Γεώργιος Ιακωβίδης

Στις 13 Δεκεμβρίου του 1932, απεβίωσε ο ζωγράφος Γεώργιος Ιακωβίδης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες εκπροσώπους του καλλιτεχνικού κινήματος της Σχολής του Μονάχου και από τους κορυφαίους του 20ου αιώνα.

Ο Ιακωβίδης γεννήθηκε στα Χύδηρα της Λέσβου, στις 11 Ιανουαρίου του 1853. Φαίνεται ότι έδειξε ξεχωριστό ενδιαφέρον για την τέχνη από τα μαθητικά του ακόμα χρόνια, καθώς σε ηλικία 13 μόλις ετών, ζώντας με τον θείο του στη Σμύρνη και τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, σκάλιζε με εξαιρετική δεξιοτεχνία πρόσωπα πάνω σε ξύλο. Μετά από την κλήση που έδειξε στην τέχνη της ξυλογλυπτικής, τον Νοέμβριο του 1870, εγγράφηκε στο Σχολείο των Τεχνών του Πολυτεχνείου της Αθήνας (τη μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών), για να σπουδάσει γλυπτική και ζωγραφική. Δάσκαλός του στη γλυπτική υπήρξε ο Λεωνίδας Δρόσης και στη ζωγραφική, ο Νικηφόρος Λύτρας.

Ovi_greece_1216_019a.gif

Το 1877, αποφοιτώντας από την Αθήνα, μετέβη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, για να συνεχίσει τις σπουδές του στο εργαστήριο του Καρλ Τέοντορ φον Πιλότυ, που υπήρξε δάσκαλος και του δικού του δασκάλου, του Λύτρα. Από την πρώτη κιόλας χρονιά των σπουδών του στο Μόναχο, το 1878, ο Ιακωβίδης κέρδισε “το Μικρόν Αργυρούν Μετάλλιον δια τα θαυμαστά του σχέδια γυμνού” και τρία χρόνια αργότερα, το 1881, “το Μέγα Αργυρούν Μετάλλιον δια την θαυμασίαν ελαιογραφία η Κρέουσα”. Το 1880, πριν ακόμα αποφοιτήσει από τη Σχολή, είχε γίνει δεκτός σαν μέλος στην Ένωση Καλλιτεχνών του Μονάχου.

Το 1883, αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και για τα επόμενα δεκαεφτά χρόνια συνέχισε να ζει και να εργάζεται εκεί. Δημιούργησε μάλιστα και το δικό του εργαστήριο, όπου άρχισε να εργάζεται συστηματικά. Το 1884, στη Διεθνή Έκθεση του Μονάχου, ο Ιακωβίδης παρουσίασε το έργο του Μικρά Βάσανα και κέρδισε την εκτίμηση και την αναγνωρισιμότητα του φιλότεχνου κοινού.

Έκτοτε, οι διακρίσεις άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Χρυσούν Μετάλλιον στην Αθήνα το 1888, ιδιαίτερο βραβείο των Παρισίων το 1889, Βραβείο Τιμής στη Βρέμη το 1890, Χρυσούν Μετάλλιον στο Βερολίνο το 1891, Χρυσούν Μετάλλιον στο Μόναχο το 1893, Οικονόμειον Βραβείον στην Τεργέστη το 1895, το Βραβείο Βαρκελώνης το 1898 και το Χρυσό Μετάλλιο στο Παρίσι το 1900.

Μεταξύ 1878 και 1900, ο καλλιτέχνης κατόρθωσε να διαμορφώσει μια “προσωπική μορφοπλαστική γλώσσα”, ζωγραφίζοντας κάποια από τα σημαντικότερα και ευρύτερα γνωστά έργα του.

Ovi_greece_1216_019c.gif

Το 1889 πέθανε η σύζυγός του, γεγονός που συγκλόνισε τη ζωή του. Το 1900, ιδρύθηκε η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας και ο ζωγράφος κλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση για να υπηρετήσει σε αυτήν ως πρώτος της έφορος. Το 1904, μετά τον θάνατο του Νικηφόρου Λύτρα, διορίστηκε ως άμισθος καθηγητής ελαιογραφίας στην Σχολή Καλών Τεχνών, υπηρεσία για την οποία του απονεμήθηκε ο Χρυσούς Σταυρός των Ιπποτών. Το 1910, με τον διαχωρισμό της Σχολής Καλών Τεχνών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, του ανατέθηκε η διεύθυνση του Σχολείου των Καλών Τεχνών και το 1914, τιμήθηκε με το Αριστείον των Γραμμάτων και Τεχνών. Το 1926, ορίστηκε ως ένα από τα πρώτα μέλη της νεοσύστατης τότε Ακαδημίας Αθηνών. Το 1930, με την τότε αναδιοργάνωση της Σχολής Καλών Τεχνών, αποχώρησε από τη διεύθυνση, διατηρώντας τον τίτλο του επίτιμου διευθυντή.

Από την εγκατάστασή του στην Αθήνα και για πολλά χρόνια, το εργαστήριο του Ιακωβίδη βρισκόταν σε μια από τις αίθουσες του Πολυτεχνείου και έκανε ιδιαίτερη εντύπωση για τον πλούτο και τη λαμπρότητά του. Ως καλλιτέχνης, χαρακτηρίζεται από το ενδιαφέρον του “για τη σύλληψη και την ερμηνεία της απτής πραγματικότητας, ένας κατεξοχήν ρεαλιστής, ακόμα κι όταν η τεχνοτροπία του ερωτοτροπεί με λιγότερο ρεαλιστικές λύσεις”. Οι ηθογραφίες του, όπως και οι περισσότερες προσωπογραφίες, μαρτυρούν αυτήν την τάση του στη “ρεαλιστική λεπτομέρεια”. Η θεματολογία όμως που κατεξοχήν τον καθιέρωσε ως ζωγράφο της “αληθοφανούς απεικόνισης” είναι η ζωγραφική του με θέμα της τα παιδιά. Τα έργα του με θέμα τα παιδιά απεικονίζουν συμβολικά “το προσωπικό του όραμα για αστική ευτυχία και ευζωία”.

Ο Γεώργιος Ιακωβίδης πέθανε το 1932, λίγο πριν κλείσει τα ογδόντα του, αφήνοντας πίσω του μεγάλο ζωγραφικό έργο, με 200 περίπου ελαιογραφίες που σώζονται στα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης και της Αμερικής. Από τα έργα του τα πλέον γνωστά είναι η Παιδική συναυλία (Πινακοθήκη Αθηνών), ο Παιδικός καυγάς, ο Κακός εγγονός, το Σκουλαρίκι, ο Πάππος και εγγονός, τα Πρώτα βήματα, η Μητρική στοργή, το Κτένισμα της εγγονής κ.ά.

Το προσωπικό του ημερολόγιο του δωρίστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη από τον γιο του, Μιχάλη Ιακωβίδη, το 1951, η οποία και τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση, τον Νοέμβριο του 2005.

 Ovi_greece_1216_019b.gif

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s