Δέξου τον άλλο όπως είναι

Δέξου τον άλλο όπως είναι. Το κάνεις; Μην προσπαθείς να του αλλάξεις τον εαυτό. Μην τον καλουπώνεις. Στη ζωή συνυπάρχουμε και συμπορευόμαστε δίπλα-δίπλα, πάντα παράλληλα. Δεν υπάρχει κανείς στη ζωή μας και για μας, δεν υπάρχουμε στις ζωές των άλλων και για τους άλλους. Οι σχέσεις είναι σαν μυλόπετρες, ζούνε με την τριβή. Άσε τον άλλο να σου δώσει όσα έχει. Δώσε του κι εσύ. Μην τον αναγκάζεις. Μην εξαναγκάζεσαι. Άφησε έναν χώρο κενό ανάμεσά σας. Λίγο να πιάνει εκείνος και λίγο εσύ. Πότε ο ένας παραπάνω, πότε ο άλλος. Δεν μπορείς να σημαδέψεις τα όρια με γραμμές.

Ovi_greece_1216_056a.gifΌ,τι είμαστε είναι χιλιάδες κομμάτια του χθες. Κάθε μέρα μαθαίνουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο λίγο-λίγο. Είμαστε οι μνήμες μας, είμαστε τα λάθη των άλλων. Είμαστε κι εμείς κάπου, κάπως, και κάθε μέρα συστηνόμαστε ξανά στον καθρέφτη. Γεια σου, του λες. Εσύ είσαι; Εγώ. Πάντα εγώ και κάθε μέρα και κάποιος άλλος μα πάντα ο ίδιος. Δέξου με.

Χωρίζω, μου λες. Χωρίζω. Το λες με εξαναγκασμένη σιγουριά, όμως δεν είσαι σίγουρος ότι το πιστεύεις. Χωρίζω. Γιατί; Σε ρωτάω και με κοιτάς. Δεν ξέρεις. Να, μου λες, δεν πάει άλλο. Δεν μπορείς τη γκρίνια. Δεν μπορείς άλλο καβγά. Δεν αντέχεις άλλα μούτρα. Να βλέπουν τα παιδιά και να ξέρουν και να μη μιλάνε. Όλα πάνε λάθος και στραβά. Τα λεφτά δε φτάνουν, πάλι έμειναν απλήρωτοι λογαριασμοί. Δε βγαίνουμε. Τι να κάνω; Από πού να βρω; Χάλασε η ζωή μας. Δεν έχουμε χρόνο, δεν κάνουμε πια τίποτα μαζί. Κάναμε λάθη και πληγώσαμε ο ένας τον άλλο, και κάθε τόσο τα θυμόμαστε ξανά. Ακόμα πονάνε. Ακόμα πρέπει να πετάξουμε μερικά καρφιά. Να δείξουμε ότι δεν έχουμε ξεχάσει. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Κι όταν όλα μοιάζουν λάθος, όταν ό,τι κι αν κάνετε μαζί αποτυχαίνει, κάποιος πρέπει να φταίει, δεν είναι έτσι;

Καμιά φορά δε φταίει κανείς. Τόσο απλό. Καμιά φορά δε φταίει κανείς! Απλά γίνονται. Ό,τι κάνουμε το κάνουμε επειδή τη στιγμή που το αποφασίζουμε μοιάζει η καλύτερη επιλογή. Κανείς μας δεν ξέρει αν ήταν λάθος. Μα και τα λάθη δικά μας είναι και πριν τα κάνουμε μοιάζανε σωστά. Χωρίζω, μου λες. Κι αν μείνεις μόνος τι θα αλλάξει; Είσαι σίγουρος πως η λύση είναι αυτή; Δέξου τον άλλο όπως είναι. Άστον να έχει και μούτρα μερικές φορές. Δώσε του χρόνο να αναπνεύσει. Να κατανοήσει. Τον εαυτό του, εσένα, τον κόσμο. Κανείς μας δεν ξέρει τι κάνει πάνω σ’ αυτή τη γη. Κανείς δεν ξέρει τη θέση του. Κανείς δεν ξέρει τι του ταιριάζει, αν αυτός ή εκείνος είναι ο τόπος του, αν κάπου αλλού θα ήταν πιο καλά. Κανείς μας δεν ξέρει τίποτα. Λες και φυτρώνουμε στα ξαφνικά κάπου μια μέρα, σαν ένας σπόρος ραδικιού ανάμεσα στις πλάκες. Και κάπως πρέπει να ζήσουμε!

Μα πάντα κάποιος πρέπει να φταίει. Είναι που είναι πρόσωπο μπροστά σου κι όχι αριθμοί. Δεν μπορούν τα χρέη και τα ελλείμματα να φταίνε για τη ζωή σου. Πρέπει να είναι άνθρωπος. Κι άμα δεν είναι; Είμαστε αποτελέσματα επιλογών. Σωστών και λάθος. Απ’ όταν δεν υπήρξαμε ποτέ κι όταν υπήρξαμε χωρίς επιλογή δική μας. Είμαστε κομμάτια κι από λάθη και σωστά. Μα είμαστε εδώ, στο τώρα. Και κάθε τώρα γίνεται πριν κι ύστερα χθες και θα ‘ναι κι αυτό ένα κομμάτι ακόμα στο σωρό. Μπορεί να είναι λάθος, μπορεί και σωστό. Μάλλον δε θα το μάθουμε αν δεν γίνει παρελθόν. Είμαστε εδώ, τώρα. Και δεν είμαστε μόνοι ποτέ. Μα πάντα να θυμόμαστε ότι περπατάμε δίπλα-δίπλα, όχι αντικριστά, όχι ο ένας πίσω από τον άλλο σε σειρά. Μόνο δίπλα.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s