέχρι έξοδα συντήρησης, και για να σιγουρευτούμε για την ελευθερία του αλλά και την ασφάλειά του, από το 2006 έχει και δικό του σέρβερ. Για να απαντήσω λοιπόν στη πιο συχνή ερώτηση που έχει αρχίσει να γίνεται κι από την Ελλάδα τελευταία, εγώ ο ίδιος λειτουργώ με …γερμανικό σύστημα. Τέσσερεις μέρες δουλεύω για τον εαυτό μου και την πέμπτη για το Ovi, καλύπτοντας όλες του τις ανάγκες. Και ναι, αυτό το κάνω γιατί αφενώς πιστεύω σε αυτό που κάνω, αφετέρου γιατί είναι πολύ μικρή θυσία μπροστά σε αυτά που το Ovi προσφέρει σε πολλούς, ακόμα και σε μένα. Ξέρω ότι αυτό δεν το κάνουν πολλοί συχνά, αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου ούτε εξαίρεση, ουτε τον τρελό του χωριού, τον θεωρώ μάλλον κανόνα, και απορώ γιατί δεν το κάνουν κι άλλοι. Αυτό για να τελειώσουν οι απορίες του πώς και του γιατί, ειδικά από ανθρώπους του χώρου στην Ελλάδα.

Στα 12 χρόνια του Ovi, ζήσαμε πολλές και πολλές φορές απίθανες καταστάσεις. Από το να ανακαλύπτουμε ότι κάποιος είχε φτιάξει mirror σάιτ που έβαζε διαφημίσεις προσπαθώντας να βγάλει λεφτά με τη δική μας δουλειά, από αποχωρήσεις συνεργατών που είχαν απλώσει Oviμέτρο (σε αυτό θα επανέλθω σύντομα) ή παραβήκαν τις κόκκινες γραμμές μας, μέχρι δικαστικές μάχες με πιο χαρακτηριστική αυτή για το όνομα Ovi, με μεγάλη πολυεθνική στο διεθνές δικαστήριο για τα πνευματικά δικαιώματα. Ίσως αξίζει εδώ να μνημονεύσω ότι στη συγκεκριμένη δίκη ο αντίλογος ήταν ότι δεν είχα το δικαίωμα να χρησιμοποιώ το όνομα Ovi γιατί είναι …φιλανδική λέξη κι εγώ είμαι Έλληνας! Το απίθανες  καταστάσεις που λέγαμε.

Για τις εξηγήσεις τώρα. Το Ovi έχει κάποιες πολύ συγκεκριμένες και απαράβατες κόκκινες γραμμές. Το Ovi είναι περιοδικό που παλεύει για τη δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου και είναι ξεκάθαρα εναντίον του ρατσισμού, του φασισμού, και κάθε μορφής διακρίσεων. Δεν υπάρχουν εκπτώσεις και «αλλά», όταν κάποιος παραβαίνει αυτές τις αρχές. Η δημοκρατία δεν είναι αλά καρτ και αυτό το γράφω συχνά στα κείμενά μου, τη σέβεσαι σε όλες της τις πλευρές και διαστάσεις, είναι τρόπος ζωής και έκφρασης και δεν υπάρχουν αλλά. Τελεία και παύλα. Κι εδώ κολλάει και η σημασία του εθελοντισμού και του Oviμετρου, ένα φαινόμενο που δυστυχώς συχνά συναντάω και στις NGOs. Εθελοντισμός σημαίνει ότι προσφέρω ό,τι μπορώ, όταν μπορώ και όταν μου το επιτρέπουν οι συνθήκες. Δεν υπάρχουν ανταγωνισμοί, ποιος κάνει πιο πολλά και ποιος κάνει λιγότερα. Δεν υπάρχουν παράσημα στον εθελοντισμό και λυπάμαι για όσους έχουν καταλάβει λάθος.

Ίσως εδώ θα ήταν καλό να προσθέσω και κάτι. Αν έχετε παρατηρήσει, πολλές φορές αναφέρομαι στο Ovi και στο Ovi project. Ο λόγος είναι ότι το Ovi project ξεφεύγει από τα όρια του περιοδικού και περνάει στον ακτιβισμό. Σαν Ovi project αυτά τα 12 χρόνια πέρα από την υποστήριξή μας σε οργανώσεις και NGOs, έχουμε συμμετάσχει ή οργανώσει ομιλίες, εκθέσεις, συμπόσια ή παρουσιάσεις στην Φιλανδία ή σε άλλες χώρες με τη βοήθεια του διαδικτύου. Γι’ αυτό άλλωστε το Ovi έχει βραβευτεί από οργανώσεις και οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με το βραβείο σεβασμού για την προσφορά του στην ελευθερία του λόγου.

Τις βραβεύσεις και την αποδοχή που έχει το Ovi δεν τις διαφημίζουμε, δεν τις προωθούμε και δεν τις χρησιμοποιούμε σαν εργαλείο μάρκετινγκ. Γενικά το Ovi έχει πολύ χαμηλό προφίλ. Αυτό δεν έχει μόνο να κάνει με το ότι δεν έχουμε κανένα οικονομικό συμφέρον για να μπούμε σε παιχνίδια μάρκετινγκ, αλλά έχει να κάνει και με την αρχή του εθελοντισμού που για μας επεκτείνεται ακόμα και στον αναγνώστη. Θέλουμε ο αναγνώστης να μας επιλέξει εθελοντικά γνωρίζοντας τι εκφράζουμε. Δεν θέλουμε να έρθει κοντά μας περιμένοντας να βρει την τελευταία φωτογραφία της Καρντάσιαν ή το τελευταίο κουτσομπολιό με πρωταγωνιστή έναν βουλευτή. Αυτό -και το ξέρουμε- μετρά 12 χρόνια, που σημαίνει ότι έχουμε σταδιακά χτίσει ένα σεβαστό αριθμό καθημερινών αναγνωστών που απαριθμεί σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες (αριθμοί που έχουν πιάσει και επταψήφια στοιχεία, δεν είναι από κάποια Alexa αλλά μέσα από τον σέρβερ μας), που συνέχεια αυξάνονται και είναι πιστοί στο Ovi. Όλα αυτά σημαίνουν ότι το Ovi και το Ovi project έχουν μια αμφίρροπη σχέση με τον αναγνώστη μιας και τον κάνουν μέρος του.

Την ώρα που το Ovi γιορτάζει τον 12ο χρόνο του σαν σάιτ, το Ovi Greece γιορτάζει τον πρώτο του χρόνο και σαν αρχή του διαλέξαμε την ίδια ακριβώς αρχή που είχαμε κάνει και με το αγγλόφωνο Ovi. Ξεκινήσαμε με ένα μπλογκ στο WordPress πριν περάσουμε στο δικό μας σάιτ. Αυτό που θέλαμε σε πρώτη φάση να δούμε και να χτίσουμε, ήταν αυτή ακριβώς η σχέση με αυτούς που επιλέγαν να γίνουν αναγνώστες και παράλληλα να διαμορφωθεί η ταυτότητά του όσο αφορά το υλικό που μπαίνει μέσα. Το Ovi Greece βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη φάση, με μια σημαντική διαφορά από το αγγλόφωνο: Το αγγλόφωνο έχει ένα διεθνές κοινό, από την Κίνα μέχρι τις ΗΠΑ λόγω της γλώσσας, το Ovi Greece το περιορίζει η ίδια η γλώσσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και τους Έλληνες μετανάστες. Αυτό από μόνο του δημιουργεί διαφορετικές ανάγκες και αυτό ταυτόχρονα το ταυτοπροσωπεί με τους αναγνώστες του στην αμφίδρομη σχέση που προσπαθούμε να χτίσουμε. Παράλληλα με τους αναγνώστες δοκιμάζονται και οι συνεργάτες του Ovi. Έχω μια προσωπική αρχή στη δουλειά μου που έχει να κάνει και με εμπειρία: Όταν κάνεις κάτι το κάνεις γιατί το αγαπάς, κι όχι γιατί έχεις κάποια προσωπική ατζέντα που υπηρετείς. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο όταν μπαίνει μέσα και το στοιχείο εθελοντισμός. Και μάλιστα είναι τόσο δυνατό, ώστε ακόμα κι αν εσύ ο ίδιος δεν το καταλάβεις …σε πετάει από μόνο του. Στη τριαντάχρονη πορεία μου το έχω δει πάρα πολλές φορές και συνεχίζω να το παρατηρώ.

Η ιδιαιτερότητα της γλώσσας στο Ovi Greece δε σταματάει στην …γλώσσα, αλλά επεκτείνεται και στο περιβάλλον του Ελληνικού διαδικτύου που κάνει πολλούς αφενώς να μην αντιλαμβάνονται τη δύναμη του ιντερνέτ και την έκταση πρόσβασής του, αλλά ταυτόχρονα να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αυτό το περιορισμένο κατά την αντίληψή τους περιβάλλον. Έτσι στον ένα χρόνο και προς μεγάλη μου έκπληξη, οφείλω να παραδεχτώ πως είδα από απειλές, προειδοποιήσεις, μέχρι επιχείρηση μπούλινγκ. Φαντάζομαι εκπαιδευμένοι από Κωστόπουλους, Κουρήδες και Ζούγκλες, περίμεναν ότι έχουν να κάνουν με άλλο ένα «ενημερωτικό μπλογκ». Δεν ήταν και δεν είναι, και το Ovi είναι πολύ μεγάλο για να πάει αμάσητο. Νομίζω ότι μεγαλύτερη προσωπική απογοήτευση ήταν το γεγονός ότι ένα μέρος τους είχε αφετηρία τον ίδιο χώρο. Αλλά και την ίδια στιγμή με βοήθησε να καταλάβω πόσο νοσηρό έχουν κάνει ακόμα και το ιντερνετικό περιβάλλον.

Το Ovi Greece συνεχίζει να μαθαίνει και να προσαρμόζεται, – πιστό στις αρχές και τους στόχους του – και πραγματικά ελπίζω το 2017 να είναι ένας χρόνος ελπίδας πρώτα από όλα για όλους εμάς σε προσωπικό επίπεδο και μαζί και για το Ovi Greece.

Εδώ πρέπει να ευχαριστήσω όλους όσους συμβάλανε για να φτάσει το Ovi Greece τον πρώτο του χρόνο και συμμετέχουν σε αυτό ή στα ομογάλακτα Ovi Keyboard movies και Ovi Βιβλιοθέσεις. Σε αλφαβητική σειρά:

Andy, Κέλλυ Αλεξιάδη, Λίτσα Ασωνίτου, Γιώργο Καλατζή, Λουκία Κοντοπόδη, Βανέσα Κοτρωνάκη, Τατιάνα Κοτσώνη, Νίκο Λάϊο, Χρυσούλα Λύρα, Σμαρώ Μαρδύρη, Λίλιαν Μπαντάνη, Γιώργο Μπαρκούρη, Χρήστο Μουζεβίρη, Gordana Mudri, Θόδωρο Νάσο, Στέλλα Παναγιωτοπούλου, Ειρήνη Προϊκάκη, Θάνο Ραφτόπουλο, Τιτίκα – Μαρία Σαράτση, Γιάννη Φωτίου, Κατερίνα Χαρίση, Tony Zuvela και φυσικά αυτούς από την ομάδα του αγγλόφωνου Ovi που μας δάνεισαν κείμενά τους να μεταφραστούν.

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που μας διαβάζετε καθημερινά εδώ και ένα χρόνο. Η παρουσία σας στη σελίδα μας μας τιμά και αυτό είναι το λιγότερο που μπορώ να πω. Χωρίς εσάς ουσιαστικά δεν θα υπήρχε ο λόγος ύπαρξής μας.

Θάνος Καλαμίδας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s