“Αλφαβητάρι της Κρίσης” – Κάπα (Κ)

Το “Αλφαβητάρι της Κρίσης” είναι μια σειρά μικρών κειμένων, εμπνευσμένων από φωτογραφίες που τραβήχτηκαν καθ’ όλη την περίοδο, από την έναρξη της πολιτικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να ονομάζεται “Μια εικόνα – 1000 λέξεις”, καθώς ουσιαστικά πρόκειται για μια άμεση καταγραφή συναισθημάτων, όπως αποτυπώθηκαν στο χαρτί, αμέσως μετά από τις πρώτες εντυπώσεις που άφησε μια φωτογραφία. Ας πούμε, ότι είναι τα συναισθήματα ενός… pic of the day. Αν και οι φωτογραφίες δυστυχώς δεν είναι διαθέσιμες, έχω την προσδοκία, ότι το ίδιο το κείμενο θα βοηθάει τον αναγνώστη να δημιουργεί μόνος του την αντίστοιχη εικόνα στο μυαλό του. Τελικά, ας το δούμε σαν ένα… κακόγουστο παιχνίδι.

Λίλιαν Μπαντάνη

 Ovi_greece_043a

Κάπα (Κ)

…όπως Κραυγή…

Θυμάστε εκείνες τις “προσωπογραφίες” από την εποχή των αγανακτισμένων, που κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο; Άραγε πότε να ‘ταν; Κάπου κοντά στο 2012, νομίζω. Δεν ξέρω – ίσως και να μην θυμάμαι πια καλά. Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε…

Μόνο το πρόσωπό της θυμάμαι. Τόσο χαρακτηριστικό. Σταφιδιασμένο από τους αγώνες που είχε δώσει καθημερινά για την επιβίωση όλης της οικογένειας. Αυλακωμένο από την κούραση. Τα μάτια της βαθουλωμένα, με ένα ημιμόνιμο μακιγιάζ από μαύρους κύκλους. Οι ρίζες κάτασπρες και τα μαλλιά της πρόχειρα κουρεμένα και απεριποίητα. Σίγουρα κάποια φίλη της την είχε κουρέψει. Τα δόντια της χαλασμένα. Το δεξί της χέρι σφιγμένο σε γροθιά. Δουλειά, σπίτι, παιδιά – πού χρόνος και χρήμα για τον εαυτό της; Γριά στα πενήντα της. Στη φωτογραφία, δεν φαινόταν τι φορούσε. Μόνο το κεφάλι της είχε πιάσει ο φακός κι εκείνη να κραυγάζει – για ποιο πράγμα άραγε; Για δικαιοσύνη; Για δικαιώματα; Για σύνταξη; Ούτε που θυμάμαι πια. Αλλά και τι θα φορούσε μήπως; Σίγουρα κάποια αποφόρια από το παρελθόν ή το πολύ – πολύ, καμιά πιο καινούρια μπλούζα, αγορασμένη 3 ευρώ από τη λαϊκή. Η αγωνία της ζωγραφισμένη στο βλέμμα της. Θα ‘χε δουλέψει καμιά 30αριά χρόνια στη φάμπρικα, μεγαλώνοντας δυο – τρία παιδιά, καθαρίζοντας, πλένοντας, σιδερώνοντας και μαγειρεύοντας ταυτόχρονα καθημερινά. Επτά μέρες την εβδομάδα. Τριάντα μέρες το μήνα. Τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες το χρόνο. Η γροθιά της φανέρωνε τη δύναμή της. Φανέρωνε πως γνώριζε από αγώνες. Όχι, δεν θα τα παρατούσε τώρα στο τέλος. Περίμενε τη σύνταξη. Λίγα χρόνια ήθελε ακόμα, για να ζήσει κι αυτή λιγάκι σαν άνθρωπος. Είχε ήδη περισσότερα από τριάντα χρόνια δουλειάς στην πλάτη της. Διπλά… Κανείς δεν τη ρώτησε όλα αυτά τα χρόνια, αν είχε ποτέ ονειρευτεί κάτι για τον εαυτό της. Τόσα χρόνια στον αυτόματο. Δικαιούνταν κι εκείνη να ζήσει λίγο…

“Αααααααααααααααααααααααααα!!!!!!!!!!” η κραυγή από το ξεδοντιασμένο στόμα της σου τρύπαγε την ψυχή. Την άκουγες βαθιά μέσα στην οθόνη σου…

………………………………………………………………………………….

Σωτήριο έτος 2016. Γενάρης. Από το 2012 – αλήθεια, πότε είχαμε 2012; – μισθοί και συντάξεις έχουν περικοπεί, σε κάποιες περιπτώσεις έως και 70%. Επιδόματα έχουν καταργηθεί. Το ίδιο και πολλά από τα εργατικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Και συνεχίζουμε…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s