“I could be happy”… we all could… but dumn it why ain’t we?

Τίτλος τραγουδιού. Αυτό ακούω γράφοντας τις πρώτες σειρές και προσπαθώντας να συγκροτήσω τις σκέψεις μου και να τις καταθέσω με ήρεμη διάθεση, χωρίς φόβο και κυρίως χωρίς πάθος. Πήρα το νήμα από το εξαιρετικό άρθρο του Θάνου για την κακοποίηση των γυναικών που διάβασα νωρίτερα. Πέρα για πέρα αληθινό, χτυπούσε στην καρδιά του γεγονότος, με αριθμούς και δεδομένα αναμφισβήτητα και τρυπούσε την καρδιά κάθε γυναίκας από μας, αφού η καθεμιά έχει υποστεί σε κάποιο βαθμό ή έχει γνωρίσει μια μορφή της βίας στο κοντινό της περιβάλλον. Τραγικό στην συνειδητοποίηση του πόσο βαθειά κρυμμένο μυστικό μένει για τις περισσότερες, και ναι, φταίνε οι ίδιες ή εμείς οι υπόλοιποι που ξέρουμε και σιωπούμε … γιατί απλά έτσι μάθαμε.

Ovi_greece_1216_032a.gifΓιατί για αιώνες η τιμή της οικογένειας αποτελούσε το υπέρ πάντων προστατευόμενο στοιχείο της και η τιμή της γυναίκας το υπέρτατο αγαθό, αφού χωρίς αυτήν μπορούσε και να χαθεί απ’ τον κόσμο και να μην έχει πια σημασία για κανέναν. Και είναι τόσο αμέτρητες οι μορφές αυτής της σιχαμένης βίας, της σωματικής, της λεκτικής, της ψυχολογικής και της συναισθηματικής, της  πιο κοινής απ’ όλες και της πιο ύπουλης, αφού δεν εντοπίζεται από κανέναν άλλο, παρά μόνο τη νοιώθει όποιος καίγεται και λιώνει συγχρόνως από τον πόνο της απόρριψης των αγαπημένων του και τις προσωπικές ενοχές της απόρριψης του ίδιου του εαυτού του και του δρόμου που χάραξε από μόνος του για  να πορευτεί.

Βλέπετε, αρχίζω ήδη να μιλάω χωρίς γένος. Όπως κάθε φορά που με απασχολεί ένα πρόβλημα, κάθομαι ήδη στην σιωπή και ψάχνω τη μικρή ή μεγάλη ιστορία του. Πάω βήμα βήμα πιο πίσω και σκέφτομαι τι είναι εκείνο που γέννησε το κάθε βήμα μέχρι να φτάσω στην αρχή, ή έστω σε μια αρχή που μπορώ να αναγνωρίσω και να διαχειριστώ.

Έτσι και τώρα, κάνοντας μια όμοια αναδρομή στην ζωή μου, ως γυναίκα που έζησε κοντά σε άντρες, παππού, μπαμπά, αδελφό, σύζυγο, συγγενείς πολλούς γέρους – νέους, φίλους, συνεργάτες, εραστές και απλούς γνωστούς, δοκίμασα να ξεδιαλέξω τις εμπειρίες και να δω όσο γίνεται καθαρά το πότε, το γιατί, το πώς τους.

Ξέχασα τον γιο. Όχι, δεν τον ξέχασα. Επίτηδες τον άφησα στο τέλος. Γιατί εκεί έφτασε η σκέψη μου αναζητώντας τη ρίζα όλων των βίαιων συμπεριφορών που βασανίζουν τις γυναίκες. Στους γιούς που έγιναν άντρες.

Στους γιους, που γεννήθηκαν το ίδιο αθώοι και άκακοι όπως και οι κόρες. Στους γιούς, που μαζί με τα πρώτα τους βήματα έμαθαν και τις πρώτες κλωτσιές και μπουνιές για παιχνίδι, παλεύοντας με τους πατεράδες τους. Στους γιούς, που μαζί με τα πρώτα τους λόγια έμαθαν τις ιαχές των οπαδών αρσενικών του σπιτιού καθώς και τις βρισιές τους, παρακολουθώντας τους αγώνες ποδοσφαίρου, κατά της μισητής αντιπάλου ομάδας.

Στα αγοράκια που βλέπουν βίαια παιδικά προγράμματα και παίζουν παιχνίδια με όπλα στο playstation, μια και πια δεν έχει δρόμους να κυνηγηθούν και να ματώσουν.

Στα αγόρια που πρέπει να μην κλαίνε με το παραμικρό και να μην κάνουν «σαν γυναίκες» όταν θα πονέσουν. Στα αγόρια που πρέπει να έχουν αγορίστικα ενδιαφέροντα κι όχι να παίζουνε με τα κορίτσια.

Στους έφηβους που πρέπει να γίνουν ροκάδες ή μπουζουκόβιοι και όχι να ακούνε κλασική μουσική, να προτιμούν τη μπάλα και όχι τη ζωγραφική, να μαστορεύουν και όχι να μαγειρεύουν.

Στους νεαρούς που πρέπει να μη σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους και να πλακώνονται λύνοντας με τα χέρια αντί των λόγων τις διαφορές τους, για να μην τους πουν αδελφές. Στους νεαρούς που πρέπει να αποδεικνύουν συνεχώς τον ανδρισμό τους, παρουσιάζοντας από νωρίς γκομενίτσες στο σπίτι, ώστε να μην «ανησυχούν» οι γονείς.

Στους νέους που μαθαίνουν πως αν δεν τύχει να γνωρίσεις τον έρωτα σύντομα ή εύκολα μπορείς να πληρώσεις για να τον διδαχθείς ή να τον επιβάλλεις με λίγη παραπάνω πίεση για να τον απολαύσεις.

Στους νέους που όλες εμείς οι μανάδες δίνουμε μαζί με την απόλυτη αγάπη και τις οδηγίες μας για να μη τους καβαλήσει η γυναίκα τους αφαιρώντας μας τη μόνη αποδεκτή εξουσία που μπορούμε να έχουμε πραγματικά στο ένα αρσενικό που μας έχει τόση αδυναμία, ώστε να την υφίσταται αγόγγυστα. Και που θα μπορούσαμε εντελώς ανενδοίαστα και χωρίς την παραμικρή σκέψη και παραπομπή στις προσωπικές μας ιστορίες βίας, να τις μαλλιοτραβήξουμε, αν υποψιαζόμασταν ότι σπιλώνουν την τιμή και την υπόληψή του.

Αυτά. Αρκούν για να δεχτούμε πως ένα μέρος της ευθύνης για τη βία το φέρουμε όλοι μας, όλες μας; Όχι, δεν είμαι ο δικηγόρος του διαβόλου, ούτε φυσικά υπερασπίζομαι όσους την ασκούν. Σκέψεις έκανα.

Ο τίτλος “I could be happy” ανήκει σε ένα από τα τραγούδια του νέου ομότιτλου δίσκου  των Γάλλων Nouvelle Vague που σας προτρέπω να συνοδεύσει την ανάγνωση, ώστε να συμβάλλει και στη δική σας ηρεμία.

Σμαρώ Μαρδύρη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s