Σκόρπια αγέλη

Υπάρχουν κάτι μέρες, που εύχομαι να υπήρχε ένας διακόπτης και να μπορούσα να «κλείσω» τον εαυτό μου. Κάτι μέρες, που τίποτα δεν έχει νόημα και κάθε βήμα που κάνω, κάθε κίνηση, δεν οδηγεί πουθενά από αυτόν τον βρώμικο βάλτο. Γυρνάω συνέχεια γύρω στο ίδιο σημείο, νιώθοντας πως δεν έχω κανένα σκοπό, δεν θα αφήσω κανένα ίχνος πίσω μου, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να κάνω, γιατί ό, τι κάνω οδηγεί στο πουθενά. Μεγάλες κουβέντες, που ακούγονται ψεύτικες και άδειες και το χάος στο μυαλό μου δεν δίνει καμία απάντηση σε εκατοντάδες ερωτήσεις. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αλλάξει αυτόν τον κόσμο κι αν ο σκοπός της ζωής είναι μια ζωή με σκοπό, τότε δεν αξίζει να ζω.

Νιώθω σαν να μην ανήκω πουθενά. Σαν να έχω απομακρυνθεί από αυτόν τον πλανήτη, αφελής σαν τον Μικρό Πρίγκιπα που απλά χρειάζεται κάποιον να του ζωγραφίσει ένα πρόβατο. Κι όλα γύρω μου είναι ακατανόητα, παράξενα και τρομακτικά.

Θέλω να κρυφτώ, να τρέξω μακριά, στον δικό μου κόσμο, στο παραμύθι μου το γεμάτο χρώματα κι αρώματα, με τα καταπληκτικά ηλιοβασιλέματα. Σε έναν κόσμο που δεν θα ψάχνω για σκοπό, γιατί όλα θα είναι τέλεια. Να είμαι απλά εκεί και να μην έχει σημασία τι θα κάνω, γιατί εκεί υπάρχει πάντα ένα ευτυχισμένο τέλος.

Αλλά ο κόσμος μου είναι προσωρινός, όπως και οι στιγμές της ειρήνης μου είναι προσωρινές σε αυτό τον κόσμο, όπου οι πόλεμοι είναι μόνιμοι. Τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ. Μπορώ να μετακινήσω ένα κόκκο άμμου στην έρημο, αλλά η έρημος παραμένει ακριβώς το ίδιο. Είμαι όπως πολλοί από αυτούς τους ανώνυμους, που ήταν εδώ πριν από εμένα, στο χρόνο και στο χώρο, που ένιωσαν την αλήθεια και δεν άφησαν ίχνη. Κι η Γη συνεχίζει να γυρίζει γύρω απ’ τον εαυτό της …

Υπάρχουν κάτι μέρες, που δεν καταλαβαίνω τίποτα, δεν πιστεύω σε τίποτα και απλά περιμένω …

Ovi_greece_1216_037a.gif

Και τότε, πολύ αργά, μέσα από τις ρωγμές της απελπισίας μου, το χάος του μυαλού μου αρχίζει να πιάνει κάποιες λέξεις. Κάτι λέξεις που σκίζουν την ερημιά, που ξεπερνάνε τις αποστάσεις …

Η οργή που έρχεται από τον κρύο Βορρά. Η οργή ενός από τους φίλους μου είναι σχεδόν απτή.
Η ανησυχία που έρχεται από τη μακρινή Δύση. Ένας άλλος φίλος αισθάνεται την αλήθεια της εξαφάνισης.
Η θλίψη που έρχεται από το Νότο, που τα σπίτια χάνουν τους ήχους και τα χρώματά τους, και ο άστεγος άντρας που τραγουδάει τα μπλουζ …

Και νιώθω … δεν είμαι μόνη … βρίσκονται εδώ. Η μικρή φυλή μου, διάσπαρτη σε όλο τον κόσμο. Καθένας στο δικό του βάλτο, στη δική του έρημο. Χαμένοι, μίλια μακριά, αλλά όμως τόσο κοντά, συνδεδεμένοι με τις σκέψεις μας. Ίσως να μείνουμε για πάντα χώρια, αλλά είμαστε εδώ, όπως και όλοι αυτοί πριν από εμάς, πάντα οι ίδιοι, άοπλοι πολεμιστές χωρίς να αφήνουμε εμφανή ίχνη, αλλά όλοι μαζί να φέρνουμε τις αλλαγές. Είμαστε εδώ, για να είμαστε ακριβώς αυτό που είμαστε – για να ισορροπούμε το χάος. Είμαστε εδώ, καθένας από εμάς κι ένας Μικρός Πρίγκιπας, για να ζωγραφίζουμε πρόβατα ο ένας στον άλλο, αφήνοντας τα ίχνη στις καρδιές μας.

Υπάρχουν αυτές τις μέρες, που τίποτα δεν έχει νόημα …

Αλλά υπάρχει η αγέλη μου, να μου θυμίζει τον σκοπό της ζωής μου πίσω.

 

Gordana Mudri

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s