Εκτονώσεις και λάθος εποχές

Τώρα τελευταία επικρατεί μια αναστάτωση, μια νευρικότητα, υπάρχει μια συσσωρευμένη ενέργεια που περιμένει κάπως να εκτονωθεί και σιγοβράζει, με μικρά ξεσπάσματα κάθε τόσο προς τις λάθος μεριές, με λάθος τρόπο και λάθος αποδέκτες. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της όλη αυτή η καταπίεση οφείλεται σίγουρα στην οικονομική μας κατάσταση, αλλά περισσότερο θέλω να εστιάσω στα παιδιά.

Στην πρώτη για φέτος συνέλευση γονέων, το πρώτο πράγμα που είπαν οι δασκάλες ως πρόβλημα και ως κάτι που δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν – μεγάλο ερωτηματικό εδώ – είναι το ότι τα παιδιά είναι πολύ ζωηρά κι όταν βγαίνουν έξω στο διάλειμμα τρέχουν, κυνηγιούνται, παίζουν με τα χώματα και προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στα δέντρα, αυτά τα αρρωστιάρικα και κιτρινάρικα έστω δέντρα. Αν δεν επικρατούσε τόση ησυχία στην αίθουσα όταν οι γονείς ακούσαμε αυτά τα λόγια, θα μ’ έπιαναν τα γέλια. Τι ακριβώς υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνουν πεντάχρονα κι εξάχρονα παιδιά; Να πιάσουν ένα κέντημα;

Ovi_greece_1216_036a.gifΗ λύση που δόθηκε πάλι από τις δασκάλες, ήταν να κοινωνικοποιούνται τα παιδιά κι εκτός σχολείου, με συχνές μαζώξεις στα σπίτια κατόπιν συνεννόησης και όχι να προσκαλείται κάθε φορά ένα μόνο παιδί, αλλά να φροντίζουμε να μαζεύουμε τουλάχιστον μια ομάδα των 6-7, κορίτσια και αγόρια βέβαια, ώστε τα παιδιά να γνωρίζονται καλύτερα, να παίζουν αρκετά και να μην έχουν …τόση ενέργεια στις ώρες του σχολείου, γιατί είναι αδύνατον δυο άτομα να προσέχουν επιτυχώς είκοσι παιδιά.

Κανείς όμως δε φρόντισε ν αναφέρει ότι μιλάμε πάντα για πεντάχρονα, και 6-7 παιδιά σ’ ένα σπίτι συνεπάγονται και 6-7 ενήλικες συνοδούς, δηλαδή μιλάμε κάθε φορά για ένα τσούρμο των 15 ατόμων σ’ ένα σπίτι και ποιος έχει τόσο μεγάλο σπίτι, τόσο χώρο, τόσες καρέκλες, το χρόνο, τη διάθεση, και τα χρήματα να το κάνει;

Το πρόβλημα με τα παιδιά σύμφωνα με τις απόψεις πάντα του σημερινού εκπαιδευτικού συστήματος, είναι πως κάθε χρόνο γίνονται όλο και πιο ζωηρά, όλο πιο νευρικά, ακόμα κι επιθετικά, και πως κάθε χρόνο όλο και κάτι περισσότερο μένει πίσω ή εκτός από το προβλεπόμενο πρόγραμμα που τους δίνεται από το Υπουργείο, γιατί δεν προλαβαίνουν, γιατί βαριούνται, γιατί δε θέλουν, γιατί τέλος πάντων αδιαφορούν να το παρακολουθήσουν.

Και μιλάμε πάντα για πεντάχρονα.

Πεντάχρονα που μέχρι να έρθουν σπίτι έχουν ξεχάσει αυτό που τους έχει πει η δασκάλα να μεταφέρουν στους γονείς, αλλά και το χαρτί του φωτοτυπικού κοστίζει για να μας το φέρουν γραπτώς, και παρόλο που σταμάτησαν πια να μοιράζουν λίστα με τα όσα χρειάζεται κάθε παιδί -γιατί όλο και λιγότεροι γονείς μπορούν να διαθέσουν από 120-150 ευρώ- και μείωσαν το ποσό σε 60ευρώ το χρόνο και μάλιστα σε δόσεις, τα υλικά εξακολουθούν να μη φτάνουν, το χαρτί να μην είναι ποτέ αρκετό, οι δάσκαλοι να ζητάνε πράγματα από τα παιδιά να πουν στους γονείς που τα παιδιά ξεχνάνε, και στο τέλος απλά μας ανακοινώνουν ότι «αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί».

Σηκώνουν τα χέρια ψηλά, πετούν το μπαλάκι και λένε «βγάλτε τα πέρα και λύστε το πρόβλημα», ενώ αν ξέραμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα δε θα είχαν λόγο ύπαρξης οι εκπαιδευτικοί. Ή μήπως το σχολείο είναι μόνο ο χώρος για να ξεφορτωθούμε τα παιδιά μας για να πάμε στη δουλειά ή για καφέ; Και όχι, η μπάλα δεν παίρνει όλους τους εκπαιδευτικούς αλλά κάποιους και κυρίως το σύστημα ολόκληρο που αναγκάζει τους εκπαιδευτικούς να σηκώνουν τα χέρια και τους γονείς να βάζουν τα παιδιά να κάθονται πίσω από ένα τάμπλετ.

Νευρικά λοιπόν τα παιδιά, ζωηρά, υπερκινητικά, καμιά φορά κι επιθετικά. Και τι επιλογές έχουν; Τι είναι τα παιδιά πέρα από ολοζώντανες, υπερδραστήριες ορμόνες και μυς που πρέπει να δουλέψουν, άδεια κεφάλια που περιμένουν να γεμίσουν με εικόνες, χρώματα, λέξεις, μουσικές, τι είναι εκτός από άγουρες ικανότητες και δεξιοτεχνίες που περιμένουν να ανακαλυφθούν, να καλλιεργηθούν και να εξελιχθούν, άνθρωποι καινούργιοι που ήρθαν στη ζωή μετά από εννιά μήνες ακινησίας και προσμονής και περιμένουν απλά …να ζήσουν;

Τι επιλογές έχουν;

Ποιο σύστημα υποστηρίζει τους γονείς στην Ελλάδα; Το ίδιο σύστημα που σκοτώνει τον άνθρωπο, συρρικνώνει το μυαλό, καταστρέφει τη δημιουργικότητα, ρουφάει τη ζωή. Γι αυτό το σύστημα μιλάμε. Πώς και πού θα εκτονωθεί αυτή η ενέργεια; Στις μισοδιαλυμένες παιδικές χαρές που δεν μπορούν να παίξουν και οι γονείς δεν έχουν μέρος να καθίσουν για να τα βλέπουν; Που είναι γεμάτες από παγίδες, σίδερα να προεξέχουν, σπασμένους σωλήνες και γυαλιά, περιττώματα ζώων και ανθρώπων, με πόρτες που δεν κλείνουν και οποιοσδήποτε μπορεί να μπει και να βγει και δίπλα οι δρόμοι με τα αμάξια που τρέχουν σαν τρελά; Στους παιδότοπους που είναι ένα έξοδο που όλο και λιγότεροι μπορούν να σηκώσουν; Και πόσες φορές την εβδομάδα θα πας στον παιδότοπο, ή μήπως μόνο με μια φορά περιμένεις τα μικρά παιδιά να εκτονωθούν; Ή με τις δραστηριότητες θα το κάνουν; Πόσες δραστηριότητες πια μπορεί να ακολουθήσει ένα παιδί; Κι αυτό δεν είναι παιχνίδι, έτσι;

Τα παιδιά πρέπει να παίζουν κάθε μέρα, τελείωσε. Και δεν πρόκειται να σας πω τι καλά που ζούσαμε πριν 20 και 30 και 50 χρόνια, που τα παιδιά έπαιζαν στις αλάνες με μπάλες από κουρέλια κι είχαν φίλους. Τα παιδιά σήμερα ζούνε την εποχή τους κι έχουν προσαρμοστεί απόλυτα σ’ αυτό. Εμείς δεν μπορούμε να τη ζήσουμε. Γιατί μεγαλώσαμε, γιατί είναι μεγάλη η αλλαγή, γιατί στην Ελλάδα δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε με τίποτε άλλο πέρα από το να προλάβουμε το πρωί να φτάσουμε στη δουλειά, να προλάβουμε το λογαριασμό να μη λήξει, να προλάβουμε να γυρίσουμε σπίτι το βράδυ, και όλα τα κάνουμε και τα μαθαίνουμε μισά. Ακόμα και το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά.

Φτάσαμε σ’ ένα σήμερα να λέμε «θα μεγαλώσουν, πού θα πάει;» Κι αυτό ευχή και είναι ό,τι έχουμε από τη …θητεία μας σαν γονείς παιδιών. Γιατί και όταν το παιδί μεγαλώσει είσαι γονιός, αλλά δεν είναι το ίδιο. Σ’ αυτή την πρώτη δεκαετία, είμαστε γονείς με αντίστροφη μέτρηση. Κι όμως δεν μπορούμε να το χαρούμε.

Κατερίνα Χαρίση

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s