Τηλεμεταφορά οπτική …. ή εκ του σύνεγγυς νοερά ταξίδια….

Στην Αθήνα ξεκινάει και πάλι, σε λίγες μέρες, το Ethnofest, διαβάζω στην εφημερίδα, και αναλογίζομαι αν έχω δίκαιο ή όχι κάθε φορά που σκέφτομαι όσα χάνω μη όντας κάτοικος της πρωτεύουσας. Τρεις ώρες δρόμος όλες κι όλες, όμως πόσο πολλές αποδεικνύονται οι τρεις ώρες όταν είσαι αλλού και πρέπει να τις ταξιδέψεις, αφού βρεις πρώτα τον τρόπο να αφήσεις πίσω σου υποχρεώσεις κι ανθρώπους, προς τέρψιν της κουλτουριάρικης ψυχής σου. Κι ας είναι σχεδόν ίσες με τα καθημερινά δρομολόγια ενός Αθηναίου… για μας τους επαρχιώτες, αυτός είναι ήδη εκεί και μπορεί.

Ovi_greece_1216_023a.gifΤαινίες, ντοκιμαντέρ, αφιερώματα σε άλλους λαούς, που τους γνωρίζουμε αρκετά, αμυδρά ή καθόλου, ως προς το γίγνεσθαι της καθημερινότητας ή του πολιτισμού τους, των κοινωνικών, ηθολογικών και θρησκευτικών χαρακτηριστικών τους, όπως διατηρήθηκαν μέσα από το πέρασμα του χρόνου ή αλλοιώθηκαν επηρεασμένα από την παγκοσμιοποίηση με τα θετικά και τα αρνητικά της.

Ταινίες που χρησιμοποιούν την εικόνα κυρίως, περισσότερο από το λόγο, για να μας  μεταφέρουν νοερά σε διάφορες γωνιές του κόσμου. Πολλές φορές χωρίς καν τη χρήση των διαλόγων, αφού η διεισδυτική ικανότητα της εικόνας είναι καταλυτική, καταιγιστική πραγματικά. Μας αρκεί να οδηγηθούμε μέσα από αυτήν σε εκείνη την εξωπραγματική μετάβαση στους τόπους που παρακολουθούμε στην οθόνη, όπως πολλές φορές μόνο ο κινηματογραφικός φακός μπορεί να μας ταξιδέψει.

Ο ένας τρόπος είναι αυτός. Ο δεύτερος, η τυχαία, μοναδική έστω, γνωριμία με δυο – τρεις ανθρώπους από το πουθενά, όταν συμβεί να βρεθούμε για λίγο δίπλα δίπλα και να ανταλλάξουμε ματιές, λέξεις, νεύματα. Επικοινωνία ουσιαστική, λιτή και τόσο αποτελεσματική, ώστε να την θυμόμαστε έκτοτε.

Έχει συμβεί σε εμένα πάμπολλες φορές, όπως φαντάζομαι και στον καθένα.

Ο νεαρός που μου εξήγησε στα πορτογαλικά το δρόμο που θα ακολουθούσα και με ένα τρόπο μαγικό, μυστήριο και παράλογο, κατάλαβα την κάθε λέξη του και δώσαμε τα χέρια χωρίζοντας μετά από λίγο.

Το ζευγάρι από τη Βραζιλία που γνώρισα στην Μπρατισλάβα περιμένοντας το λεωφορείο. Ήταν μεγάλη τύχη για όλους μας που καθυστέρησε τόσο ώστε να μάθουμε τις παραλίες, τις πόλεις, τη ζωή, τα προβλήματα, τις συνταγές μας. Μου έμεινε μια κάρτα για να τους συναντήσω – αμήν – όταν θα βρεθώ κάποτε στο Ρίο, πιο κατατοπισμένη ήδη ελλείποντος του ταξιδιού.

Οι Τουρκάλες εκδρομείς που έκαναν την ίδια διαδρομή με μας πάνω στο φέρρυ, γυρνώντας απ’ την Προύσα. Ένα τραγούδι μας ήταν ικανή αφορμή για να πουν ένα δικό τους και μετά να το πιάσουμε μαζί, μισό Τούρκικο μισό Ελληνικό. Μεγάλο γλέντι, μεγάλες αγκαλιές, μικρά ενθύμια για μεγάλες αναμνήσεις.

Κι εκείνοι οι απίθανοι Ινδοί που μας έμαθαν να χορεύουμε σε τρελούς ινδικούς ρυθμούς, ένα βράδυ, χρόνια πριν, σ’ ένα άλλο σπουδαίο πολυεθνικό φεστιβάλ, το «Κοσμόπολις» της πατρίδας μου, που φέτος ευτυχώς ξανάνοιξε τις φτερούγες του και μας έφερε σε κοντινή επαφή με τόσους άλλους ενδιαφέροντες λαούς.

Και μας έδωσε δώρο την εμπειρία, που μόνο μέσω τέτοιων διοργανώσεων μπορούμε να ζήσουμε. Να νοιώσουμε ότι γυρίσαμε τον κόσμο όλο, κι ας μην πήγαμε ποτέ ούτε ως τα σύνορα. Άντε τρεις ώρες δρόμο. Το πολύ.

 

Σμαρώ Μαρδύρη

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s