Οι εργάτες του έρωτα με το μεροκάματο του τρόμου

Γιατί μια γυναίκα ή ένας άντρας βρίσκει τον επαγγελματικό του προσανατολισμό στην πορνεία δεν το ξέρω, πιστεύω όμως ότι για κάποιους από αυτούς, οι λόγοι βρίσκονται εκεί ακριβώς που υπάρχουν και οι δικαιολογίες κάποιου που γίνεται μεγαλοστέλεχος επιχείρησης ή χρηματιστής: Το χρήμα. Δεν προσπαθώ να ισοπεδώσω τίποτα απολύτως. Αυτή είναι η αλήθεια, που ένας ηλίθιος πουριτανισμός και μια εξ’ ίσου ανόητη παπαδοηθική δεν μας επιτρέπουν να δούμε.

Ovi_greece_1216_052a.gifΓια φανταστείτε να υπήρχε ο Πειραιώς ή κανένας Φλωρίνης, στην εποχή του Περικλή. Η Ακρόπολη δεν θα είχε φτιαχτεί ποτέ, γιατί ο Περικλής κυκλοφορούσε με την πιο γνωστή τσατσά της εποχής, την Ασπασία. Αφήστε κάτι Σωκράτες και Πλάτωνες. Κανονικά μιάσματα με σπιτωμένες πόρνες. Αντίστοιχες ιστορίες υπάρχουν σε όλους τους πολιτισμούς και θα μου επιτρέψει η παντογνώστρα Wikipedia, εμένα που πέρασα μια περίοδο της ζωής μου στην Ιαπωνία, να της πω ότι ναι μεν οι Γκέισες δεν ήταν και δεν είναι πόρνες/πεζοδρόμιο, αλλά όλα είναι θέμα σημειολογίας, γιατί και τα call girls πόρνες πολυτέλειας είναι κι ας ονομάζονται με λίγη ειρωνεία συνοδοί.

Θυμάστε την ταινία του ’63, τα «Κόκκινα Φανάρια»; Εκείνη με τη Τζένη Καρέζη, τον Φούντα, τον Μάνο Κατράκη, τον Φαίδωνα Γεωργίτση, την Ελένη Ανουσάκη και την καταπληκτική, καταπληκτική Μαίρη Χρονοπούλου; Όταν την ξαναδείτε, δείτε την με άλλο μάτι. Πέντε γυναίκες, πέντε πόρνες, πέντε ιστορίες. Στην επιφάνεια υπάρχει ο έρωτας, η ανάγκη, το παιδί και οι δικές του ανάγκες, η φτώχεια. Στη βάση τους όμως, όλες έγιναν πόρνες για τα λεφτά. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, που ο άλλος γίνεται μεγαλοστέλεχος εταιρίας, χρηματιστής κλπ. Απλά πουλάνε διαφορετικά μέλη του σώματός τους.

Σαφώς και υπάρχει και η πολύ σκοτεινή πλευρά. Είναι αυτή που το χρήμα δεν πηγαίνει στην πόρνη και η πόρνη μετατρέπεται σε θύμα και σκλάβο, και μάλιστα θύμα με τη βία. Αυτό, σε μεγάλο ποσοστό τα μεγαλοστελέχη το αποφεύγουν επιφανειακά, αλλά κι αυτοί σκλάβοι μιας άλλης μορφής είναι.

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας κι ας κλείσουμε την εισαγωγή, με τη διαπίστωση ότι τελικά η πορνεία είναι επάγγελμα, για ένα μεγάλο ποσοστό – όπως θα σας βεβαιώνουν τελευταίες στατιστικές στην Ελλάδα της κρίσεως – επάγγελμα επιλογής από ανάγκη και ίσως ένα από τα πιο ριψοκίνδυνα επαγγέλματα στον κόσμο. Γι’ αυτό και πολύ σωστά ο ΟΗΕ το αναγνωρίζει σαν επάγγελμα, τονίζοντας τους κίνδυνους του και καλώντας πολίτες και κράτη να προφυλάξουν τους εργαζομένους, όπως κάνουν με κάθε άλλο εργαζόμενο και επαγγελματία.

Το κυριότερο πρόβλημα για τους επαγγελματίες του έρωτα είναι η σεξουαλική βία και η βία γενικότερα. Το 60% των εργατών του έρωτα, κάποια στιγμή στην επαγγελματική τους ζωή έχουν αντιμετωπίσει τη σεξουαλική βία και μάλιστα τη συνεχομένη βία, γιατί όταν προσπαθούν να το καταγγείλουν, έχουν να αντιμετωπίσουν και τη βία του κοινωνικού ρατσισμού, ακόμα κι από το κράτος που υποχρεούται να τους υπερασπιστεί, στη μορφή του ένστολου υπερασπιστή τους.

Η μία στις έξι καταγγελίες που γίνονται για σεξουαλικά εγκλήματα, γίνεται από εργάτες του έρωτα. Χαρακτηριστικό, ότι περισσότεροι από τους μισούς είναι ανήλικοι. Ένα στοιχείο που αυξάνει την τάση για σεξουαλική βία ενάντιων εργατών του έρωτα, είναι το κοινωνικό στίγμα που τους ακολουθεί, όχι μόνο σε κάθε πλευρά της ζωής τους, αλλά και σε όλη τους τη ζωή, ακόμα κι όταν έχουν εγκαταλείψει το επάγγελμα για πολλά χρόνια.

Σε αντίθεση με άλλα επαγγέλματα που δεν ενοχλούν την παπαδοηθική, όπως αυτό του μπράβου ή του πορτιέρη (ειδικά του Χρυσαυγίτη μπράβου), ο νόμος δεν προφυλάσσει, ούτε εξασφαλίζει τους εργάτες του έρωτα. Σε αντίθεση με άλλα θύματα σεξουαλικών εγκλημάτων, οι εργάτες του έρωτα συχνά έχουν να αντιμετωπίσουν και προκατειλημμένους δικαστές που τους αδικούν κατάφορα και παράνομα. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ίδιοι οι εργάτες του έρωτα έχουν συλληφθεί κατά τη διάρκεια καταγγελίας σεξουαλικής κακοποίησης, με μόνο γνώμονα τις προκαταλήψεις.

Για όλους τους παραπάνω λόγους οι εργάτες του έρωτα σπάνια καταγγέλλουν τη σεξουαλική κακοποίηση, με αποτέλεσμα αφενώς να συνεχίζεται, αφετέρου να γίνεται περισσότερο επικίνδυνη, σε σημείο που να κινδυνεύει άμεσα η ζωή τους.

Οι εργάτες του έρωτα είναι το μεγαλύτερο ποσοστό θυμάτων – ειδικά σεξουαλικής κακοποίησης – ακόμα κι από την αστυνομία. Ανάμεσά τους, το μεγαλύτερο ποσοστό κακοποιημένων θυμάτων το κατέχουν οι μετανάστες εργάτες του έρωτα και οι τραβεστί, που είναι τα πιο συνήθη θύματα αστυνομικής βίας. Μετά τους αστυνομικούς, σε θέματα προκατάληψης και κακής συμπεριφοράς προς τους εργάτες του έρωτα, έρχονται οι νοσοκόμοι, οι γιατροί και γενικά οι εργαζόμενοι σε φορείς υγείας και νοσοκομεία.

Όλα αυτά τώρα έχουν και την ψυχρότητα των στατιστικών, αλλά δεν μπορούν να κρύψουν ένα γεγονός, ότι έναν άνθρωπο που ακόμα και η οικονομική κατάσταση μπορεί να τον οδήγησε σε ένα επάγγελμα όπου διαθέτει το μοναδικό του – όπως θεωρεί ο ίδιος – προσόν, εμείς όχι μόνο με τον ηλίθιο πουριτανισμό και την παπαδοηθική μας του δημιουργούμε πρόβλημα στιγματίζοντας τη ζωή του, άλλα βάζουμε και την ύπαρξή του σε άμεσο και καθημερινό κίνδυνο.  Και εκεί ακριβώς είναι που πρέπει να σταθούμε σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα για την Προστασία των Εργατών του Έρωτα από τη Βία.

Θάνος Καλαμίδας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s