Παρηκμασμένος

Ακούμπησα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι.

Ήταν κουρασμένο, ίσα που ανέπνεε, αν έπνεε και είχε αποφασίσει να μην δουλέψει άλλο σήμερα.
Το μαξιλάρι…

Κούρεψα μια σκέψη και έδεσα κόμπους κατά μήκος της για να μπορέσω να πιαστώ και να κατέβω αργότερα.
Όταν τα πράγματα θα έσφιγγαν…

Τον κλοιό  της ύπαρξής μου (προσπάθησα να κουρέψω).
Το μαξιλάρι αναστέναξε…
Έπρεπε να δουλέψει και πάλι υπερωρία…
Απλήρωτη, όπως πάντα…

Ovi_greece_1216_055a.gifΗ σκέψη μου υποσχέθηκε να κόψει το τσιγάρο, αλλά αργότερα. Αυτή τη στιγμή πάλευε με τις παλιότερες (σκέψεις) και ήταν αδύνατον να… σκεφτεί τον εαυτό της άκαπνο…

Το μαξιλάρι έκανε τώρα διαμαρτυρία με πλακάτ στο κέντρο της σκέψης μου.
Έβλεπα τη φωτογραφία της διαμαρτυρίας που είχε ανεβάσει στα κοινωνικά δίκτυα με τουλάχιστον 850 like…
Νομίζω πως δεν έπρεπε να το κάνει αυτό.
Έχανε το δίκιο του μέσα στην παραζάλη του αυθορμητισμού του…

Το κεφάλι μου ήταν τώρα μετέωρο…
Σαν το βήμα του πελαργού, σαν τα νεογνά  της καρέτα – καρέτα που αποσυντονίζονται απ’ τα φώτα της παραλίας και δεν βρίσκουν ποτέ το δρόμο για τη θάλασσα.
Που γεμάτη παφλασμούς, γεμάτη θόρυβο και πλουμιστά κύματα, κάνει ό,τι μπορεί  να σου τραβήξει την προσοχή κάτω απ’ τα πόδια σου…
Και πέφτεις…

Με το κεφάλι στο ανύπαρκτο, διαμαρτυρόμενο, μαξιλάρι και τα όνειρα να έχουν μεταναστεύσει σ’ αυτό, να έχουν αδειάσει το κεφάλι σου και να ψάχνουν έναν τόπο αληθινό να εγκατασταθούν, έναν τόπο χωρίς πολέμους, χωρίς αδικίες, χωρίς σύνορα…
Μαξιλαρένιο…
Ακούμπησα το κεφάλι μου στις σκέψεις…
Βάρυναν…
Οι σκέψεις.
Πόσο ν’ αντέξουν κι αυτές;

Τα ραβασάκια που πλημμύρισαν το κατώι της συμφοράς, έγραφαν όλα από μια φράση που  όμως, δεν έδινε καμία λύση στην ήδη υπάρχουσα…
Λύση.
Ραβασάκια υπάρχουν, είπε κάποιος…
Λύσεις όχι!
Κι οι σκέψεις, διοξείδιο του άνθρακα, φούσκωσαν μέσα στο μπουκάλι του τρόμου και ξεχείλισαν σαν έντρομα μερμήγκια που την κοπανάνε από τη φωλιά τους που πλημμυρίζει…
Το κεφάλι μου ήταν τώρα στη θέση του.
Σε θέση μάχης για την καθημερινότητα.
Το τρένο στο σταθμό της αγωνίας πέρασε παρασύροντας τον αέρα που νόμιζε πως ήταν αυτόνομος, πως είχε τη δυνατότητα να πράττει αφ εαυτού πως δεν είχε κανέναν ανάγκη…
Χα!

Στάθμισα τους παράγοντες και αποφάσισα πως δεν αξίζει να ασχολούμαι πια…
Έβαλα στο προσκεφάλι τα κοινωνικά δίκτυα και μ’ ένα ποστ που ήταν σκέτη αμπελοφιλοσοφία, απαλλάχτηκα μια για πάντα από την ακμή που ήταν γεμάτη η σκέψη μου…

Είμαι πια αυτό που  λένε παρηκμασμένος…
Κατεβαίνω τώρα με βοηθητικούς του κόμπους που είχα προνοήσει να δέσω κατά μήκος στις σκέψεις μου…

Καληνύχτα…

Γιώργος Καλατζής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s