Ιχθυοπωλείον το Λούβρον

Τη θυμάστε την ταινία «Καλώς ήρθε το δολάριο», όπου ο αγανακτισμένος, Γιώργος Κωνσταντίνου φωνάζει στον αδελφό του το «άσε κάτω το ψωμί ρε» και το «πού απλώνεις τα χέρια σου στο ξένο ψωμί;». Πάρτε το στιγμιότυπο και την ατάκα και συνδύασέ την με μια άλλη εξαιρετική της μαντάμ Σουσούς, προς τον καλλιτέχνη που φέρνει την καινούργια ταμπέλα «Ιχθυοπωλείον το Λούβρον», για το ψαράδικο του Παναγιωτάκη και του λέει με ύφος «Γιατί ελαιογραφία; Θα προτιμούσα βουτυρογραφία! Προς τι η οικονομία; Δεν σας είπα να την κάνετε νηστίσιμη μετρ..!», και σχηματίζετε με τη μία την ψυχολογική μου έξαψη αυτή τη στιγμή. Εξηγούμαι πάραυτα για να μην παρεξηγούμαι.

Ovi_greece_1216_042a.gifΣήμερα είναι μεγάλη μέρα για την πόλη που ζω τα τελευταία ένα δυο χρόνια, τον μεγάλου φυσικού κάλλους Βόλο, με τη θαλασσίτσα του, το μαγευτικό βουνό του και τα γραφικά στέκια του. Μόνο που τελευταία δεν του έφταναν τα καλά του και η φήμη του και μετονομάστηκε από τον δημοτικό του άρχοντα σε «Μονακό της Ελλάδας», ώστε να έχει μεγαλύτερο prestige και να κονταροχτυπιέται με την άλλη μου πατρίδα, την Καβάλα, η οποία παλαιόθεν κατείχε τον τίτλο του «Μόντε Κάρλο» και καμία διάθεση δεν είχε να τον χάσει. Δεν ξέρω πόσοι έχετε πάει βέβαια στον Μόντε Κάρλο, αλλά επειδή εγώ έτυχε να κάνω μια στάση κάποτε, ουδεμία σχέσις υφίσταται, είτε προς το καλό είτε προς το άσχημο.

Έκτοτε λοιπόν ο Βόλος δεν ήταν δυνατόν να συμπεριφέρεται πλέον ως κοινός Βόλος, αναβαθμίστηκε. Απέκτησε λεωφορειόδρομους, ξηλώθηκαν και λουλούδιασαν τα πεζοδρόμιά του με παροχή αυτόματου ποτίσματος, επισκευάστηκε και μετακινήθηκε το αντίγραφο της Αργούς πάνω-κάτω δέκα φορές, και γέμισε το κέντρο λαμπάκια και κόκκινα χαλιά. Στα Χριστούγεννα αναφέρεται το τελευταίο και κανα δυο μήνες πριν και μετά, όπως καταλάβατε. Εκατοντάδες μέτρα κόκκινο χαλί κι εκατομμύρια λαμπάκια, που από μόνα τους θα αρκούσαν για να μετονομαστεί η πόλη σε Λας Βέγκας, όπως πολύ περισσότερο θα της ταίριαζε.

Τα είδαμε, τα περηφανευτήκαμε, τα φωτογραφήσαμε, τα πληρώσαμε, κυρίως, και υφιστάμενης της κρίσης που δεν μετράει φήμη και ονόματα αλλά βαθαίνει με τα χρόνια, θα έπρεπε να έχει έρθει η ώρα να τα αποχαιρετήσουμε και να γυρίσουμε στην υπαρκτή Ελλάδα.

Εσύ είσαι που το λες? Έτος σωτήριον 2016, 1η Δεκεμβρίου σήμερα και άρχισα να γράφω μόλις άκουσα να σκάνε στον ουρανό βροχή τα πυροτεχνήματα. Γάμος; Σκέφτηκα… Μπα, Πέμπτη δύσκολο. Και όσο το σκεφτόμουν μου λύθηκε η απορία. Άκουσα τις ζητωκραυγές και μετά τη φωνή να μαγεύει τα πλήθη… Ναι, είναι σήμερα η μέρα που ήρθε ο Σάκης να ανάψει το δέντρο, τα λαμπάκια και το τρελό το γλέντι. Είναι στην παραλία ο καλός μου και ευτυχώς για μένα, παρότι απέχω πάνω από μισό χιλιόμετρο, τον ακούω πεντακάθαρα. Μόνο που γ@#^&ο, δεν πρόκαμα να πάω να τον  δω να φωταγωγεί το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Όχι, όχι, όχι όποιο δέντρο, από εκείνα τα φυσικά ταπεινά και μίζερα που υπάρχουν στο πάρκο δίπλα του. Εκείνα τα πετσόκοψαν για να μην το κρύβουν βρε.

Το ψηλότερο δέντρο της Ελλάδας φτιάξαμε, 24 μέτρα, με 80.000 λαμπάκια να καίνε πάνω του, εκεί, στο σημείο που καταλήγει ο μπλε ουρανός, πάνω από την κεντρική οδό, σχηματισμένος από 500.000 τουλάχιστον λαμπάκια – ακριβώς δεν έμαθα αλλά λιγότερα δεν είναι. Και πάρα δίπλα το Χριστουγεννιάτικο χωριό, στολισμένο με κάθε λογής σχήματα, επιγραφές, γιρλάντες, όλα με αμέτρητα λαμπάκια διαφόρων χρωμάτων για να γίνεται πιο κιτς το αποτέλεσμα. Και για κερασάκι στην τούρτα, μπροστά στο δέντρο, μεγαλόπρεπη η επιγραφή να φωτίζει δίνοντας με διεθνή γραφή το μήνυμα των Χριστουγέννων “Ιovi_greece_1216_042cVOLOS”, αφού οι εκδηλώσεις θα μεταδίδονται δορυφορικά απευθείας σε όλο τον κόσμο. Και για να μην μας περάσετε για φαντασμένους, οι δικοί μας ιθύνοντες διατηρούν με παρησσία και τις παραδόσεις. Γι’ αυτό ο δήμος έστησε και πάλι την φάτνη με τον Χριστό και  τα αληθινά ζώα να μασουλάνε το σανό και να τα βλέπουν τα παιδάκια ώστε να μαθαίνουν, καθώς γυρνάνε από τη λάμψη του Χριστουγεννιάτικου χωριού, πόσο φτωχικά συνετελέσθη η Θεία Γέννηση.

Πόσο τεράστια, υπέρλαμπρα, με άλλο αέρα μπορούμε να περάσουμε φέτος τα Χριστούγεννα, το φαντάζεστε; Τι κι αν οι συνταξιούχοι δεν θα έχουν να φάνε μέχρι τις γιορτές; Τι κι αν ο δήμος χρωστάει σε χίλιους μύριους απλήρωτους όπως όλοι οι δήμοι της χώρας; Τι κι αν το νοσοκομείο δεν έχει φάρμακα και μηχανήματα; Τι κι αν οι πρόσφυγες καίγονται από τις γκαζόλαμπες για να μαγειρέψουν και να ζεσταθούν? Τι κι αν θα ξοδευτεί τεράστια ποσότητα ενέργειας και φέτος άσκοπα κι ας συζητάμε για περιβαλλοντική συνείδηση;

Δεν υπάρχουν πρόσφυγες στο Μονακό.

Και ένα τέτοιου επιπέδου image, δεν συντηρείται με στολίδια απλά και δέντρα μικρομεσαία. Είμαστε λαός «της αριστοκρατίας», η «ντεκαντάνς» δεν θα μας υποτάξει.

Κι εγώ που σκέφτομαι ότι βρακί δεν έχει ο κ%^&ς μας …και τα υπόλοιπα που δεν γράφονται, ετοιμάζομαι να κατεβώ στη γιορτή, να πάω να κρατήσω το χέρι του Σάκη καθώς θα ετοιμάζεται να πατήσει το διακόπτη για την φωτοχυσία, το Σάκη που κάνει τη δουλειά του και πληρώθηκε φαντάζομαι αδρά για να μας αγαπήσει τόσο ώστε να μας κάνει την τιμή, και να φωνάξω απευθυνόμενη σε όλους όσους δημιούργησαν αυτό το τσίρκο από τα λεφτά μας «άσε κάτω το διακόπτη ρε!»

 

Σμαρώ Μαρδύρη

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s